Γίναμε όλοι μπαταχτσήδες

Δύο ειδήσεις, φαινομενικά αντιφατικές μεταξύ τους, που ωστόσο δεν είναι: Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας ανακοίνωσε την Τρίτη πανηγυρικά ότι τα φορολογικά έσοδα του κράτους σε επίπεδο 10μήνου κινούνται πολύ καλύτερα από τους στόχους.

Την ίδια μέρα το υπουργείο Οικονομικών έδωσε τα στοιχεία Σεπτεμβρίου για τις οφειλές προς το δημόσιο. Σύμφωνα με αυτά, μέσα σε ένα μήνα ο αριθμός των φορολογουμένων  που δεν πλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους προς την εφορία αυξήθηκε κατά 343.692 άτομα.

Ο αριθμός των οφειλετών – νομικών προσώπων αυξήθηκε κατά 180.000.

Οι πολίτες αυτοί δεν έγιναν ξαφνικά μπαταχτσήδες. Δεν άλλαξαν φορολογική συνείδηση από τη μια στιγμή στην άλλη. Άλλαξαν φορολογική συμπεριφορά διότι δεν μπορούν να πληρώσουν. Πλήρωναν κανονικά, εξαντλώντας προφανώς και τις αποταμιεύσεις τους, και δημιουργούσαν την υπέρβαση εσόδων για την οποία πανηγυρίζει ο κ. Σταϊκούρας. Μέχρι που ήρθαν μαζεμένοι το Σεπτέμβριο ο φόρος εισοδήματος και ο ΦΑΠ για 3 έτη, που τους έκαναν να σηκώσουν τα χέρια ψηλά.

Το μήνυμα είναι σαφές: Η φοροδοτική ικανότητα χιλιάδων πολιτών και επιχειρήσεων έχει ήδη εξαντληθεί και των υπολοίπων εξαντλείται με ταχείς ρυθμούς, πράγμα που θα φανεί στους επόμενους μήνες. Το ξέραμε, το βλέπαμε, αλλά το πιστοποιούν και οι αριθμοί.

Ο πρώτος κίνδυνος αυτής της ασφυκτικής κατάστασης είναι ο δημοσιονομικός. Βεβαίως, στις παραδοχές που κάνει το οικονομικό επιτελείο για τον προϋπολογισμό του 2014 λαμβάνει υπόψη ότι ένα μέρος των προς είσπραξη φόρων δεν πρόκειται να το πάρει ποτέ.

Χρεώνει, για παράδειγμα, τους πολίτες με φόρους για τα ακίνητα ύψους 3,6 δισ. ευρώ περιμένοντας να εισπράξει τελικά 2,85 δισ. ευρώ.

Αλλά οι παραδοχές αυτές κινδυνεύουν να τιναχθούν στον αέρα, τινάζοντας ταυτόχρονα την εκτέλεση του προϋπολογισμού, εάν πυκνώσει περεταίρω η αδυναμία και η «στάση πληρωμών» των πολιτών.

Ο δεύτερος και ουσιωδέστερος κίνδυνος είναι να καταστραφούν όλες οι δυνάμεις που θα μπορούσαν προοπτικά να βοηθήσουν την ανάταξη της ελληνικής οικονομίας. Η υπερφορολόγηση πολιτών και επιχειρήσεων απομυζά κάθε σταγόνα ρευστότητας από τις τράπεζες και την αγορά, με αποτέλεσμα να πολλαπλασιάζονται τα λουκέτα, να αυξάνει η ανεργία και να μην υπάρχουν πόροι για οποιαδήποτε επενδυτική κίνηση.

Παρά ταύτα, η κυβέρνηση ενδίδει στην πίεση της τρόικας για επίτευξη των ονομαστικών στόχων και επιμένει στην ίδια, - αποτυχημένη όπως και οι ίδιοι οι δανειστές ομολογούν -, συνταγή της καταστροφής. Το χειρότερο είναι, δε, ότι δεν διαθέτει καν πειστική εναλλακτική πρόταση.

(ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ, 09/11/2013)