Ραδιενεργά

Μαθαίνω ότι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης επισήμανε στους Ρώσους ότι, στο βαθμό που θέλουν το project του Ρωσοτουρκικού αγωγού να ολοκληρωθεί με όδευση από τα ελληνοτουρκικά σύνορα προς τη Δύση, έχουν κακώς ονομάσει τον αγωγό Turkish Stream. Τους πρότεινε μάλιστα να λάβει το όνομα Νότιος Ευρωπαϊκός Διάδρομος (South European Corridor). Κατά τα λοιπά, αν τελικά η πολιτική απόφαση της χώρας μας είναι να στηρίξει τον αγωγό, η ΔΕΠΑ θα είναι σίγουρα ο βασικός φορέας υλοποίησης του «ελληνικού» αγωγού που θα συνεχίσει την πορεία από τα ελληνοτουρκικά σύνορα προς Σκόπια, Σερβία, Κεντρική Ευρώπη. Είναι πολύ αρχή ακόμα, αλλά αυτό το έχουν ως προϋπόθεση στο ΥΠΑΠΕΝ, ενώ θεωρούν ότι στην κοινοπραξία του έργου θα πρέπει να συμμετέχουν και ευρωπαϊκές εταιρείες από τις χώρες διέλευσης και τις καταναλώτριες χώρες. Το σχήμα θυμίζει τον north  stream που φτάνει στην… επάρατη Γερμανία.

Μαθαίνω ότι ένας εκ των υποψηφίων για τη θέση του διοικητή της ΔΕΗ είναι καθηγητής ο οποίος ειδικεύεται σε μια σειρά από ενεργειακά αντικείμενα όπως η ατμοσφαιρική ρύπανση, οι τεχνολογίες καύσης, οι κυψέλες καυσίμου, οι ΑΠΕ κλπ. Διαβάζοντας μάλιστα το βιογραφικό του Γ. Μ. ένα πράγμα σου έρχεται αυτόματα στο μυαλό: ότι εάν τελικά ληφθεί η απόφαση για το συγκεκριμένο υποψήφιο, τότε θα πρέπει να θεωρείται ειλημμένη η απόφαση να ενισχυθούν οι επενδύσεις για τη διατήρηση και αναβάθμιση του λιγνιτικού δυναμικού της ΔΕΗ. Με τον καθηγητή του ΕΜΠ η ΔΕΗ μπαίνει σε μια νέα εποχή του λιγνίτη, θα μπορούσε να υποθέσει μετά ισχυρής βεβαιότητας κάποιος.

Μακρύ βιογραφικό έχει και ο έτερος υποψήφιος της short list. Για τη δική του περίπτωση θα λέγαμε ότι το πεδίο στο οποίο θεωρείται επιστημονικά «εξπέρ» είναι οι εκπομπές ρύπων και οι τεχνολογίες καθαρής καύσης. Δηλαδή και ο δεύτερος της λίστας, εξ Αριστοτελείου ορμώμενος, Θ.Κ. είναι άνθρωπος επίσης μπορεί να εξυπηρετήσει τον ίδιο στόχο, δηλαδή της ανανέωσης του λιγνιτικού δυναμικού της ΔΕΗ.

Όπως και να χει, το πράγμα αποκτά ενδιαφέρον…

Και επειδή με ρωτήσατε πολλοί να γίνω πιο ... αποκαλυπτικός... το όνομα αυτού Γιώργος Μπεργελές.

