Ραδιενεργά

Το γεγονός ότι συνεχίζεται η εκκρεμότητα και δεν έχει επέλθει συμφωνία μεταξύ της ΔΕΗ και της υψηλής τάσης, σχολιάζει ο γνωστός “κύκλος της βιομηχανίας”, κάνοντας μάλιστα σύγκριση με την υπόθεση της ΛΑΡΚΟ. Όπως παρατηρεί, η ΔΕΗ πρόσφατα ανακοίνωσε επίσημα ότι κατήγγειλε τη σύμβαση με τη ΛΑΡΚΟ, μια σύμβαση που ίσχυε από το 2016, ωστόσο η κρατική βιομηχανία νικελίου δεν εφάρμοσε από την πρώτη στιγμή, με αποτέλεσμα το χρέος να εκτιναχθεί στα 300 εκατ. ευρώ. Μετά την καταγγελία, η ΔΕΗ μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα συμφώνησε σε νέα σύμβαση, με την προβληματική κρατική βιομηχανία, επιβραβεύοντάς την μάλιστα με μηδενική αύξηση στη χρέωση ενέργειας και 24% έκπτωση, που αναλύεται σε 18% έκπτωση όγκου και 6 % έκπτωση προφίλ (αλήθεια ποιού καλού προφίλ;;;). Την ίδια στιγμή προσθέτει ο “κύκλος της βιομηχανίας” η ΔΕΗ αγνοεί την υπόλοιπη βιομηχανία που εδώ και ένα χρόνο “περιμένει στην ουρά, πότε η ΔΕΗ θα καταθέσει πρόταση και εάν και πότε η κυβέρνηση θα εγκρίνει εκπτώσεις.

Κάτι πάει στραβά , πολύ στραβά, καταλήγει το σχόλιο…

Αρμόδιες κυβερνητικές πηγές επισημαίνουν ότι η δυνατότητα που αναμένεται να δοθεί στις ενδιαφερόμενες για την ιδιωτικοποίηση των ΕΛΠΕ κοινοπραξίες να μην συμμετάσχουν, εφόσον το επιθυμούν, στις επενδυτικές δαπάνες για την έρευνα υδρογονανθράκων, παρέχει στο ελληνικό Δημόσιο "ευχέρεια κινήσεων". Θεωρούν, δηλαδή, ότι απομακρύνεται το ενδεχόμενο να μπλοκάρει ο επενδυτής, για τους δικούς του λόγους, την έρευνα υδρογονανθράκων στην οποία το Δημόσιο, το οποίο θα κατέχει την πλειοψηφία των μετοχών στο συγκεκριμένο τομέα, αποδίδει στρατηγική σημασία. ΟΚ, από τη στιγμή άλλωστε που το Δημόσιο κρατά το 50,1%, κρατά και τις τύχες της έρευνας στα χέρια του, ενώ δίνοντας το "δικαίωμα άρνησης" στον επενδυτή, εξαλείφει ένα αγκάθι στην προσπάθεια ιδιωτικοποίησης.

Αυτή όμως η εξέλιξη μπορεί να έχει και διαφορετικές αναγνώσεις: αν ο επενδυτής αρνηθεί, μένει μόνο του το Δημόσιο, αφού ο επενδυτής μπορεί μεν να έχει μειοψηφία στον τομέα των υδρογονανθράκων, αλλά θα έχει πλειοψηφία στα ΕΛΠΕ -οπότε ο όμιλος δεν θα συμμετέχει. Τί γίνεται σε αυτήν την περίπτωση; Βγαίνει το Δημόσιο για δανεισμό - και πόσο θα πειστούν να χρηματοδοτήσουν οι τράπεζες μία επένδυση που ο μέτοχος του 49,9% αρνείται να χρηματοδοτήσει; Αναζητεί άλλους επενδυτές -αλλά γιατί να μην έχουν αυτοί εμφανιστεί ως τώρα στη διαδικασία των διαγωνισμών για τις παραχωρήσεις; Προχωρεί μόνο του το Δημόσιο στην έρευνα, τοποθετώντας μερικές εκατοντάδες εκατ. ευρώ που χρειάζονται μέσα στα επόμενα χρόνια για να γίνουν ερευνητικές γεωτρήσεις που είναι απαραίτητες για μία ανακάλυψη; Κι αν βρεθούν κοιτάσματα, έχει καλώς - τότε γίνονται και οι χρηματοδοτήσεις πιο εύκολες. Αν όμως όχι; Θα έχει πετάξει το ελληνικό Δημόσιο μερικές εκατοντάδες εκατ. χωρίς αποτέλεσμα;

