Τις υποτιμήσατε τις μπαταρίες

Η είδηση έρχεται από την μακρινή Αυστραλία. Σε πρόσφατο διαγωνισμό, προκρίθηκαν 6 έργα αποθήκευσης με διάρκεια από 8,7 έως 11,5 ώρες. Και δεν πρόκειται για έργα αντλησιοταμίευσης ή αποθήκευση με συμπιεσμένο αέρα ή βαρυτική αποθήκευση ή χημική αποθήκευση σε υδρογόνο που παραπέμπουν σε αποθήκευση μακράς διάρκειας. Πρόκειται για μπαταρίες λιθίου τις οποίες η ορθόδοξη προσέγγιση περιορίζει στις 1-4 ώρες. Συνολικά προκρίθηκαν έργα 1,17 GW/11,98 GWh.

Πώς έγινε εφικτό κάτι τέτοιο; Το κόστος των μπαταριών βαίνει μειούμενο και μάλιστα με εντυπωσιακά γοργούς ρυθμούς. Από την άλλη, δεν συμβαίνει το ίδιο με τις ανταγωνιστικές τεχνολογίες, π.χ. την αντλησιοταμίευση. Ενώ το κόστος εγκατάστασης μιας μπαταρίας αναμένεται να πέσει κατά 40% περίπου ως το 2030, η αντίστοιχη μείωση κόστους είναι μόλις 10% για την αντλησιοταμίευση. Και φυσικά ο χρόνος αδειοδότησης, επενδυτικής ωρίμανσης και κατασκευής του έργου είναι κατά πολύ μικρότερος για τις μπαταρίες και η χρηματοδότηση ευκολότερη.
 

Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η πρόσφατη μελέτη του Διεθνούς Οργανισμού για τις ΑΠΕ (IRENA) που εξετάζει την αδιάλειπτη παροχή ενέργειας 24 ώρες το 24ωρο με υβριδικούς σταθμούς (π.χ. φωτοβολταϊκά και μπαταρίες). Τον δρόμο άνοιξε ένα project που θα παρέχει 1 GW αδιάλειπτης ισχύος σε 24ωρη βάση, επενδύοντας σχεδόν 6 δις δολάρια σε 5,2 GW φωτοβολταϊκών και 19 GWh μπαταρίες στο Abu Dhabi και το οποίο αναμένεται να είναι πλήρως λειτουργικό μετά το 2027 (για το project αυτό γράψαμε εδώ). Ακολούθησε το Ομάν (εδώ) και ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ.

Η λογική της αδιάλειπτης ενέργειας 24 ώρες το 24ωρο βασίζεται στην υπερδιαστασιολόγηση του φωτοβολταϊκού και την προσθήκη μπαταριών μεγάλης διάρκειας. Τα παρακάτω διαγράμματα δείχνουν το σταθμισμένο κόστος της ενέργειας (σε δολάρια ανά μεγαβατώρα) για διάφορα σημεία του πλανήτη (IRENA, Μάιος 2026). Και το κόστος αυτό είναι μικρότερο από το αντίστοιχο κόστος των σταθμών ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο ή των πυρηνικών.
 

vlist

Και το αντίστοιχο διάγραμμα για τα αιολικά.
 

Κι όμως, κάποιοι επιμένουν ότι η σταθερότητα επιτυγχάνεται μόνο με σταθμούς φυσικού αερίου (που, πέραν από ρυπογόνοι, δεν είναι πια βιώσιμοι αν δεν επιδοτηθούν) και κάνουν ασκήσεις επί χάρτου για πυρηνικούς σταθμούς που δεν χρειαζόμαστε αφού υπάρχουν καλύτερες, φθηνότερες και ασφαλέστερες επιλογές. Είναι σίγουροι ότι σχεδιάζουν για το μέλλον και προς το συμφέρον της κοινωνίας;