Αμαρτίες κρατικής βιομηχανίας

Μερικά πράγματα πρέπει να τα λέμε μεταξύ μας. Χωρίς να ακούνε οι δανειστές και να παίρνουν ιδέες. Τα εν δήμω μη εν τρόϊκα. Πριν λοιπόν αρχίσουμε να υβρίζουμε ομαδόν για τις πιέσεις που ασκούν οι ευρωπαίοι στο ζήτημα της εθνικής βιομηχανίας, καλό είναι να βάλουμε κάτω τα νούμερα και να αναρωτηθούμε: αξίζει να έχουμε κρατικά ντεμέκ-εργοστάσια; Υπήρχαν λύσεις ώστε να γίνουν προσοδοφόρες οι μονάδες; Κι αν αξίζει να πωληθούν που θα βρεθεί κορόιδο να κάνει την επένδυση;

Η τρόικα προτείνει με τον γνωστό άκομψο τρόπο της να κλείσουν τρία εργοστάσια : της ΛΑΡΚΟ, των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων και της Ελληνικής Βιομηχανίας Οχημάτων. Πρόκειται για επιχειρήσεις βαριάς βιομηχανίας που έφυγαν από τα χέρια ιδιωτών για να γίνουν κρατικές.

Η ΛΑΡΚΟ του Μποδοσάκη το 1989 βρήκε μετόχους την Εθνική Τράπεζα, τη ΔΕΗ, και τον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων. Η ΕΑΣ με ιστορία ενός αιώνα εθνικοποιήθηκε και συγχωνεύτηκε με την Ελληνική Βιομηχανία Όπλων (ΕΒΟ) το 1982. Η ΕΛΒΟ προέκυψε από την εθνικοποίηση της ΣΤΑΓΙΕΡ ΕΛΛΑΣ το 1987. Οι χρονολογίες από μόνες του ομιλούν οπότε δεν χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι για την διακυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Ας μην σταθούμε όμως στο τότε αλλά στο τώρα.

Οι τρεις εταιρείες που θα κλείσουν κατά τη ντιρεκτίβα των δανειστών έχουν εξειδικευμένο προσωπικό, σίγουρη πελατεία και τις πλάτες του κράτους. Όλα είναι εγγυημένα αν και υστερούν λιγάκι στον εξοπλισμό. Με έτοιμη την πελατεία (προμήθειες) και όλα βολεμένα φθίνουν χρόνο με το χρόνο.  Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξυγιάνει ή να απαιτήσει αποτελέσματα. Ερχονται λοιπόν οι ξένοι και ζητούν πληροφορίες. Να μεταφέρουμε ενδεικτικά τι άκουσαν:  

Τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα έχουν δάνεια  πάνω από 800 εκατ. ευρώ και πωλήσεις κάτι λίγα παραπάνω από 50 εκατ.. Ποιος τρελός τους δανείζει; Δεν έχουμε μιλήσει για τα έξοδα μισθοδοσίας: περισσότερα από 80 εκατ. ευρώ για 1.000 εργαζόμενους. Η Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων στο ίδιο μοτίβο εισέπραξε πέρσι περί τα 10 εκατ. ευρώ, τα οποία όπως τα πήρε τα έδωσε σε προμηθευτές.

Είναι δύσκολο να πει κάποιος ότι κακώς διαμαρτύρονται οι εργαζόμενοι που θα απολυθούν και μάλιστα χωρίς αποζημίωση. Πλην όμως είχαν εικόνα της κατάστασης όπως είχαν εικόνα όλοι οι υπουργοί οικονομικών που λάμβαναν αποφάσεις την τελευταία εικοσαετία. Δεν εξεπλάγη κανείς από την εξέλιξη. Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι ξεκάθαρος όταν λέει ότι «οι τρεις βιομηχανίες δεν είναι βιώσιμες και επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή τους φορολογούμενους, με περίπου 150 εκ. ευρώ ετησίως».

Ολες αυτές τις αμαρτίες καλό είναι να μην τις διαδίδουμε. Δεν χρειάζεται να μάθουν όλοι οι ξένοι πόσο άχρηστες υπήρξαν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη κι αν φερόμαστε διακριτικά, όλο και κάποιος θα βρεθεί να αναζητήσει τους ισολογισμούς. Πώς μπορεί να εξηγηθεί η παρεκτροπή, η αποτυχία και η διάρκεια των σφαλμάτων; Αυτά τα ανεξήγητα βλέπουν οι δανειστές και εξαγριώνονται απειλώντας να μην δώσουν την επόμενη δόση. Αυτά κάνουν ακόμη πιο δύσκολη οποιαδήποτε διαπραγμάτευση.  

(ΤΟ ΒΗΜΑ, 4/9/2013)