Skip to main content
Menu
English edition Live Blog Weekly Issues

Κινδυνεύει η Ελλάδα από τα αμερικανικά μέτρα εναντίον της Ρωσίας;

Η επί το πλείστον συμβολική πυραυλική επίθεση των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας εναντίον της Συρίας, βοήθησε μεν τον Ντόναλντ Τραμπ στο εσωτερικό μέτωπο αλλά δεν ανέτρεψε τις ισορροπίες στον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Ρωσίας. Διαβάζοντας τις πάμπολλες αναλύσεις των ημερών, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι μάλλον η Μόσχα και σίγουρα η Κίνα θα βγουν ωφελημένες από τις εξελίξεις και δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι το Πεκίνο επέλεξε ακριβώς την περίοδο αυτή για να πλημμυρίσει τα διεθνή ΜΜΕ με πληρωμένα δημοσιεύματα. 

Οι  μελλοντικές επιλογές πλέον για την Ουάσιγκτον είναι λίγες. Το μόνο αποτελεσματικό, οικονομικά και επικοινωνιακά, όπλο που της απομένει, αν θελήσει πραγματικά να κλιμακώσει την επιθετική πολιτικής της χωρίς προσφυγή σε απευθείας θερμή σύγκρουση με τη Μόσχα, είναι να κηρύξει εμπάργκο εναντίον της Γκαζπρόμ, της Ροσνέφτ, του σταθμού υγροποιημένου αερίου Yamal LNG στη Σιβηρία και άλλων ρωσικών ενεργειακών εξαγωγικών εταιρειών. Το μέτρο αυτό θα έχει πραγματικά καταλυτικές συνέπειες για όλους.

Επιπλέον η Ουάσιγκτον ζητεί από τον ελληνικό λαό να συμφωνήσει με την πυραυλική επίθεση του Σαββάτου και να θεωρήσει ότι εχθρός του δεν είναι ο επιθετικός Ερντογάν, αλλά ο Μπασάρ αλ Ασάντ και ο Βλαδίμιρ Πούτιν.  Με δικαιολογημένη ειρωνεία η Μόσχα απαντά ότι μια πιθανή σύγκρουση μεταξύ  Ελλάδας και Τουρκίας δεν είναι φυσιολογική, αφού αμφότερες οι χώρες είναι μέλη της Ατλαντικής Συμμαχίας. 

Με απλά λόγια δηλαδή η Ελλάδα καλείται τελικά να διαχειριστεί το "δια ταύτα" στο Αιγαίο, στα προβλήματα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ,  στο Κυπριακό, στο Σκοπιανό και στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, μόνη της, χωρίς "προστάτη" και υπό καθεστώς έντονης πίεσης από όλες τις πλευρές. Παράλληλα η οικονομική, πολιτική και κοινωνική αδυναμία της Αθήνας δίνει την ευκαιρία στην Άγκυρα να δημοσιοποιήσει για άλλη μια φορά τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο με έγγραφό της στον ΟΗΕ, τις 26 Μαρτίου. Την ευκαιρία την έδωσαν οι πρόσφατες συμφωνίες Αθήνας και Λευκωσίας με το Κάιρο.

 Η Τουρκία επέλεξε να συνεχίσει την αυστηρά ωφελιμιστική πολιτική της, η οποία βλέπουμε ότι γίνεται αποδεκτή  χωρίς εμφανείς διαμαρτυρίες, τόσο από τη Μόσχα, όσο και από την Ουάσιγκτον. Η τελευταία μάλλον θα πρέπει να αισθάνεται ικανοποίηση από τη χλιαρή δήλωση Ερντογάν υπέρ του βομβαρδισμού της Συρίας. Με τη δήλωση όμως αυτή που αποτελεί μέρος της πολιτικής της "και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ", η Άγκυρα σφίγγει στην ουσία ακόμη πιο δυνατά τη θηλιά στο λαιμό της Αθήνας, αφού αδρανοποιεί αντι-τουρκικά ανακλαστικά της Ουάσιγκτον.

Από πλευράς μας, αν θελήσουμε να μην συνεχίσουμε τη μέχρι σήμερα "πολιτική ψυχραιμίας" διότι μπορεί να καταλήξει σε απανωτές υποχωρήσεις και ήττες, η επιλογή μας είναι μία.

