Κώστας Βενιζέλος: Οι μεσολαβητές και η Τρόικα

Ο υπουργός Οικονομικών παρουσιάζεται να αγωνιά, να αγχώνεται, να απελπίζεται και ταυτόχρονα να διαβεβαιώνει ότι θα υπογραφτεί το Μνημόνιο με την Τρόικα.

Γι’ αυτόν, άλλωστε, τον λόγο η κυβέρνηση Χριστόφια έχει καλέσει τους τροϊκανούς στην Κύπρο. Δεν ήλθαν από
μόνοι τους ούτε επέβαλαν την παρουσία τους. Και είναι προφανές πως όσο περνούν οι ημέρες τόσο πιο δύσκολη
θα είναι η κατάσταση. Η κυβέρνηση θα είναι πιο ευάλωτη στις πιέσεις. Έχοντας ανοίξει τα χαρτιά της καθώς δημο-
σίως δηλώνει πως το κρατικό ταμείο αδειάζει, έχει αφαιρέσει όλες τις διαπραγματευτικές της δυνατότητες.

Η Τρόικα μπορεί να τραβήξει στον χρόνο τη διαδικασία επανόδου της στο νησί και τη διαπραγμάτευση του Μνημονίου. Μπορεί, δηλαδή, να κάνει τη δική μας πλευρά να σέρνεται ζητώντας χρήματα για να μην προχωρήσει σε στάση πληρωμών. Αυτό είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης που έγινε και γίνεται. Την ίδια στιγμή στο κυβερνών κόμμα, συνεχίζεται η λογική του μπαλκονιού και οι διακηρύξεις στα ακτίβ και στις συγκεντρώσεις με αμιγώς κομματικό ακροατήριο.

Αναφέρθηκε πρόσφατα πως όταν θα έλθει η Τρόικα όλοι θα κριθούμε σε ποια όχθη του ποταμού θα βρεθούμε, εννοώντας πως κάποιοι θα βρεθούν στην πλευρά της Τρόικας. Αυτή η χωροταξική κατανομή χαρακτηρίζεται από κενά συνειδητοποίησης των πραγματικοτήτων. Η κυβέρνηση είναι ουσιαστικά ο μεσολαβητής. Όχι μόνο γιατί έχει κουβαλήσει την Τρόικα στην Κύπρο, αλλά με
τις προτάσεις της, ουσιαστικά επιχειρεί να προσεγγίσει τις θέσεις της. Εν πολλοίς, τον λογαριασμό δεν θα τον
πληρώσει ούτε η κυβέρνηση, που φεύγει, ούτε και ο κομματικός μηχανισμός του ΑΚΕΛ, που έχει και πλεόνασμα στα ταμεία του και διαθέτει προσβάσεις σε τράπεζες (όχι μόνο για διαγραφή δανείων αλλά και για βόλεμα συγγενών και φίλων).

Τον λογαριασμό θα τον πληρώσουν οι πολίτες, οι οποίοι ήδη βιώνουν τις επιπτώσεις της κρίσης καθημερινά. Οι μεσολαβητές μπορεί να επιχειρούν να μαλακώσουν την «κακιά Τρόικα», πλην όμως η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη. Για την ακρίβεια την έχουν προδιαγράψει με τη διαχείρισή τους.

Η λεγόμενη κυπριακή αριστερά κέρδισε το 2008 τις εκλογές και κατάφερε να σκοτώσει την προοπτική μετατροπής της σε δύναμη εξουσίας με διάρκεια. Εναρμονισμένη δεκαετίες με το σύστημα, επιχείρησε να το διαχειρισθεί με όρους νεοφιλελευθερισμού. Εγκλωβίσθηκε στην πολιτική που χρόνια ασκούσε και που την είχε ταυτίσει με το κοινωνικό κατεστημένο. Δυστυχώς, φθάνει
η ώρα για να γίνει ταμείο. Μόνο, που όπως θα επαναλαμβάνουμε συνεχώς, τον λογαριασμό εμείς τον πληρώνουμε.

(Φιλελεύθερος, 31/10/2012)