Με ενδιαφέρον, αλλά και δηκτικά σχόλια «διαβάζουν» στην αγορά κάποιες από τις τοποθετήσεις της ΔΕΗ στη διαβούλευση για το ΜΑΜΚ. Πρώτα απ΄όλα η Δημόσια Επιχείρηση  μιλά για ανάγκη απελευθέρωσης της αγοράς και για τη δημιουργία άλλων καθετοποιημένων επιχειρήσεων, όταν όλοι ξέρουν ότι είναι η μόνη που έχει πρόσβαση σε φθηνούς εγχώριους πόρους όπως ο λιγνίτης και τα νερά… Πώς μπορούν να υπάρξουν άλλες καθετοποιημένες εταιρείες που να την ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις;

Άλλο σχόλιο που άκουσα: Πώς ισχυρίζεται η ΔΕΗ ότι η κατάργηση του ΜΑΜΚ έφερε μειωμένο κόστος για το Σύστημα και ότι οδήγησε σε κινητοποίηση της αγοράς και ενίσχυσε τα μερίδια των υπολοίπων προμηθευτών; Όπως λένε οι συνομιλητές μου, από την κατάργηση του ΜΑΜΚ, η αγορά πάγωσε ενώ τα ποσοστά στη λιανική παραμένουν καθηλωμένα κάτω από το 3%. Βλέπουμε, δε, τις λιγότερο αποδοτικές μονάδες φυσικού αερίου της ΔΕΗ να λειτουργούν, ενώ μπορεί να ξαναδούμε και τις πετρελαϊκές μονάδες, να λειτουργούν με τεράστιο κόστος εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ επιπλέον κάθε χρόνο.

Όσο για την αναφορά της ΔΕΗ ότι επωμίζεται το βάρος για την εκπροσώπηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των καταναλωτών, άρα και τους κινδύνους ασυνέπειας στην πληρωμή των λογαριασμών, άκουσα πολλά. Ξεχωρίζω το εξής: «Αν η ΔΕΗ αισθάνεται βάρος που έχει το 97% των καταναλωτών, σίγουρα υπάρχουν πολλές ιδιωτικές εταιρείες πρόθυμες να αναλάβουν το… βαρύ αυτό έργο της προμήθειας ηλεκτρικού ρεύματος προς τους καταναλωτές».

Η ΔΕΗ πολλάκις επικαλέστηκε το χαράτσι ως λόγο για την εκτόξευση των ληξιπρόθεσμων οφειλών και εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της για τη μετατροπή της σε φορολογικό εισπράκτορα. Ωστόσο φαίνεται πως το χαράτσι είχε και τις θετικές πλευρές για την επιχείρηση, αν κρίνουμε από τα όσα αποκάλυψε το μέλος του Δ.Σ. Νίκος Βερνίκος.

Όπως φαίνεται, την ώρα που η κυβέρνηση από τη μία πίεζε ασφυκτικά νοικοκυριά για τόνωση των εσόδων μέσω της καταβολής του χαρατσιού, την άλλη στιγμή έδινε συγχωροχάρτι στη ΔΕΗ για να χρησιμοποιεί το χαράτσι για να καλύψει την πιστωτική της ασφυξία. Είναι σαφές ότι πρόκειται για μεροληπτική συμπεριφορά από πλευράς του Δημοσίου και πρακτική αθέμιτου ανταγωνισμού, αφού ατύπως η ΔΕΗ εξασφάλιζε ενός είδους κρατική ενίσχυση που διευκόλυνε τη δική της ρευστότητα, τη στιγμή που οι ανταγωνιστές της δεν απολάμβαναν της ίδιας πολυτέλειας ρευστότητας.

Βεβαίως η ΔΕΗ έβαλε τα χρήματα πίσω στη θέση τους και δεν προκύπτει άμεση ζημιά για το Δημόσιο, όπως στην περίπτωση των Hellas Power και Energa που επίσης είχαν βάλει χέρι στο χαράτσι (αλλά δεν επέστρεψαν και ποτέ τα χρήματα), ωστόσο η ενέργεια αυτή παραμένει μακριά από κάθε έννοια διαφάνειας και σαφούς διαχωρισμού μεταξύ του ταμείου της επιχείρησης και του ταμείου των δημοσίων εσόδων.