Όπως η Ουάσιγκτον που κηρύσσει εμπάργκο και ενδέχεται να μπλοκάρει  ακόμη και τη Γκαζπρόμ και τη Ροσνέφτ, να εκμεταλλευθούμε τα γεω-στρατηγικά μας πλεονεκτήματά μας στο χώρο της ενέργειας και να προσπαθήσουμε να επιβιώσουμε απαιτώντας  ανταλλάγματα και αποζημιώσεις τόσο από τις ΗΠΑ , όσο και από τη Ρωσία και την Κίνα.

Χωρίς την βάση τους στη Σούδα και τις δύο βάσεις τους στην Κύπρο, οι Αμερικανοί και οι Άγγλοι θα δυσκολεύονταν να υπερισχύσουν στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή. Επιπλέον οι ΗΠΑ θέλουν βάσεις στην Αλεξανδρούπολη, στη Σύρο και αλλού.  Επίσης θα δούμε ότι αγωγοί των δυτικών και των Ρώσων, όπως ο ΤΑΡ  και η προέκταση του Turkish Stream, θα περάσουν από τη βόρειο Ελλάδα, η οποία επιπλέον έχει επιλεγεί για τη δημιουργία πλωτού σταθμού αεριοποίησης LNG για προώθηση αερίου προς την Ανατολική Ευρώπη. Στους Κινέζους έχουμε ανοίξει την πίσω πόρτα της Ευρώπης.  Για όλα αυτά δεν έχουν δοθεί ανταλλάγματα και πρέπει να τα απαιτήσουμε, όσο ουτοπικό και αν ακούγεται αυτό. 

Τα οικονομικά και επικοινωνιακά μέτρα των ΗΠΑ την περασμένη Παρασκευή, κυρίως εναντίον της ρωσικής εταιρείας Rusal του Όλεγκ Ντεριπάσκα, έβλαψαν τη Μόσχα αλλά έπληξαν και πολλές εταιρείες  και το καταναλωτικό κοινό της Δύσης, λόγω της  αύξησης της τιμής του αλουμινίου. Αναλυτές εκτιμούν ότι για να πονέσει πραγματικά ο Πούτιν, πρέπει να  χτυπηθούν οι μεγάλες κρατικές ενεργειακές εταιρείες Γκαζπρόμ και Ροσνέφτ.  Αν γίνει αυτό ποιος πρέπει να μας βοηθήσει να κατασκευάσουμε και άλλες Ρεβυθούσες για να αποκτήσουμε ενεργειακή επάρκεια; Αφού η Ουάσιγκτον κάνει ό,τι κάνει χωρίς ουσιαστικά την άδεια κανενός για να περιορίσει τη Μόσχα , γιατί να μην κάνουμε και εμείς κάτι παρόμοιο, σε μικρότερη κλίμακα βέβαια και με τις δυνατότητες  που  έχουμε, για να αμυνθούμε -όχι να επιτεθούμε-  εναντίον παράλογων απαιτήσεων των γειτόνων μας;

Να το πούμε και διαφορετικά. Απλώς πρέπει να μιμηθούμε την Τουρκία, τη Γερμανία, τη Γαλλία ,τη Βρετανία και τις ΗΠΑ. Να είμαστε δηλαδή μέλος του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα να απαιτούμε παρακάμψεις όταν πρόκειται για την επιβίωσή μας, χρησιμοποιώντας τα όπλα που έχουμε στη διάθεσή μας.  Η Τουρκία για παράδειγμα είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά ταυτόχρονα τα βάζει ανοιχτά με άλλα μέλη του ΝΑΤΟ, συνεργάζεται στενά με τον μεγάλο εχθρό του ΝΑΤΟ, τον Βλαδίμηρο Πούτιν, ξεκινάει πολέμους στη Μέση Ανατολή χωρίς τη συγκατάθεση του ΝΑΤΟ και το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να την παρακαλούν και η Ουάσιγκτον και η Μόσχα.

Ο εναλλακτικός δρόμος για την Ελλάδα είναι η υποτέλεια, η διαδικασία επιβολής της οποίας έχει ήδη ξεκινήσει με τη συνεργασία μας.

 



ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

-A +A

Σχετικά άρθρα