Ανακούφιση για Ελλάδα, Ευρώπη ο Ομπάμα

Η επανεκλογή του Μπαράκ Ομπάμα μόνο ανακούφιση μπορεί να φέρει και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Τις επόμενες εβδομάδες και μήνες θα βρίσκεται σε εξέλιξη μια κρίσιμη μάχη για την αντιμετώπιση της ευρωπαικής κρίσης χρέους. Ο κ.Ομπάμα θα συνεχίσει να αποτελεί την βασική μετριοπαθή, παγκόσμια «φωνή λογικής». Το έχει κάνει τους τελευταίους μήνες, δημοσίως υπογραμμίζοντας το μεγάλο ρίσκο της περιοριστικής και μόνο δημοσιονομικής πολιτικής, πίσω απο κλειστές πόρτες πιέζοντας το Βερολίνο να ζυγίσει προσεκτικά κάθε κίνηση του σε σχέση με την Ελλάδα και τις χώρες του Νότου. Οταν η ιστορία καταγραφεί με ψυχραιμία θα αποδειχθεί πως οι παρεμβάσεις Ομπάμα, μέσω και του ΔΝΤ, ήταν αυτές που έσωσαν την παρτίδα τον περασμένο Αύγουστο όταν ο κ.Σόιμπλε και άλλο είχαν γείρει την πλάστιγγα υπέρ του Greekexit.

Πέραν τούτου ο κ.Ομπάμα θα είναι επίσης πολύ αυστηρός έναντι του ΙΣραήλ, το οποίο επίσης απέτρεψε απο μία επίθεση κατά του Ιράν που έκρυβε τεράστιους γεωπολιτικούς κινδύνους. Αντιθέτως ο κ.Ρόμνευ με τις υπερβολικά στενές του σχέσεις με τον ισραηλινό πρωθυπουργό κ.Νετανιάχου, θα ήταν δέσμιος του φιλοισραηλινού λόμπυ και ενδεχομένως πιο δεκτικός σε μια επίθεση του Ισραήλ.

Ο επανεκλεγείς Πρόεδρος ανήκει στο κέντρο, στο λεγόμενο mainstream της πολιτικής. Ο κ.Ρόμνευ ταυτισθηκε με ακραίες φωνές του κομματός του και εν τέλει πλήρωσε το τίμημα γι’αυτό.

Αν το δει κανείς απο την σκοπιά των συμφερόντων της Ευρώπης, και το κυριότερο της Ελλάδας, ο κ.Ομπάμα είναι μια πολύ πιο σταθερή, προβλέψιμη και θετική επιλογή. Ιδιαίτερα μάλιστα καθώς του επόμενους μήνες η κρίση χρέους θα χτυπήσει την Γαλλία και ίσως την Αμερική ενώ το Βερολίνο θα έχει παραλύσει λόγω των γερμανικών εκλογών. Στο κάτω-κάτω για την Ελλάδα είναι θετικό το γεγονός πως στο πηδάλιο δεν θα βρίσκεται ένας ηγέτης που «έβριζε» την Ελλάδα με κάθε ευκαιρία και χωρίς καμμία αφορμή και ο οποίος θα πίεζε το ΔΝΤ να είναι πιο σκληρό και απαιτητικό, η ακόμη και να εγκαταλείψει την χώρα.

Και κάτι ακόμη. Η επανεκλογή Ομπάμα δείχνει την «σοφία» του αμερικανικού συστήματος καθώς εξέλεξε και επανεξέλεξε εναν μετριοπαθή, σχεδόν σοσιαλδημοκράτη πολιτικό μετά απο την καταστροφικη, οπισθοδρομική εμπειρία του υιού Μπους.

(Καθημερινή, 7/11/2012)