Μπορεί να σας ακούγεται παράξενο, μετά από τόσες κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις του υπουργού Π. Λαφαζάνη πως η ΔΕΗ και οι θυγατρικές της (δίκτυα, κλπ) δεν πωλούνται, κι όμως, άκουσα ότι η κινεζική "State Grid China Corporation", παραμένει "ζεστή" για την αγορά του ελληνικού διαχειριστή δικτύων. Εφόσον αληθεύει η πληροφορία, με ένα μόνο τρόπο μπορώ να εξηγήσω την επιμονή τους. Το γεγονός ότι ποντάρουν στα ανοίγματα που θέλει να κάνει η ελληνική κυβέρνηση προς το Πεκίνο, ενώ κάποιοι δεν θα απέκλειαν το θέμα να τεθεί και στο περιθώριο των συναντήσεων που θα έχει σήμερα στην κινεζική πρωτεύουσα ο αντιπρόεδρος Γιάννης Δραγασάκης. Είδωμεν..

Την επαναλειτουργία της μονάδας 3 στην Πτολεμαΐδα έχουν στηρίξει με δηλώσεις τους τοπικοί φορείς καθώς και κάποια σωματεία. Πάντως για να υπάρχει πλήρης εικόνα, πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Σπάρτακος το μεγαλύτερο σωματείο εργαζομένων στην παραγωγή και τα ορυχεία έχει τηρήσει μια πιο προσεκτική στάση. Και λένε ότι δεν πρέπει η μονάδα να λειτουργήσει χωρίς να συνυπολογιστούν όλες οι παράμετροι, τα κόστη αλλά και οι ανάγκες της ΔΕΗ. Με απλά λόγια ο Σπάρτακος έχει ζητήσει τεχνικοοικονομική μελέτη και μελέτη σκοπιμότητας προτού ληφθούν αποφάσεις. Οφείλουμε να σημειώσουμε την άποψη αυτή...

Είναι προφανές ότι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έχει σκοπό να ξαναδεί όλους τους «φακέλους», οι οποίοι όπως ξέρετε δεν είναι καθόλου λίγοι στον ενεργειακό τομέα. Για να μην πάμε μακριά, από τη Δυτική Μακεδονία άνοιξε αμέσως αμέσως τρείς «κλεισμένες» υποθέσεις: προϋπολογισμός της Πτολεμαϊδας 5, επαναλειτουργία της Πτολεμαϊδας 3, παραχώρηση της Βεύης. Δεν είναι παράλογο ο νέος υπουργός να ξαναβλέπει, από την οπτική γωνία της πολιτικής του θέσης, τις εκκρεμότητες του υπουργείου. Άλλωστε γι΄αυτό γίνονται οι εκλογές, γιαυτό αλλάζουνε οι κυβερνήσεις. Το τοπίο όμως πρέπει να ξεκαθαρίσει σύντομα. Το να παγώσουν τα πάντα για μεγάλο διάστημα (ήδη έχουμε δύο μήνες νέας διακυβέρνησης) μπορεί να έχει χειρότερες επιπτώσεις… Μερικές φορές, χειρότερο και από τα να γίνεται κάτι λάθος είναι να μην γίνεται τίποτα…

Ξέρω ότι το Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης θέλει πράγματι να βρεί λύσεις και να μειώσει το ενεργειακό κόστος των ελληνικών βιομηχανιών. Μπορεί να μην έχει προφανή απάντηση για τα όσα θα προκύψουν ως παρακολουθήματα των μέτρων προστασίας της βιομηχανίας, αλλά θέλει πραγματικά να βρεί λύσεις. Όχι προφανώς για να ευνοηθούν οι «μεγαλοκαρχαρίες - βιομήχανοι» (για να υιοθετήσουμε ορολογία Αριστερής Πλατφόρμας), αλλά για να διασωθεί ότι απομένει από το παραγωγικό δυναμικό της χώρας και να μην υπάρξει άλλη απώλεια θέσεων εργασίας. Αλλά τότε, γιατί δεν βλέπουμε κινήσεις; Θα μου πείτε τόσο επείγον είναι; Επειδή όλοι ξέρουμε τι παίζεται με τα τιμολόγια, εγώ λέω ναι, είναι επείγον… Άλλο, τώρα, πόσα ακόμα θέματα είναι επείγοντα και παρόλα αυτά περιμένουν…