Έχει και τα ρίσκα της η υπόθεση...

Από τον, γνωστό πλέον, «κύκλο της βιομηχανίας», λάβαμε το παρακάτω σχόλιο σχετικά με το «κουβάρι» της αποεπένδυσης, της πορείας της ΔΕΗ, των τιμολογίων κ.λπ.:

«Τις  τελευταίες ημέρες γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η αποτυχία της αποεπένδυσης ευθύνεται και για το αρνητικό κλίμα για τη ΔΕΗ ενώ οι αρνητικές επιπτώσεις για την ίδια τη  ΔΕΗ οφείλονται προφανώς σε λάθος πολιτική που ακολουθείται τόσο από την κυβέρνηση όσο και τη ΔΕΗ. 

Οι αρνητικές επιπτώσεις για τη ΔΕΗ όμως έρχονται από το ότι δεν μπορεί η ΔΕΗ να περάσει κάποια αύξηση στα τιμολόγια λιανικής περνώντας μέρος της  σημαντικής αύξησης στα δικαιώματα εκπομπών CO2 με την οποία επιβαρύνεται η ΔΕΗ εδώ και ένα χρόνο της τάξης τουλάχιστον των 500 εκατομμυρίων ανά έτος. Ένα κόστος που όμως η βιομηχανία πληρώνει στο ακέραιο  18Ευρω/Μwh είναι η χρέωση στα βιομηχανικά τιμολόγια της Μέσης και Υψηλής τάσης , ποσό που αθροίζει περίπου 150 εκατομμύρια το χρόνο.

Μάλιστα η βιομηχανία της χώρας θα επιβαρυνθεί το 2019 με 150 εκ. λόγω της πολιτικής ρύπων, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να αντισταθμίσει το κίνδυνο γιατί η ΔΕΗ τη χρεώνει με τιμές του προηγούμενου μηνός, όταν οι ανταγωνιστές της στην Ευρώπη αγοράζουν σε σταθερές τιμές, όταν οι τιμές προθεσμιακών προϊόντων στη γειτονική Βουλγαρία είναι περίπου 60% των τιμών στην ελληνική αγορά και φυσικά σταθερές. 

Αυτή είναι η αλήθεια σε όσους θεωρούν ότι η ελληνική βιομηχανία έχει ανταγωνιστικό κόστος ηλεκτρικής ενέργειας !

Οι αρνητικές επιπτώσεις έρχονται από το γεγονός ότι η ΔΕΗ δεν θέλει να χάσει μερίδιο στη λιανική αγορά και έτσι παραμένει εκτεθειμένη στη χονδρεμπορική αγορά σε πολύ υψηλό ποσοστό. Δεν της φταίει προφανώς μόνο το ΝΟΜΕ, το οποίο ήταν κυβερνητική επιλογή, μη ξεχνάμε».

