Ηχηρό μήνυμα... σε αναμονή!

Θα ήταν παράλογο το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών να μας οδηγήσει να ματαιώσουμε τις προγραμματισμένες για την επόμενη τριετία δημοσιονομικές περικοπές ύψους 50 δισ. Αυτή ήταν η απάντηση του πρωθυπουργού της Γαλλίας Βαλς σε ερώτηση του Reuters λίγες ώρες μετά την πρωτιά του Εθνικού Μετώπου της Λεπέν και τη συντριβή των Σοσιαλιστών στην τρίτη θέση.

Αν μη τι άλλο, ο κ. Βαλς έχει την αρετή της ωμής ειλικρίνειας. Άλλωστε, τα όρια των διορθωτικών κινήσεων στην Ευρωζώνη που δεν θα αλλάζουν τα κοινωνικά και τα πολιτικά δεδομένα για το ορατό μέλλον θα τα μάθουμε την Πέμπτη, 5 Ιουνίου, στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου του επικεφαλής της ΕΚΤ Μ. Ντράγκι.

Για δύο ολόκληρα χρόνια σχεδόν -από τον Ιούλιο του 2012- οι τρεις μαγικές λέξεις του κεντρικού τραπεζίτη της Ευρωζώνης «whatever it takes» (ό,τι χρειασθεί) λειτουργούν αποτρεπτικά, με αποτέλεσμα να χαλαρώσει η πίεση των αγορών και συντηρούν ελπίδες για μια αποφασιστική στροφή.

Ολοι περίμεναν ότι η ποσοτική χαλάρωση του Ντράγκι θα ήταν η μεγάλη ανατροπή για την έξοδο από τον φαύλο κύκλο λιτότητα - ύφεση - ανεργία και στις πολιτικές τους φαντασιώσεις ονόμασαν το αναμενόμενο πακέτο «μπαζούκα». Δυστυχώς, μάλλον θα πρόκειται από ό,τι φαίνεται για κυνηγετική καραμπίνα.

Ο κεντρικός τραπεζίτης και εν όψει των ευρωεκλογών έχει δώσει προκαταβολικά το περίγραμμα των κινήσεών του που θα εξαγγείλει την Πέμπτη 5 Ιουνίου: Περαιτέρω μείωση των επιτοκίων και εξαγορά τιτλοποιημένων δανείων που κάπως θα βελτιώσουν το κλίμα, αλλά απέχουν έτη φωτός από τις κινήσεις που απαιτούν οι περιστάσεις για να επέλθει κοινωνική και πολιτική σταθεροποίηση: Κοινός δανεισμός στην Ευρωζώνη μέσω ευρωομολόγου και η απευθείας αγορά κρατικού χρέους από την ΕΚΤ.

Η Γερμανία δεν θα ανάψει το «πράσινο φως» για τα παραπάνω βήματα, αν δεν καταγραφεί εντός συνόρων η ύφεση ως παρενέργεια της συνεχούς πτωτικής πορείας της ανάπτυξης στις αναδυόμενες αγορές. Ο Μεγάλος Συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών στο Βερολίνο δηλώνει εθνική συναίνεση στην παραπάνω γραμμή πλεύσης και μας προϊδεάζει για τη γραμμή που θα ακολουθήσουν οι Μέρκελ-Γκάμπριελ στις Βρυξέλλες, να επιδιώξουν δηλαδή τη συγκρότηση ενός Μεγάλου Συνασπισμού στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου δεν θα αθροίζονται μόνον το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και οι Σοσιαλδημοκράτες αλλά και οι Φιλελεύθεροι και αν αυτό είναι δυνατόν και ένα τμήμα των Πρασίνων.

Ποιος είναι ο χρονικός αυτός ορίζοντας; Και αν τον προσδιορίσουμε, αντέχουν την συνεπαγόμενη παραμονή στο σημερινό status quo οι δύο μεγάλοι αδύνατοι κρίκοι της γερμανικής Ευρωζώνης, η Γαλλία και η Ιταλία;

Σε κάθε περίπτωση από μόνη της η σπουδή της πολιτικής ηγεσίας της Γαλλίας να δηλώσει ότι συνεχίζει στον ίδιο δρόμο είναι από μόνη της ανατριχιαστική: Επιβεβαιώνει την αυτονόμηση της λήψης αποφάσεων, την χάραξη στρατηγικών επιλογών από το κοινωνικό και το πολιτικό γίγνεσθαι με μόνο ζητούμενο τον έλεγχο της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Ας προσθέσουμε ένα ακόμη παράδοξο, την πρόσληψη των εξελίξεων στη Γαλλία από γερμανική οπτική γωνία: Τον περασμένο χρόνο ο Σόιμπλε και οι πέντε σοφοί οικονομικοί σύμβουλοι της γερμανικής κυβέρνησης σε όλη τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου διατύπωσαν συχνά τις ανησυχίες τους για τις αποκλίσεις της Γαλλίας από τις υποχρεώσεις της για περιορισμό του ελλείμματος στο πλαίσιο του Δημοσιονομικού Συμφώνου.

Σήμερα η πρωτιά της Ακροδεξιάς αντιμετωπίζεται σαν μια υστέρηση, μια δυσπροσαρμοστικότητα που αφορά τη Γαλλία. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που την επομένη της κατάρρευσης της Lehman Brothers η Μέρκελ έβλεπε μια αμερικανική κρίση που δεν αφορά την Ευρώπη.

Μπαζούκα ή καραμπίνα;

Ολοι περίμεναν ότι η ποσοτική χαλάρωση του Μ. Ντράγκι θα ήταν η μεγάλη ανατροπή για την έξοδο από τον φαύλο κύκλο λιτότητα - ύφεση - ανεργία και στις πολιτικές τους φαντασιώσεις ονόμασαν το αναμενόμενο πακέτο «μπαζούκα». Δυστυχώς, μάλλον, θα πρόκειται από ό,τι φαίνεται για κυνηγετική καραμπίνα.

(του Γιώργου Καπόπουλου, Ημερησία, 27/5/2014)