Αν διαβάζετε αυτό το μήνυμα σημαίνει ότι δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. Το τελευταίο διάστημα, είχαμε συχνά δημοσιεύματα για το πώς η έκλειψη Ηλίου της 20^ης Μαρτίου θα επηρέαζε τα ηλεκτρικά δίκτυα της Ευρώπης επειδή θα έβγαιναν εκτός λειτουργίας για 2 ώρες τα φωτοβολταϊκά. Τι κι αν οι σχετικές μελέτες έδειχναν ότι οι “προφητείες” αυτές δεν ευσταθούσαν, κάποιοι έβρισκαν ελκυστική τη διάδοση αυτής της είδησης. Από αυτή βέβαια τη στήλη, εγκαίρως (από τις 11/11/2014, Η έκλειψη ηλίου, τα φωτοβολταϊκά και οι τρελές ειδήσεις) καθησυχάζαμε “ηρεμήστε Γαλάτες: ο ουρανός δεν θα πέσει στα κεφάλια σας...”.

Παράγοντας της ενεργοβόρου βιομηχανίας που επικοινώνησε με το energypress μετά το σχόλιο που ανεβάσαμε για τη σχέση της αύξησης του ΕΤΜΕΑΡ με το μέτρο της αντιστάθμισης, προσθέτει τη δική του οπτική στην υπόθεση. Μας λέει λοιπόν: «Όποιος ισχυρίζεται ότι φταίει η εφαρμογή της αντιστάθμισης για την αύξηση του ΕΤΜΕΑΡ  σκόπιμα παραπληροφορεί και αποπροσανατολίζει τον λαό από το πραγματικό πρόβλημα της πράσινης φούσκας της Μπιρμπίλη. Το έλλειμμα σύμφωνα με τα στοιχεία του ΛΑΓΗΕ ήταν 150 εκ στο τέλος του έτους. Ποιό έχει μεγαλύτερη βαρύτητα, το έλλειμμα του 2014 ή το υποτιθέμενο κόστος της Αντιστάθμισης  των 15 εκ Ευρώ για να μπορεί η βιομηχανία μας να εξάγει τα προϊόντα της και να παράγει ΑΕΠ; Που  οφείλεται το έλλειμα; Μήπως φταίνε τα 220 εκ για τα Φ/Β στις στέγες των βορείων προαστίων που τους πληρώνουμε 435 Ευρώ/MWh. Ποιό είναι άραγε το ΑΕΠ που παράγουν τα Φ/Β στις στέγες  των ευκατάστατων  Ελλήνων για να τους κάνουμε πλουσιότερους;  Δηλαδή οι φτωχοί επιδοτούν τους έχοντες.  Γιατί  η προηγούμενη κυβέρνηση δεν μείωσε τις εγγυημένες τιμές για τα  Φ/Β στις στέγες στη Φιλοθέη και Εκάλη. Προσπαθούν να γλυτώσουν από την οργή των καταναλωτών που φορτώθηκαν με 2 δισ για τα επόμενα 20 χρόνια στα πιο δύσκολα χρόνια που πέρασε ποτέ ο Ελληνικός λαός. Δυστυχώς η σκληρή αλήθεια είναι ότι η πράσινη ανάπτυξη με ευθύνη των Μπιρμπίληδων απαξιώθηκε. Δεν φταίνε τα 15 εκ για τη βιομηχανία».