Ακούω με προσοχή τις πολιτικές και επιχειρηματικές αιτιάσεις για «κατενάτσιο» της ΔΕΗ στο θέμα του διαγωνισμού των λιγνιτικών μονάδων. Για να είμαι ειλικρινής δεν βλέπω σε τι ωφέλησε τον ασθενή γίγαντα η αποτυχία, αλλά δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς ότι μια συνδικαλιστική νοοτροπία, εγγεγραμμένη στο υπηρεσιακό και διοικητικό DNA της ΔΕΗ, είναι δυνατόν να επηρέασε διαδικασίες και αποφάσεις. Ή να υπάρχουν επιδιώξεις που δεν τις ξέρουμε. Αλλά από την άλλη, θέλω να σημειώσω ότι σε δύο τουλάχιστον θέματα, πολύ καίρια για την εξέλιξη της αποεπένδυσης, είδαμε αδράνεια και λάθη από την πλευρά των πολιτικών διαχειριστών. Εννοώ ότι και τα ΑΔΙ θα μπορούσαν σήμερα να έχουν τελειώσει αν είχε σταλεί νωρίτερα το ελληνικό προσχέδιο στις Βρυξέλλες, αλλά και η υπόθεση της προμήθειας λιγνίτη στη Μελίτη θα μπορούσε να έχει εξασφαλιστεί όταν η κυβέρνηση είχε ακόμα στα χέρια της το δυνατό όπλο της ανανέωσης της σύμβασης στην εταιρεία που έχει την εκμετάλλευση του ορυχείου της Αχλάδας… Ή όχι;

Τις πρώτες ώρες μετά την ανακοίνωση για την αποτυχία του διαγωνισμού για τους λιγνίτες, από πηγές του Υπουργείου διακινήθηκε η πληροφορία ότι θα ξεκινήσει άμεσα μια νέα διαδικασία με άλλους όρους, δηλαδή με ριζικές αλλαγές στο SPA και από άλλον φορέα. Αναφερόταν μάλιστα το όνομα του ΤΑΙΠΕΔ. Το ενδεχόμενο αυτό, για το ΤΑΙΠΕΔ, διερευνήθηκε και διαπιστώθηκε ότι δεν στέκει. Διαπιστώθηκε επίσης ότι η ΔΕΗ επί της ουσίας δεν μπορεί να παρακαμφθεί εντελώς, καθώς αυτή πουλάει και άρα αυτή βάζει την τελική σφραγίδα… Συνεπώς, αν δεν έχουμε κάποια μείζονα ανατροπή από Βρυξέλλες παίζει πλέον το σενάριο ή να ξαναγίνει νέος διαγωνισμός από τη ΔΕΗ, με αποδοχή όμως των βασικών όρων που έβαλαν οι ενδιαφερόμενοι (και κάποιοι έχουν περιληφθεί στην πρόταση των Τσέχων και της ΤΕΡΝΑ) ή να αναλάβει τη διαδικασία κάποιος ανεξάρτητος οίκος για λογαριασμό της ΔΕΗ, ή να συνεχιστεί με κάποιο τρόπο ο ίδιος ο διαγωνισμός για να κερδηθεί χρόνος. Πρέπει να σημειωθεί ότι η ανακοίνωση της ΔΕΗ την Παρασκευή ήταν πολύ προσεκτική και άφηνε τέτοια περιθώρια (κήρυξε την τρέχουσα διαδικασία άγονη λόγω μη ικανοποιητικών προσφορών). Το μεγάλο ερώτημα είναι βέβαια τι είναι εκείνο που μπορεί να αλλάξει στο SPA ή γενικότερα στη διαδικασία, έτσι ώστε να πεισθούν οι επενδυτές (οι ίδιοι ή και άλλοι) όχι μόνον να προσέλθουν αλλά και να καταβάλουν μεγαλύτερο τίμημα. Το ζήτημα αυτό είναι καθοριστικό, καθώς αν δεν πεισθούν οι Βρυξέλλες ότι η δεύτερη απόπειρα θα είναι επιτυχής, δεν πρόκειται να συναινέσουν, αλλά αντίθετα εκτιμάται ότι θα ζητήσουν μια συνολικότερη απάντηση για τα εκκρεμή ζητήματα.

Η λειτουργία της νέας αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας καθυστερεί, σχολιάζουν κύκλοι της βιομηχανίας σχετικά με την πρόσφατη επικαιρότητα χωρίς να κρύβουν τη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός ότι παραμένουν οι εκκρεμότητες και οι αβεβαιότητες που επιβαρύνουν τους ενεργοβόρους καταναλωτες. “Θεωρούμε τελείως αδικαιολόγητη την καθυστέρηση της λειτουργίας της προθεσμιακής αγοράς που κάλλιστα θα μπορούσε να έχει λειτουργήσει εδώ και 2 χρόνια” σημειώνουν οι ίδιοι κύκλοι επισημαίνοντας ότι τα ΝΟΜΕ στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά προθεσμιακά συμβόλαια από τα οποία κάποιοι ευσχήμως εξαίρεσαν δια νόμου τη βιομηχανία. 

