Ή με τον Λιγνίτη ή με τον Πλανήτη κ. Τσίπρα

Θεωρητικά, είναι ένα από τα στρατηγικά πλεονεκτήματα αυτής της συγκυβέρνησης.  Παρόλα αυτά χάθηκε η ευκαιρία να καταδειχτεί μία σαφέστατη πολιτική διαφοροποίηση, η οποία όχι μόνο είναι εκτός μνημονιακών προαπαιτουμένων, αλλά υπάρχει και μεγάλη χρηματοδότηση. Ο λόγος για την, τεράστιας σημασίας, Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή, η οποία επικυρώθηκε στη Βουλή χωρίς καμία ουσιαστική συζήτηση, με εξαίρεση την τοποθέτηση των κομμάτων που δεν συμφωνούσαν με το νομοσχέδιο, που ήταν το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή.

    Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ε.Ε. όπου η κοινοβουλευτική επικύρωση της Συμφωνίας του Παρισιού, στο κοινοβούλιο δεν έγινε από την ολομέλεια, με μία συζήτηση για το πώς αυτή θα επηρεάσει το σύνολο της οικονομίας και κοινωνίας τα επόμενα χρόνια. Και μπορεί οι επιδόσεις της χώρας μας σε αυτόν τον τομέα να είναι δραματικά φτωχές, αλλά θα ήταν μία χρυσή ευκαιρία να ξεκινήσει η κουβέντα για όλα αυτά που πρέπει να γίνουν και η κυβέρνηση, έστω και αργά, να ξεκινήσει την υλοποίηση πολιτικών προς την κατεύθυνση αυτή. Είναι επίσης τραγικά υποκριτικό όλες οι πτέρυγες της Βουλής να λένε ότι έχουν οικολογική ευαισθησία, αλλά να μην μπορεί να διοργανωθεί μία σοβαρή συζήτηση στην ολομέλεια, για το πολύ σοβαρό αυτό θέμα.

    Την ίδια ώρα, η επίσημη έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, αναφέρει ότι στην Ελλάδα, το 2012 (σ.σ. η πιο πρόσφατη χρονιά που δόθηκαν στοιχεία) , 5008 θάνατοι, αποδίδονται στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Μία ολόκληρη πόλη πεθαίνει κάθε χρόνο, από την κλιματική αλλαγή στη χώρα μας και δυστυχώς αυτό δεν είναι το μόνο απτό αποτέλεσμα των καταστροφικών πολιτικών των προηγούμενων ετών. Κάθε χρόνο, κάποια ημέρα του Αυγούστου (σ.σ. ετησίως αυτή η ημέρα αλλάζει) είναι αυτή η ημέρα που η γη ολοκληρώνει την κατανάλωση του οξυγόνο που της αναλογεί. Από εκείνη την ημέρα και μετά κλέβουμε στην κυριολεξία από το οξυγόνο των παιδιών μας και των εγγονιών μας. Ήδη η επιστημονική κοινότητα έχει εισηγηθεί στο αρμόδιο θεσμικό όργανο, που είναι το International Geological Congress να ανακυρηχτεί πως βρισκόμαστε σε μία νέα Γεωλογική Εποχή, την «Ανθρωπόκαινο». Κύρια χαρακτηριστικά της είναι η ρύπανση σε όλα τα επίπεδα : ραδιενεργή, ατμοσφαιρική, από πλαστικά, αλουμίνιο, τσιμέντο κτλ.

Ως χρονιά έναρξης αυτής της νέας Γεωλογικής Περιόδου ενδεικτικά είναι το 1950. Παράλληλα σε επίσημη έκθεσή του, ο οργανισμός Oil Change International στα συμπεράσματά της αναφέρει ρητά και κατηγορηματικά ότι για να επιτύχουμε τους στόχους της Συμφωνίας του Παρισιού, κανένα νέο έργο εξόρυξης ή μεταφοράς ορυκτών καυσίμων δεν πρέπει να αδειοδοτηθεί,  ενώ κάποια από τα ανθρακωρυχεία ή πεδία υδρογονανθράκων που λειτουργούν στις αναπτυγμένες χώρες θα πρέπει να κλείσουν πρόωρα πριν αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα αποθέματά τους. Αλλά και η σημαίνουσα  Έκθεση του International Union for Conservation of Nature (IUCN) με τη συμμετοχή 80 επιστημόνων από 12 χώρες αναφέρει ότι οι ωκεανοί έχουν απορροφήσει το 93% της πρόσθετης θερμότητας ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής τα τελευταία 40 χρόνια, εύρημα που εξέπληξε τους ίδιους τους ερευνητές. Αυτή η εξέλιξη έχει ως αποτέλεσμα αύξηση των ασθενειών και  στους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων νευρολογικών παθήσεων και χολέρας. Όσον αφορά την οικονομία, το φαινόμενο επηρεάζει τη γεωργία, μέσω της μεταβολής των βροχοπτώσεων, αλλά και της αύξησης των τυφώνων, κάτι που έχουμε εντοπίσει σε πρώιμο βαθμό να συμβαίνει και στην Ελλάδα.