Νομίζω ότι τα αυτογκόλ που βάζει η ΡΑΕ επ εσχάτοις, δεν έχουν προηγούμενο. Γιατί το λέω; Διότι βρίσκονται κατά το κοινώς λεγόμενο «και κερατάδες και δαρμένοι», απλά γιατί δεν εξηγούν τα αυτονόητα. Διαβάστε λοιπόν πως έχει το θέμα με την αύξηση στο ΕΤΜΕΑΡ για την οποία βάλλονται πανταχόθεν: Το Δεκέμβριο που μας πέρασε, βγήκαν οι δύο υπουργικές αποφάσεις για τον τρόπο εφαρμογής του μέτρου της αντιστάθμισης με το οποίο οι μεγάλες ενεργοβόρες βιομηχανίες αντισταθμίζουν εν μέρει το κόστος που έχουν από την αγορά δικαιωμάτων ρύπων CO_2.    Με τις υπουργικές αποφάσεις, ορίζεται ότι, αναδρομικά για το 2013 και το 2014, γύρω στα 20 εκατ. ετησίως από τα έσοδα που έχει από τις δημοπρασίες δικαιωμάτων ρύπων ο Ειδικός Λογαριασμός ΑΠΕ του ΛΑΓΗΕ, φεύγουν από τον Ειδικό Λογαριασμό και πάνε για τη χρηματοδότηση του μέτρου της αντιστάθιμισης. Άρα δημιουργείται αμέσως αμέσως μια τρύπα γύρω στα 40 εκατ. ευρώ στον Ειδικό Λογαριασμό. Την τρύπα αυτή η ΡΑΕ είναι υποχρεωμένη εκ του νόμου να την καλύψει, και φυσικά δεν υπάρχει άλλος τρόπος και άλλο έσοδο από το ΕΤΜΕΑΡ. Εξου και η απόφαση περί αναπροσαρμογής για την οποία γίνεται όλη η φασαρία. Ας δούμε τώρα και το πιο ωραίο: Ποιοι είναι εκείνοι που ωφελούνται άμεσα από τη διοχέτευση πόρων του Ειδικού Λογαριασμού προς το μέτρο της αντιστάθμισης;  οι μεγάλες ενεργοβόρες βιομηχανίες (και καλώς λέω εγώ, γιατί οι βιομηχανίες πρέπει να στηριχθούν ώστε να διατηρήσουν ή και να αυξήσουν τις θέσεις εργασίας). Και ποιοι είναι εκείνοι που σήκωσαν τόσο ντόρο για την αύξηση του ΕΤΜΕΑΡ; Καλά το μαντέψατε…

Νομίζω ότι είναι βασικό για να καταλάβουμε τις διαφορές και τις διενέξεις που έχουν ξεσπάσει με την υπόθεση ΜΑΜΚ: Το «πακέτο» της ΡΑΕ για παρεμβάσεις στην αγορά ηλεκτρισμού, «πακέτο» που παρουσιάστηκε το 2011 αποφασίστηκε το 2012 και τέθηκε σταδιακά σε εφαρμογή μέχρι και το τέλος του 2014, χωρίς όμως να ολοκληρωθεί, πρέπει να το αντιμετωπίζει κανείς ως σύνολο, με συγκεκριμένους στόχους, χρονοδιαγράμματα και αλληλουχία δράσεων. Αλλιώς δεν… λειτουργεί.

Το πρόγραμμα αυτό είχε τη σφραγίδα του απελθόντος προέδρου της Αρχής, ανθρώπου με χαρίσματα στρατηγικού σχεδιασμού αλλά και αποφασιστικότητας στην υλοποίηση, και ίσως δεν είναι τυχαίο ότι ο «ντόρος» ξεσπάει τώρα εν απουσία του. Τι περιλάμβανε αυτό το «πακέτο»;  Πρώτον, δραστική αλλαγή των μεταβατικών μηχανισμών (κατάργηση ΜΑΜΚ, κατάργηση κανόνα 30%, αναμόρφωση ΑΔΙ). Δεύτερον, πρόσβαση τρίτων σε λιγνίτες και νερά (υιοθέτηση δημοπρασιών ΝΟΜΕ). Τρίτον, προετοιμασία για το Target Model. Και ενώ οι πρώτες αλλαγές είχαν λειτουργήσει και μάλιστα με μετρήσιμα αποτελέσματα (κέρδος γύρω στα 400 εκατ. ευρώ σε ένα χρόνο), κι ενώ όλοι οι εμπλεκόμενοι είχαν κατά βάση συμφωνήσει (άλλωστε ήξεραν τις λεπτομέρειες και τα χρονοδιαγράμματα, άρα μπορούσαν έγκαιρα να προσαρμόσουν τη στρατηγική τους), τώρα που βρήκαν ευκαιρία προσπαθούν να τραβήξουν το πάπλωμα προς την πλευρά τους. Πρακτικά, να κρατήσουν ότι τους βολεύει από το «πακέτο» και να υπονομεύσουν τα υπόλοιπα. Ξέρετε, το γνωστό cherry picking…  Και ποια είναι η ευκαιρία που βρήκαν; Το γεγονός ότι η νέα πολιτική ηγεσία στην πραγματικότητα πάγωσε τα πάντα και κυρίως σταμάτησε την ολοκλήρωση των μέτρων του «πακέτου» μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει… Κάποια στιγμή θα πρέπει ίσως να γράψουμε πιο αναλυτικά για την πορεία της ηλεκτρικής αγοράς τα τελευταία χρόνια και τις προοπτικές που διανοίγονται πλέον. Αλλά να δούμε πρώτα τι θέλει να κάνει η νέα ηγεσία του ΥΠΑΠΕΝ. Γιατί όλα αυτά που λέμε θεωρούν ως προαπαιτούμενη την επιλογή της απελευθέρωσης της αγοράς, πράγμα που από κάποιους αμφισβητείται…

Συνάντηση με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη θα έχει, μάλλον σήμερα, όπως μαθαίνω, η ΕΒΙΚΕΝ. Είναι η δεύτερη συνάντηση με τον υπουργό ΠΑΠΕΝ από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του. Στην ατζέντα όλα τα θέματα ενεργειακού κόστους. Έχετε όμως καμία αμφιβολία ότι το «κυρίως πιάτο» θα είναι η υπόθεση του ΜΑΜΚ και η σχετική απόφαση της ΡΑΕ που ετέθη σε διαβούλευση δεχόμενη πυρά πανταχόθεν;

Ο χρόνος κυλά προς την προθεσμία υποβολής προσφορών για έρευνες υδρογονανθράκων στα θαλάσσια οικόπεδα του Ιονίου και νοτίως της Κρήτης και η συγκυρία παραμένει αρνητική, τόσο λόγω των τιμών πετρελαίου (δεν λέει και πολλά η ανάκαμψη από τα 48 στα 60 δολάρια, ειδικά όταν μιλάμε για κόστη σε βαθιά νερά) όσο και λόγω της γενικότερης αβεβαιότητας που συνεχίζει να αποπνέει το κλίμα στη χώρα. Μαθαίνω λοιπόν ότι από Δευτέρα στο ΥΠΑΠΕΝ έχουν προγραμματίσει κάποιες συσκέψεις για να καθορίσουν τη στάση τους. Τρία είναι τα σενάρια: παράταση, διακοπή της διαδικασίας και επαναπροκήρυξη με νέους όρους, συνέχιση. Έχω εκτίμηση για το επικρατέστερο, αλλά δεν παίρνω όρκο... 

Για όσους γνωρίζουν πως κινούνται τα πράγματα, το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ που δημοσιεύει σήμερα το energypress σχετικά με όσα λένε τα στελέχη της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού της Κομισιόν για την αγορά λιγνίτη – ηλεκτρισμού δεν αφήνουν καμία αμφιβολία. Μετά τον πρώτο μήνα της νέας διακυβέρνησης, κατά τον οποίο «ούτε τους ενοχλήσαμε ούτε μας ενόχλησαν», οι Κοινοτικοί είναι έτοιμοι να υπενθυμίσουν στον κ. Λαφαζάνη και την ηγεσία, εν γένει, του υπουργείου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, ότι η συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση συνοδεύεται από υποχρεώσεις. Οι μεγάλες κεντρικές πολιτικές της Ε.Ε. δεν σχετίζονται, μεν, με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, δημιουργούν όμως υποχρεώσεις που πολλές φορές είναι βαρύτερες, αφού «ακουμπάνε» και σε δικαστικού τύπου διαδικασίες. Τα έχουμε γράψει εδώ στο energypress. Υπάρχουν πράγματα που η χώρα είναι υποχρεωμένη να κάνει, είτε βρίσκεται υπό καθεστώς μνημονιακού ελέγχου είτε όχι. Εάν βέβαια συνεχίζει να ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ούτε καν στην Ευρωζώνη…). Προσωπικά είμαι βέβαιος ότι την πρώτη γεύση θα την πάρει ήδη από σήμερα ο Παναγιώτης Λαφαζάνης κατά τη συμμετοχή του στο Συμβούλιο Υπουργών Ενέργειας, κυρίως, δε, κατά τις επαφές που γίνονται στο περιθώριο.

