Για τα πανηγύρια

Το θετικό πρόσημο στην ανάπτυξη της ευρωζώνης κατά το δεύτερο τρίμηνο του έτους χαιρετίστηκε από ορισμένους, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ως σηματωρός του τέλους της οικονομικής κρίσης για την Ευρώπη. Πέραν του ότι η αναιμική ανάπτυξη οφείλεται κυρίως στην αύξηση της κατανάλωσης, η οποία με τη σειρά της, είναι κατά βάση ονομαστική και εμφανίζεται αυξημένη λόγω της ανόδου των τιμών των καυσίμων, οι πρόωροι πανηγυρισμοί (αυτοσυγχαρητήριες δηλώσεις κατά τον επίτροπο Όλι Ρέν) παραγνωρίζουν το αδήριτο γεγονός: Οι χώρες του Νότου παραμένουν βυθισμένες στην ύφεση και η ανεργία παίρνει διαστάσεις κοινωνικής καταστροφής. Η πραγματικότητα δεν αλλάζει επειδή άλλαξε συγκυριακά το πρόσημο μεταβολής του ΑΕΠ της ευρωζώνης το δεύτερο τρίμηνο.

Ούτε η ζοφερή εικόνα της ελληνικής οικονομίας αλλάζει επειδή εμφάνισε η κυβέρνηση λογιστικό πλεόνασμα στο 7μηνο εκτέλεσης του προϋπολογισμού. Ένα πλεόνασμα που προέρχεται κατά το ήμισυ από τις επιστροφές των  κερδών που είχαν οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες από τα ελληνικά ομόλογα και στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην υποχρηματοδότηση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Δηλαδή ένα πλεόνασμα που για να επιτευχθεί πριονίζει την ίδια την προοπτική ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας.

Βεβαίως, έστω κι έτσι, οι ανακοινώσεις του κ. Σταϊκούρα διευκολύνουν τις εξελίξεις για τη διαχείριση εκ μέρους των δανειστών του ελληνικού χρέους, θέμα που βρίσκεται ήδη στο τραπέζι και θα τεθεί μετ΄ επιτάσεως μετά τις Γερμανικές εκλογές. Όχι ότι η τρόικα δεν γνωρίζει την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Αλλά η δημιουργία ενός κλίματος επιτυχούς εφαρμογής του ελληνικού προγράμματος διευκολύνει τους χειρισμούς των ηγετών της ευρωζώνης έναντι  του εσωτερικού τους ακροατηρίου. Μπορούν δηλαδή έτσι να υποστηρίξουν ότι η βοήθεια που προσφέρεται δεν οδηγείται σε βαρέλι δίχως πάτο.

Κορωνίδα της προσπάθειας για τη δημιουργία ευνοϊκού κλίματος και καταλύτη των εξελίξεων θα αποτελέσει η πιθανή επίτευξη (λογιστικού βεβαίως και με πολλές γκρίζες ζώνες) πρωτογενούς πλεονάσματος για το σύνολο του 2013.  Όσο όμως τα έσοδα στηρίζονται αποκλειστικά στην άγρια φορολόγηση επιχειρήσεων και ιδιωτών, οι δαπάνες περιορίζονται μόνο μέσω της περικοπής των δημόσιων επενδύσεων και τη στάση πληρωμών προς τους ιδιώτες και οι δομικές μεταρρυθμίσεις του παραγωγικού και διοικητικού μοντέλου καθυστερούν, η ελληνική οικονομία θα κινδυνεύει κάθε στιγμή με κατάρρευση, ανάλογα με την πορεία των ευρωπαϊκών πραγμάτων.

(Επενδυτής, 17/8/2013)