Σωτήρης Χιωτάκης: Τα τέλη χρήσης και η διαιτησία με την Gazprom για το αέριο…

Πληροφορήθηκα ότι μόλις πριν από λίγες μέρες, στους ενεργοβόρους βιομηχανικούς καταναλωτές έφτασε – σε κάποιους ίσως να μην έχει πάει ακόμη – η νέα σύμβαση τιμολόγησης για την προμήθεια φυσικού αερίου από την ΔΕΠΑ.

Αυτή η σύμβαση έχει αναδρομική ισχύ από την 1^η Φεβρουαρίου και προβλέπει το πέρασμα στις τιμές, της μείωσης που εφάρμοσε από τη συγκεκριμένη ημερομηνία και μετά ο ΔΕΣΦΑ στα τέλη χρήσης του Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου. Η μείωση αυτή ήταν γενναία, σχεδόν 26% ή, αν προτιμάτε, 1 ευρώ ανά μεγαβατώρα. Συνολικά, περί τα 25 εκατ. ευρώ σε ετήσια βάση για όλους τους χρήστες του Εθνικού Συστήματος με περίπου το 90% του ποσού να αφορά την ΔΕΠΑ.

Το «πέρασμα» άργησε κατά οκτώ μήνες, αλλά είναι τουλάχιστον αναδρομικό. Θα πω, λοιπόν, «κάλλιο αργά παρά ποτέ»… Αλλά θα επισημάνω ότι δεν πρέπει με κανένα τρόπο αυτή η μείωση να γίνει μια ωραία επικοινωνιακή καραμελίτσα από πολιτικά στελέχη και προμηθευτές και να δοθεί η εντύπωση προς τα έξω – γιατί τα ίδια τα εργοστάσια ξέρουν ότι είναι θαύμα που λειτουργούν, όσα λειτουργούν – ότι «να, ορίστε, μειώσαμε την τιμή του φυσικού αερίου, τι άλλο θέλουν;» Η μείωση αυτή, επιβεβλημένη, είναι κάτι σαν ασπιρίνη για μία βαριά ασθένεια, τίποτε περισσότερο…

Και θα προσθέσω, επίσης, ότι θέλει προσοχή η άποψη: «είμαστε σε διαπραγμάτευση με την Gazprom για τις τιμές κι αν δεν τα βρούμε, θα πάμε διαιτησία, οπότε περιμένετε…» γιατί μπορεί να φτάσει να σημαίνει απλώς «σπρώχνω τον χρόνο πίσω…».

Θα έλεγα μάλιστα ότι ειδικά η περίπτωση της διαιτησίας μπορεί να αποβεί μοιραία, όχι μόνο για την βιομηχανία, που θα περάσει ποιος ξέρει πόσα τέρμινα ακόμη σκληρά δοκιμαζόμενη, αλλά και για την ίδια την ΔΕΠΑ! Αν θυμάμαι καλά, η τελευταία πιο γνωστή υπόθεση διαιτησίας με την Gazprom αφορούσε τον ενεργειακό κολοσσό που ακούει στο όνομα Ε.ΟΝ. Οι Γερμανοί ζητούσαν 4,5 δισ. ευρώ, οι Ρώσοι τους έδιναν τα μισά, εκείνοι δεν τα δέχονταν και, τελικά, η διαιτησία τους επιδίκασε το ένα τρίτο…

Ας ληφθούν, λοιπόν, επιτέλους αποφάσεις και ας σταματήσουν τα παιχνίδια μιας κακώς νοούμενης τακτικής. Στην τελική, ακόμη και αν δεν μας ενδιέφεραν μια δεκάδα και κάτι βιομηχανίες, θα πρέπει να μας ενδιαφέρει ο τελικός αγοραστής της ΔΕΠΑ να έχει μπροστά του ξεκάθαρο και διαμορφωμένο το σκηνικό και να μην τον παρακαλάμε ή να τον πιέζουμε μετά «μεγάλε, κόψε κάτι τώρα που το πήρες το μαγαζί», γιατί έτσι ο επόμενος δεν θα έρθει ποτέ…

Εκτός πια κι αν ο νέος γύρος ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ είναι και αυτός μια ωραία καραμελίτσα, οπότε πάω πάσο, γενικώς…