Η λειτουργία της προθεσμιακής αγοράς θα είχε λύσει 2 θέματα, προσθέτει η ίδια πηγή: 
Θα μείωνε το ποσοστό της ΔΕΗ στην προμήθεια καθώς το 15% που αντιπροσωπεύει η ΥΤ θα είχε μεταφερθεί στα forward 
Και ταυτόχρονα η βιομηχανία δεν θα ήταν εκτεθειμένη στο ρίσκο της απρόβλεπτης αύξησης της τιμής των δικαιωμάτων CO2. Είναι προφανές ότι η ΔΕΗ θα έκανε τότε hedging εφόσον θα είχε δώσει κλειστές τιμές. Κάτι που αρνείται σήμερα, παρά το γεγονός ότι οι βιομηχανίες αναλαμβάνουν το κόστος του hedging και διαθέτουν τις δικές τους πιστωτικές γραμμές. 
Λύσεις υπάρχουν αλλά κάποια συμφέροντα συνεχίζουν να μπλοκάρουν τα πάντα. Αυτά για να μην μπορεί να πει κανείς δεν ήξερε, καταλήγουν οι ίδιοι βιομηχανικοί κύκλοι.

Νομίζω ότι όσοι συμμετείχαμε στην παρουσίαση που έκανε η διοίκηση της  ΕΔΑ ΘΕΣΣ στους δημοσιογράφους, είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε κάτι που είναι μεν αυτονόητο, αλλά επειδή βλέπουν πολλά τα μάτια μας, καλό είναι να το επισημαίνουμε: Αναφέρομαι στη σημασία του management στην πορεία μιας εταιρείας, η οποία μάλιστα κατά 51% ανήκει εμμέσως στο δημόσιο... Ο Λεωνίδας Μπακούρας, ο σημερινός γενικός διευθυντής της ΕΔΑ ΘΕΣΣ είναι μέσα στην υπόθεση φυσικό αέριο στις περιοχές της Θεσσαλονίκης και της Θεσσαλίας, από τότε που ήρθαν οι Ιταλοί της Eni στην Ελλάδα ως συνεταίροι της ΔΕΠΑ. Ξέρει καλά το αντικείμενο, ξέρει την περιοχή του, ξέρει τους ανθρώπους, ξέρει τη δουλειά του, ξέρει να εμπνέει τους συνεργάτες του, ξέρει και να διοικεί. Το αποτέλεσμα είναι οι επιτυχίες της εταιρείας όπως φαίνονται και από τα στοιχεία που δημοσιεύσαμε στο σχετικό ρεπορτάζ, αλλά και από άλλες πρωτιές που έχει στο χώρο. Γιαυτό προφανώς τον εμπιστεύονται οι Ιταλοί (που συνεχίζουν να επενδύουν και να στηρίζουν) και γιαυτό ο Σταθάκης χαρακτήρισε την ΕΔΑ ΘΕΣΣ ως εταιρεία πρότυπο. Να μη μιλήσω, σε αντιδιαστολή, για κάτι άλλους άχρωμους και άοσμους διευθύνοντες γιατί θα γίνω κακός…

«Οποιαδήποτε συζήτηση επί συγκεκριμένων ονομάτων είναι άκαιρη» είπε ο Π. Σκουρλέτης στην Κοζάνη, απαντώντας σε ερώτηση για το ενδεχόμενο συμμετοχής του Γ. Αδαμίδη στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να απέφυγε με αυτό τον τρόπο να επιβεβαιώσει το γάμο, όμως ο αρραβώνας δεν κρύβεται, με το γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει λόγο για συμμετοχή «άξιων και ικανών ανθρώπων στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ», ως αποτέλεσμα της κινητικότητας που «είναι το αποτέλεσμα αυτών των βαθύτατων κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών που έχουν γίνει όλα τα προηγούμενα χρόνια». Με τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ να δηλώνει «παρών» στο κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ, και τον Π. Σκουρλέτη να αφήνει την πόρτα ανοιχτή, είναι πολύ πιθανό να δούμε τις δυο πλευρές να περνάνε με κάθε επισημότητα τις βέρες προσεχώς, πλησιάζοντας προς τις εκλογές.

«Αυτοί μάνα μου δεν έχουν λεφτά ούτε για να πάνε κανα Σαββατοκύριακο στη Μύκονο, όχι για να κάνουν και επενδύσεις…». Μου το είχε πεί, για άλλο θέμα βέβαια, γνωστός επιχειρηματίας του χώρου, αναφερόμενος στα σχέδια που άφηναν τότε να διαρρεύσουν κάποιοι προβεβλημένοι εκ των ανταγωνιστών του. Το θυμήθηκα και πάλι, τώρα με την υπόθεση του καλωδίου της Κρήτης. Γιατί, εδώ που τα λέμε, αν είχε λεφτά ο EuroAsia (με τις 24.000 ευρώ μετοχικό κεφάλαιο, για να μη ξεχνιόμαστε) ή τέλος πάντων αν μπορούσε να βρεί χρηματοδότηση, θα μπορούσε να καθορίσει και τις εξελίξεις. Αλλά χωρίς λεφτά που πας ρε κουμπάρε; Ειδικά από τη στιγμή που οι άλλοι τόχουν πάρει απόφαση ότι το έργο θα το κάνουν τελικά ως εθνικό;

Όπως έχουμε ξαναγράψει, η αγορά αερίου μετασχηματίζεται ραγδαία. Η μεγέθυνση της Ρεβυθούσας παίζει και αυτή το ρόλο της, καθώς δίνει επιπλέον δυνατότητες, ενώ το παιχνίδι της εισαγωγής αερίου διευρύνεται. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η ELPEDISON, ένας από τους μεγάλους καταναλωτές αερίου, φέρνει και αυτή, για πρώτη φορά, καράβι με LNG στη Ρεβυθούσα. Πρόκειται για Ρώσικο φορτίο 75.000 κυβικών μέτρων που θα καταπλεύσει στις 24 Φεβρουαρίου. Περιμένουμε τη συνέχεια…

Ό,τι έλεγε η ΡΑΕ στην ανακοίνωση της 16^ης Οκτωβρίου ισχύει. Οι αλλαγές που προωθούνται στα NOME δεν θα επηρεάσουν τα προϊόντα που έχουν δημοπρατηθεί σε προηγούμενες δημοπρασίες. Αυτό πληροφορούμαι από πηγές της Αρχής, οι οποίες απαντούν με αυτό τον τρόπο στο προηγούμενο σχόλιο της στήλης. Θετική και η διαβεβαίωση (επί της ουσίας) και η άμεση αντίδραση εκ μέρους της ΡΑΕ…

Με αναδρομικότητες και ασταθές πλαίσιο δεν ανοίγει καμία αγορά. Αυτό μου λέει στέλεχος της λιανικής ρεύματος, αναφερόμενος στην επίδραση που έχουν αναδρομικά, στα προϊόντα που έχουν δημοπρατηθεί από προηγούμενες δημοπρασίες, οι αλλαγές που προωθούνται στα NOME. Μου γράφει συγκεκριμένα: «Στις 16 Οκτωβρίου η ΡΑΕ έβγαλε ανακοίνωση που διαβεβαίωνε ότι η οποιαδήποτε αλλαγή δεν θα επηρεάσει τα προϊόντα που έχουν δημοπρατηθεί. Κι όμως, μετά από 2 μήνες στέλνει επιστολές στην ΕΧΕ που ζητάει να τα επηρεάσει. Που να στηριχτεί λοιπόν ένας επιχειρηματίας για να κάνει τη δουλειά του:» Το ίδιο στέλεχος προβλέπει ότι σε περίπτωση αναδρομικής εφαρμογής θα έχουμε οπωσδήποτε νομικές προσφυγές από εταιρείες, οι οποίες μάλιστα «δεν υπάρχει περίπτωση να μην δικαιωθούν»….

Πριν από λίγο καιρό, με αφορμή το απίστευτο πιγκ-πογκ ανάμεσα στον ΑΔΜΗΕ και τον EuroAsia Interconnector, σχετικά με την ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης – Αττικής, σας είχα επισημάνει από αυτή τη στήλη, ότι το “ζουμί” της υπόθεσης μάλλον έχει να κάνει με την κατασκευή του έργου κι όχι τόσο με την εκμετάλλευσή του, αφότου υλοποιηθεί. Μάλιστα, είχα σημειώσει ότι τα “λεφτά” είναι στις προμήθειες καλωδίων και μετασχηματιστών και ο καβγάς γίνεται για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στον καθορισμό των τεχνικών προδιαγραφών του έργου, από τον οποίο θα προκύψει το αν θα μπορούν να πάρουν τις δουλειές και κινεζικές εταιρείες ή θα μείνουν απέξω και θα τις κάνουν μόνον οι Ευρωπαίοι. Για αυτό και η ανεξήγητη για πολλούς επιμονή της Κομισιόν, που, κακά τα ψέματα, κρατάει ακόμα στον αέρα το έργο, τουλάχιστον ως έργο PCI. Πολλοί τότε δεν είχαν αίσθηση για τι λεφτά μιλάμε. Τώρα πια ξέρουμε, και επισήμως μάλιστα (τουλάχιστον από την πλευρά του EuroAsia, με βάση τα έγγραφα για τους διαγωνισμούς που προκηρύσσει). Μιλάμε συνολικά για 3,5 δισ. ευρώ (!!!) για όλο το πακέτο της διασύνδεσης Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ, που επιμερίζονται ως εξής:

-Για VSC-HVDC Converters 1,02 δισ. ευρώ.

-Για HVDC υποθαλάσσια και χερσαία καλώδια για το τμήμα Ισραήλ-Κύπρος440 εκατ. ευρώ.

-Για HVDC υποθαλάσσια και χερσαία καλώδια για το τμήμα Κύπρος-Κρήτη 1,27 δισ. ευρώ.

-Για HVDC υποθαλάσσια και χερσαία καλώδια για το τμήμα Κρήτη-Αττική 535 εκατ. ευρώ.

Αν μη τι άλλο, για τέτοια ποσά ο καβγάς εξηγείται και με το παραπάνω..!

Παρά το «άγχος» κάποιων πλευρών, φαίνεται ότι στο θέμα της προόδου στην εφαρμογή του target model υπάρχει ικανοποίηση από τα τεχνικά κλιμάκια της τρόικας. Αυτό που φάνηκε στο χθεσινό workshop με τη συμμετοχή των «ξένων» και όλων των εμπλεκόμενων είναι ότι τα χρονικά ορόσημα που έχουν τεθεί τώρα (έναρξη τον Ιούνιο) είναι εφικτά.

Με όλους τους τρόπους εξελίσσεται η αναζήτηση λύσης για τα βιομηχανικά τιμολόγια αλλά και η διαπραγμάτευση κάθε μιας από τις ενεργοβόρους επιχειρήσεις με τη ΔΕΗ. Ο ΤΙΤΑΝ για παράδειγμα, κοινοποίησε στην Επιτροπή Ανταγωνισμού και στη ΡΑΕ την αλληλογραφία του με τη ΔΕΗ επί του θέματος, με το ερώτημα αν πρόκειται για κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης. Όχι αποφάνθηκε η Επιτροπή και ενημέρωσε σχετικά. Πάντως να ξέρετε ότι υπάρχουν επίσημες καταγγελίες στη ΡΑΕ και από άλλες βιομηχανίες της Υψηλής Τάσης, που έχουν ως αποτέλεσμα να έχει περιπλακεί αρκετά η κατάσταση. Την ίδια στιγμή βέβαια ο Παναγιωτάκης εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι η διαπραγμάτευση με την Υψηλή Τάση θα έχει σύντομα ευτυχή κατάληξη. Οψόμεθα…

Μια ενδιαφέρουσα παράμετρο της υπόθεσης «κόστος των ρύπων» αποκάλυψε στη συζήτησή του με τους δημοσιογράφους ο πρόεδρος της ΔΕΗ. Όπως είπε, η ΔΕΗ πέτυχε, αγοράζοντας δικαιώματα ρύπων με μέση τιμή 18,72 ευρώ να καταγράφει αυτή τη στιγμή την αντίστοιχη λογιστική υπεραξία καθώς η τιμή βρίσκεται στα 22,72 ευρώ. Εντάξει, κέρδισε κάποια εκατομμύρια, αλλά από την ίδια την αύξηση της τιμής των ρύπων χάνει πολλαπλάσια. Παρόλα αυτά, έστω και αυτή η πρόνοια κάτι είναι…

Όπως αποκάλυψε ο κ. Παναγιωτάκης μιλώντας στους δημοσιογράφους, ενώ έχει επέλθει συμφωνία στους βασικούς όρους για την τιμολόγηση της ΛΑΡΚΟ εντούτοις, η νέα σύμβαση δεν έχει υπογραφεί καθώς το πρόβλημα εντοπίζεται στη διευθέτηση και αποπληρωμή των περίπου 20 εκατ. ευρώ που χρωστά η εταιρεία μετά την υπογραφή της τελευταίας σύμβασης το καλοκαίρι του 2017. Το συνολικό χρέος υπενθυμίζεται ότι φτάνει τα 300 εκατ. ευρώ. Ενδιαφέρον πάντως παρουσιάζει και κάτι ακόμα που είπε ο πρόεδρος της ΔΕΗ: Εκτός της ΛΑΡΚΟ, πελάτης της ΔΕΗ, μέσω της νέας θυγατρικής της στα Σκόπια EDS είναι και η σκοπιανή μεγάλη εταιρεία παραγωγής σιδηρονικελίου. Όπως ανέφερε ο κ. Παναγιωτάκης η συγκεκριμένη εταιρεία, που είναι κερδοφόρος κυρίως λόγω χαμηλότερου εργατικού κόστους, προπληρώνει ανά εβδομάδα το κόστος του ρεύματος… Σε ερώτηση αν μπορεί η ΔΕΗ να πάρει και το ποσοστό που έχει η ΕΘΝΙΚΗ στη ΛΑΡΚΟ (γύρω στο 33%) ο πρόεδρος της ΔΕΗ ήταν… γαλαντόμος: να αγοράσουμε αποκλείεται, αλλά αν θέλει η ΕΘΝΙΚΗ ή κάποιος άλλος να πάρει το ποσοστό μας, πολύ ευχαρίστως… Πάντως, ο κ. Παναγιωτάκης ευχήθηκε να εμφανιστεί «λευκός ιππότης» με μπίζνες πλαν στο οποίο - αν ήταν υγιές - θα συμμετείχε και η ίδια η ΔΕH...

Σας είχαμε εγκαίρως ενημερώσει ότι η ΔΕΗ έχει δρομολογήσει τη μείωση της έκπτωσης 15% που αποφάσισε τον Ιούλιο του 2016 για τους καλοπληρωτές πελάτες της. Ένα μέτρο που κυριολεκτικά καθόρισε τις εξελίξεις στη λιανική του ρεύματος. Τώρα πρόθεσή της είναι να πάει την έκπτωση στο μισό ή και λίγο παρακάτω. Το θέμα έχει συζητηθεί από καιρό με το ΥΠΕΝ και τώρα θα συζητηθεί και πρώτη φορά επίσημα στο Διοικητικό Συμβούλιο της επιχείρησης που είναι προγραμματισμένο αύριο. Τα περιθώρια έχουν στενέψει και οι αποφάσεις έχουν ωριμάσει. Θα ληφθούν σύντομα…

Ξεκινάνε από σήμερα, αλλά από αύριο Τετάρτη θα έχουν τις πυκνές προγραμματισμένες επαφές τους στην Αθήνα τα τεχνικά κλιμάκια των θεσμών που είναι επιφορτισμένα με την αρμοδιότητα ελέγχου των ενεργειακών θεμάτων. Όπως σας έχουμε πει, θα δούν τους πάντες. Τη Δευτέρα έρχονται και τα «μεγάλα κεφάλια», δηλαδή οι επικεφαλής της τρόικας, για να μην ξεχνιόμαστε. Θα τους δει ο κ. Σταθάκης; Δεν είμαι βέβαιος, αλλά τη βασική διαπραγμάτευση – και για τις ενεργειακές αποκρατικοποιήσεις – θα την κάνει ο Ευκλείδης. Ο οποίος σημειωτέον θεωρείται λιγότερο ανθεκτικός στις πιέσεις…

Με όλους τους ανθρώπους της αγοράς των ΑΠΕ που συζητάω ένα είναι το συμπέρασμα: Το 75% που έχει θέσει η ΡΑΕ ως ποσοστό ανταγωνισμού, δηλαδή επιπλέον δυναμικότητας που πρέπει να κατεβαίνει σε ένα διαγωνισμό για να δοθεί η ονομαστική ισχύς που προκηρύσσεται, ακόμα και αν είχε νόημα στην αρχή, τώρα δεν έχει. Γιατί; Διότι δεν υπάρχουν τόσα ώριμα έργα για να στηρίξουν τους διαγωνισμούς που πρόκειται να τρέξουν… «Ο ρυθμιστής πρέπει να έχει ευελιξία γιατί ο βασικός σκοπός είναι, να υπάρχει βεβαίως ανταγωνισμός, αλλά να γίνουν και τα έργα ΑΠΕ που χρειάζονται για να πιάσει η χώρα τους στόχους» μου λέει στέλεχος που - από τη θέση του στην αγορά - έχει πλήρη εικόνα του κλάδου και εξηγεί:

• Πρώτον, όλοι οι διαγωνισμοί που έγιναν «άφησαν υπόλοιπα», δεν κατάφεραν να δώσουν τα Μεγαβάτ που είχαν προβλεφθεί. Άρα δεν έχεις την επιτυχία που ήθελες.
• Δεύτερον, οι τιμές έπεσαν ήδη πολύ χαμηλά και συνεπώς από πολύ χαμηλά θα ξεκινήσουν και οι επόμενοι διαγωνισμοί. Άρα είναι εξασφαλισμένο το γεγονός ότι, ακόμα και αν χαμηλώσεις δραστικά το ποσοστό 75%, οι τιμές θα είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα, συγκρίσιμα με τις αγορές της Ευρώπης.
• Τρίτον, αν θέλει κανείς να δει την αγορά συνολικά και όχι συγκυριακά πρέπει να αναρωτηθεί και να απαντήσει: Μπορεί να είναι βιώσιμο το μοντέλο αν πέσουν κι άλλο οι τιμές; Ή θα έχεις χαμηλές μεν τιμές αλλά λίγα έργα να υλοποιούνται; Πολύ περισσότερο όταν κάποιοι από εκείνους που κατέβηκαν και πήραν έργα στους τελευταίους διαγωνισμούς είναι εντελώς αμφίβολο αν θα μπορέσουν να τα «χτίσουν»…

Με λίγα λόγια, αν διερμηνεύω σωστά την άποψη της αγοράς των ΑΠΕ, το μεγάλο δομικό πρόβλημα είναι η έλλειψη ώριμων έργων. Οπότε; Οπότε, μείωση του ποσοστού 75% για τον ανταγωνισμό και σύντμηση του χρόνου αδειοδότησης ώστε να μπορούν σε ταχύτερους χρόνους να ωριμάσουν τα έργα που θα μπορέσουν να στηρίξουν τους διαγωνισμούς και τα «πράσινα» Μεγαβάτ που έχει ανάγκη η χώρα…