Ανασκουμπώνονται στον Σύνδεσμο Εταιρειών Φωτοβολταϊκών (ΣΕΦ), εν μέσω κρίσης για τον κλάδο. Μαθαίνω ότι το νέο Διοικητικό Συμβούλιο σκοπεύει να διευρύνει το Σύνδεσμο γράφοντας νέα μέλη, όχι μόνον εταιρείες αλλά και φυσικά πρόσωπα, ασχολούμενο με νέα αντικείμενα όπως η ηλεκτροκίνηση με φωτοβολταϊκα κ.λπ. Από τις αρχαιρεσίες πάντως αναδείχτηκε ο ίδιος πρόεδρος, ο Σωτήρης Καπέλος, αντιπρόεδρος ο Μανώλης Σούρσος, γραμματέας ο Απόστολος Παπάς και ταμίας ο Θανάσης Σακκάς. Καλορίζικοι και καλή δουλειά…

Μου γράφει φίλος της στήλης, παράγοντας του ενεργειακού τομέα: «Έχει περάσει ένας και πλέον μήνας από τις εκλογές και οι νεοεκλεγέντες βουλευτές δεν έχουν ακόμη e-mail επικοινωνίας στο Κοινοβούλιο, οι αναπληρωτές υπουργοί δεν έχουν δικαίωμα υπογραφής και δεν έχουν οριστεί ακόμη οι περισσότεροι Γενικοί Γραμματείς. Αν δηλαδή η χώρα δεν ήταν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τι έπρεπε να περιμένουμε;». Απλώς προσυπογράφω…

Φαίνεται ότι η… δυστοκία στον εντοπισμό των κατάλληλων προσώπων για τη στελέχωση των διοικήσεων στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ δεν έχει περάσει απαρατήρητη στην ενεργειακή πιάτσα. Ψιθυρίζεται δε, ότι η κυβέρνηση δέχεται εισηγήσεις να εφαρμόσει το παλαιοκομματικό μοντέλο, που εφαρμόστηκε πλειστάκις στις Ένοπλες Δυνάμεις, όταν ανακαλούνταν απόστρατοι για θέσεις κλειδιά.  Το θέμα το «μυρίστηκαν» εγκαίρως κάποιοι παλιοί γνώριμοι, συνταξιούχοι πλέον, που δηλώνουν παρόντες, ενόψει (;)  διοικητικών αλλαγών.