    Σε αυτό το παγκόσμιο σκηνικό, σχεδόν το σύνολο του λογικά σκεπτόμενου κόσμου, προσαρμόζει την πολιτική αλλά και την οικονομία στα πλανητικά περιβαλλοντικά δεδομένα. Από το Λος Άντζελες, το Ρέικιαβικ ακόμα και το νησιωτικό Πράσινο Ακρωτήρι, που αποφάσισαν τη μετάβαση σε 100% ανανεώσιμη ενέργεια με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, μέχρι τη Μεγάλη Βρετανία όπου το εξάμηνο Απρίλιος – Σεπτέμβριος 2016 η ηλεκτροπαραγωγή από φωτοβολταικά ήταν μεγαλύτερη από εκείνης του λιγνίτη, όλοι δείχνουν να κάνουν την προσπάθειά τους. Στην κατεύθυνση αυτή έχει δημιουργηθεί το Green Climate Fund, που αποτελεί το βασικό μηχανισμό διακυβερνητικής χρηματοδότησης δράσεων, για το κλίμα. Ήδη έχει συγκεντρώσει 10 δις δολάρια,  ενώ από το 2020 θα διαχειρίζεται και θα διανέμει περίπου 100 δις δολάρια κάθε χρόνο.

    Στην Ελληνική Βουλή, δεν βρήκαν χρόνο να μιλήσουν για όλα αυτά (και ακόμα πολλά περισσότερα) και αναλώθηκαν στις … Καλογριτσιάδες. Μάλιστα, αυτή η κυβέρνηση υποτίθεται ότι έχει και οικολογικό πρόσημο. Η συνεργασία και η συμμετοχή των Οικολόγων Πράσινων, αλλά και η στρατηγική επιλογή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα , στην συμμαχία με το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα ήταν ένα εχέγγυο για όλους εμάς που υποστηρίξαμε αυτή την προοπτική. Ωστόσο το αποτέλεσμα, στο επίπεδο της κλιματικής αλλαγής, δεν μας δικαιώνει. Η Ελλάδα δεν τηρεί την υπογραφή της, στην φιλοσοφία και την Συμφωνία του Παρισιού και επενδύει στον λιγνίτη, που είναι ακριβός, παρωχημένος και «βρώμικος». Προκαλεί μάλιστα έκπληξη το γεγονός, ότι ενώ σήμερα η ηλιακή ενέργεια είναι ο φτηνότερος τρόπος να παραχθεί ηλεκτρική ενέργεια, η χώρα μας δεν εκμεταλλεύεται τον ήλιο τον οποίο διαθέτει. Και να φανταστεί, κανείς, ότι ένα ποσοστό του λιγνίτη το κάνουμε εισαγωγή, επηρεάζοντας αρνητικά το ισοζύγιο εισαγωγών – εξαγωγών της χώρας μας. Επιλογή, δηλαδή, που είναι αδιανόητη από όλες τις πλευρές. Είναι πασιφανές, ότι η χώρα έχει ανάγκη από έναν νέο Εθνικό Ενεργειακό Σχεδιασμό, με πρόβλεψη για 100% ενέργεια από Ανανεώσιμες Πηγές. Εξάλλου, είναι από τους λίγους τομείς που μπορεί να χαραχθεί πολιτική μακριά από μνημόνια, προαπαιτούμενα και αντιδράσεις των δανειστών. Και υπάρχει, επιπλέον ταμείο χρηματοδότησης προς την κατεύθυνση αυτή. Στο συνέδριο των Οικολόγων Πράσινων τον Ιανουάριο του 2017, αλλά και από το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα, το δίλλημα που θα τεθεί για να απαντήσει ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνηση θα είναι συγκεκριμένο : Ή με τον Λιγνίτη ή με τον Πλανήτη. Καθαρές κουβέντες…

     * ο Κώστας Καλογράνης είναι Δημοσιογράφος, πρώην μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων, υποψήφιος ευρωβουλευτής  και τακτικό μέλος με δικαίωμα ψήφου στη μόνιμη διάσκεψη του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος