Κίνδυνοι και...«κίνδυνοι»

Θα προσπαθήσω να είμαι συνοπτικός. Θα αναφερθώ στο περίεργο χαρακτηριστικό των ανθρώπων οι οποίοι άλλοτε υπερεκτιμούν και άλλοτε υποεκτιμούν ορισμένους κινδύνους. Θα αναφερθώ σε τρία ποιοτικά στοιχεία-παραδείγματα-κριτήρια. Στην ασφάλεια κατά την οδήγηση, στην υγεία, και στην προστασία του περιβάλλοντος.

Κάποιοι λένε πως «μία εικόνα είναι χίλιες λέξεις», ενώ άλλοι μιλούν για τη «μεγάλη εικόνα». Σε αυτή την εικόνα: http://www.eurorap.org/ μπορείτε να δείτε το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα εκτίμησης επικινδυνότητας (Risk Assessment)  όλων των ευρωπαϊκών δρόμων. Εδώ: http://www.eurorap.org/partner-countries/greece/ μπορείτε να δείτε το κομμάτι του προγράμματος που αφορά την Ελλάδα. Η επικινδυνότητα αποτυπώθηκε υπό τη μορφή αστεριών (Star Rating). Η περίπτωση της Ελλάδας ερευνήθηκε το 2008. Μεταξύ άλλων, αναφέρεται και η Κρήτη (μέγας τουριστικός προορισμός). Αντιγράφω από το επίσημο κείμενο:  "...Star Rating was performed as a pilot case for the selective rural roads of the island of Crete in 2008. The network surveyed covered 290km, 12% of which was dual carriageway and the remainder single carriageway. Results showed that one-fifth of the network scored 1-star, 41% scored 2-stars; 20% 3-stars and 19% 4-5 stars." Ο χάρτης επικινδυνότητας των Ελληνικών δρόμων που δημιουργήθηκε από το συγκεκριμένο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα βρίσκεται εδώ: http://www.eurorap.org/media/183571/teliko-2.pdf. Αυτή η εικόνα αποτελεί ίσως τη μεγάλη εικόνα της μεταπολίτευσης και καταδεικνύει την παρούσα κατάσταση της χώρας μας. Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε η πλειοψηφία των δρόμων στην Ελλάδα είναι χρωματισμένη με μαύρο χρώμα. Ενώ ταυτόχρονα, και αποδεδειγμένα, μεταξύ των ετών 1990-2009 έχουν σκοτωθεί στους Ελληνικούς δρόμους περίπου 35.000 Έλληνες συμπολίτες μας, έχουν τραυματισθεί βαριά περίπου 60.000 και έχουν τραυματισθεί ελαφριά περίπου 450.000 Έλληνες. Δηλαδή έχουμε, ίσως, τους πιο επικίνδυνους δρόμους στην ΕΕ. Σας προκαλώ να δείτε τους αντίστοιχους χάρτες των άλλων χωρών. Τις ευθύνες για όλα τα παραπάνω ας τις αναζητήσει ο αναγνώστης-ψηφοφόρος-φορολογούμενος ατομικά. Δεν θα σταθώ σε αυτό και δεν επιτρέπεται να κάνω καμία υπόδειξη-κρίση. Ωστόσο, επειδή κάποιοι αναφέρονται στον «ανεπτυγμένο» δήθεν τουρισμό αναγκάζομαι να ρωτήσω: αυτά τα γνωρίζει ο ξένος τουρίστας-πελάτης-Ευρωπαίος φορολογούμενος και εκθέτει την οκογένειά του στους πιο επικίνδυνους δρόμους της ΕΕ;  Όσοι ασχολούνται με τον τουρισμό, και εφόσον διαθέτουν συναισθηματική νοημοσύνη και επαγγελματική νοοτροπία προσανατολισμένη προς τον πελάτη (customer oriented), ίσως πρέπει να αναρωτηθούν κατά πόσο αυτό το τουριστικό μοντέλο είναι αποδεκτό υπό το πρίσμα της Βιώσιμης Ανάπτυξης.

Ας αναφέρω ακόμη έναν κίνδυνο από τον οποίο πεθαίνουν μαζικά οι Έλληνες: το κάπνισμα. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας,  μεταξύ των ετών 1950-2000 έχουν πεθάνει περίπου 420.000 Έλληνες πολίτες! Κι όμως: οι Έλληνες συνεχίζουν και καπνίζουν αρειμανίως σαν τα φουγάρα...

Από την άλλη πλευρά, αρκετοί περιβαλλοντικά ευαίσθητοι πολίτες ξεχνούν(;) πως η τουριστική ανάπτυξη συνδέεται με την εμφάνιση μορφών ρύπανσης προερχόμενης από τα μεγάλα ξενοδοχεία, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια, τα επιπλέον (ενοικιαζόμενα) αυτοκίνητα, τα εστιατόρια, την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος σε σχέση με το νερό, την κακή διαχείριση λυμάτων τα οποία ορισμένες φορές, ίσως, καταλήγουν στη θάλασσα, τις καταπατήσεις δασών και αιγειαλών, τις αυθαιρεσίες κλπ.

Αντίθετα, κάποιοι άλλοι, κινδυνολογούν διαρκώς αναφερόμενοι στον αρκετά χαμηλό κίνδυνο καταστροφής του περιβάλλοντος (ο οποίος ίσως θα προέλθει από τυχόν εκμετάλλευση των Ελληνικών ορυκτών πόρων). Αυτοί θα πρέπει όμως να θυμηθούν πως στον Πρίνο πχ., εξ’όσων είμαι σε θέση να γνωρίζω και εάν κάνω λάθος διορθώστε με σας παρακαλώ, δεν έχει γίνει ποτέ (περιβαλλοντικό) ατύχημα και ούτε έχουν υπάρξει αναφορές για τυχόν επιβάρυνση του περιβάλλοντος-ειδικά στην πανέμορφη και τουριστικά ανεπτυγμένη Θάσο. Σημειωτέον, πως οι εξορύξεις πετρελαίου πραγματοποιούνται εκεί διαρκώς τα τελευταία 32 έτη (από το 1982).

Με λίγα λόγια δηλαδή, ορισμένοι συμπολίτες μας υποεκτιμούν διαρκώς τον κίνδυνο της οδήγησης, τον κίνδυνο του καπνίσματος, και τον περιβαλλοντικό κίνδυνο του τουρισμού. Ενώ υπερεκτιμούν τον κίνδυνο περιβαλλοντικού ατυχήματος από την εκμετάλλευση των ορυκτών πόρων...

Στην κατάσταση που έχει βρεθεί η χώρα μας, αποτελεί πλέον, μέγιστη ευθύνη του κάθε πολίτη να αναλογιστεί ποιό επίπεδο κινδύνου αποδέχεται και ποιό όχι.

ΥΓ. Το νομοσχέδιο που αυτές τις μέρες προωθείται για την πλήρη ιδιωτικοποίηση των αιγειαλών αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα της επερχόμενης βίαιης υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος εν ονόματι του...τουρισμού.

(του Σωτήρη Καμενόπουλου)