«Ελλάδα - Ρωσία: Από τον οπορτουνισμό στο ρεαλισμό»

Οι ελληνορωσικές σχέσεις, σύμφωνα με κάποιους, μπαίνουν σε νέα τροχιά μετά τη συνάντηση Σαμαρά-Πούτιν. Παρακολουθώντας τες συστηματικά από το 2000, είμαι αρκετά επιφυλακτικός έναντι αυτής της εκτίμησης.

Τον τελευταίο χρόνο, πλην των επισκέψεων Ματβινένκο και Λαβρόφ, οι σχέσεις μπορούν να χαρακτηριστούν ψυχρές. (...).

Οι δεσμοί με θρησκευτικές και ιστορικές αναφορές χρησιμοποιούνται μόνο κατά το δοκούν, όταν αναζητούμε περιτύλιγμα για συγκεκριμένες πολιτικές. Συνήθως, όμως, και απολύτως εύλογα, επικρατεί η λογική του συμφέροντος της κάθε πλευράς, στοιχείο που συγκεκριμένοι κύκλοι στη χώρα μας αγνοούν.

Πώς εξηγούν, λοιπόν, το γεγονός ότι από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα η Gazprom δεν έχει προσφέρει ούτε μία μέρα πίστωση στη ΔΕΠΑ, όταν την αντίστοιχη περίοδο το Ιράν (για τους δικούς του λόγους) έδινε πιστώσεις, που, λόγω προβληματικής διαχείρισης από πλευράς ΕΛΠΕ, αγγίζουν τα 900 εκατ. δολάρια. (...)

Μήπως να θυμίσουμε την προτροπή του τότε Ρώσου προέδρου, Μεντβέντεφ, στις αρχές του 2010, στον Έλληνα πρωθυπουργό να καταφύγουμε στο ΔΙΜΤ Ή την ψυχρή υποδοχή Πούτιν στην πρόταση Παπανδρέου για οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα. (...)

Λίγο νοτιοανατολικότερα, λίγο καιρό μετά, η Ρωσία έδειξε τις προθέσεις της όταν απέρριψε τις (πάντως όψιμες) εκκλήσεις της Λευκωσίας για δάνειο προκειμένου να απέφευγε το μηχανισμό στήριξης. Ενώ στην Ουκρανία, η οποία βρισκόταν στο κατώφλι του ΔΝΤ, λίγο μετά την απόφασή της να αρνηθεί τη συμφωνία σύνδεσης με την EE., έδωσε χαμηλότερες τιμές φυσικού αερίου κατά 30% και δέσμευσε 15 δισ. δολάρια για την αγορά κρατικών ομολόγων.

Τι μας διδάσκει η παράθεση αυτών των γεγονότων; Ότι για τη Ρωσία του κυνικά πραγματιστή Πούτιν, ο οποίος έχει αποϊδεολογικοποιήσει την εξωτερική πολιτική, προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον(με τον τρόπο που το αντιλαμβάνεται), δεν υπάρχουν χάρες, δώρα, ιερά και όσια. (...).

(aixmi.gr)