Είναι γεγονός ότι η (πρώτη φορά αριστερά) κυβέρνηση υποχρεώθηκε από την πρώτη μέρα της ανάληψης της διακυβέρνησης να αντιμετωπίσει τα μεγάλα θέματα που σχετίζονται με την παράταση της δανειακής σύμβασης, τη συμφωνία του Eurogroup  και εν γένει τις σχέσεις με τους εταίρους και δανειστές. Γεγονός είναι επίσης ότι το χρηματοδοτικό και δημοσιονομικό κενό, η εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας και ο κίνδυνος ενός πιστωτικού «ατυχήματος» θα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και θα απασχολούν με ένταση το οικονομικό επιτελείο. Αλλά υπάρχουν ο πρωθυπουργός και οι αρμόδιοι υπουργοί για αυτές τις ευθύνες. Οι υπόλοιποι τι κάνουν; Η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί. Ένα μήνα μετά την κυβερνητική αλλαγή κυριολεκτικά «δεν κουνιέται τίποτα». Το φαινόμενο είναι γενικό, σε όλους σχεδόν τους τομείς, και βέβαια στον τομέα της ενέργειας. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν έχουν ακόμα καθοριστεί οι αρμοδιότητες υπουργών και αναπληρωτών υπουργών, δεν έχουν διοριστεί γενικοί γραμματείς, δεν έχουν επιλεγεί γενικοί διευθυντές στα υπουργεία. Και βέβαια δεν προχωράνε ούτε και αποφάσεις που έχουν χαρακτήρα επείγοντα, με συγκεκριμένες προθεσμίες κ.λπ. Αλλά αν δεν λειτουργεί το κράτος, πώς περιμένουμε να κινηθεί η αγορά και η πραγματική οικονομία; Και αν δεν κινηθεί η πραγματική οικονομία από πού περιμένουμε να υπάρξει ανάπτυξη και θέσεις εργασίας; Είναι που είναι δύσκολα τα πράγματα, καθώς η παράταση των αβεβαιοτήτων δεν αποτελεί ευνοϊκό περιβάλλον για επενδυτικές και άλλες πρωτοβουλίες, ας μην τα κάνουν δυσκολότερα με το να αφήνουν σε ύπνωση τη ίδια τη λειτουργία της κρατικής και κυβερνητικής μηχανής. Με μια κουβέντα, ας ξεκουνηθούν… «Οι καιροί ου μενετοί» για να το πούμε και αρχαϊστί…

Η υπόθεση της ΛΑΡΚΟ, όπως έχει τεθεί το τελευταίο διάστημα, ήταν φυσικό να φτάσει μέχρι και τις άλλες μεγάλες βιομηχανίες, οι οποίες δεν κρύβουν την ενόχλησή τους για τη διάσταση που πάει να πάρει το θέμα. Βασικό σημείο που έχει «ερεθίσει» τις κεραίες της ενεργοβόρου βιομηχανίας, είναι το ζήτημα που εγείρεται από την πλευρά της ΛΑΡΚΟ περί κρατικής ενίσχυσης.  

Ιδιαίτερα μάλιστα όταν ανάλογη επιχειρηματολογία είχε χρησιμοποιηθεί και από την τρόικα στο παρελθόν. Και όταν, σύμφωνα με την εκτίμηση των ενεργοβόρων καταναλωτών, η συμφωνία για τη ΛΑΡΚΟ περιλαμβάνει αρκετά ευνοϊκούς όρους όπως για παράδειγμα τη διαιτησία για τις παλαιότερες οφειλές.

Όλοι αποδεχθήκαμε την απόφαση της ΓΣ της ΔΕΗ όχι γιατί αυτή η απόφαση λύνει τα προβλήματα αλλά γιατί αναγνωρίσαμε ότι δεν υπήρχε άλλος θεσμικός τρόπος να προσπεραστεί η αδιαλλαξία της ΔΕΗ, που μοίραζε τελεσίγραφα στη βιομηχανία και τη κυβέρνηση. Είναι μέτρο προσωρινό ,μεταβατικό  και  αποσπασματικό, που θυμίζουμε ότι δεν περιλαμβάνει πχ τις βιομηχανίες της Μέσης Τάσης, για τις οποίες επίσης το ρεύμα είναι βασικός παράγοντας κόστους.

Εάν θέλει λοιπόν η ΛΑΡΚΟ, καταλήγει στο σχόλιό του ο εκπρόσωπος των ενεργοβόρων βιομηχανιών, ας έρθει μαζί με τις υπόλοιπες βιομηχανίες «να αγωνιστούμε από κοινού να πείσουμε τη νέα κυβέρνηση να σταματήσει η ΔΕΗ  να δημιουργεί τετελεσμένα».