Τουρκία, ο σταθμάρχης του φυσικού αερίου

Η μεγάλη επιτυχία του Ερντογάν. 

Η κατασκευή επί τουρκικού εδάφους των αγωγών ΤΑΝΑΡ και της επέκτασης του ΤΑΡ αλλά και TURKISH STREAM ισχυροποίησε την γεωπολιτική θέση της Τουρκίας στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. 

Μέσω του αγωγού φυσικού αερίου TURKISH STREAM η Τουρκία κατάφερε ελέγχοντας την ροή του ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη να ελέγξει στην ουσία την ίδια την Ρωσία, η οποία ως παραγωγός χώρα φυσικού αερίου πρωτίστως έχει ανάγκη την πώληση του αερίου της. Με τον τρόπο αυτό ο Ερντογάν έχει την δυνατότητα, όποτε αυτός αποφασίζει (όταν συγκρούεται με την Ρωσία), να κλείνει την βάνα του φυσικού αερίου, ώστε να αφήνει την Ρωσία χωρίς έσοδα από τις πωλήσεις φυσικού αερίου, αλλά και την Ευρώπη χωρίς καύσιμο, όταν πάλι αυτό τον εξυπηρετεί.   

Την ίδια στιγμή, μέσω του αγωγού ΤΑΡ, ο οποίος μεταφέρει το φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν προς Τουρκία και Ευρώπη, η Τουρκία πάλι ελέγχει την ροή φυσικού αερίου προς την Ελλάδα, την Βουλγαρία, την Αλβανία και την Ιταλία. 

Για τον κατασκευή αυτού του αγωγού πριν μερικά χρόνια πανηγύριζαν οι Αμερικανοί, ενώ ο Ερντογάν στην ουσία την ίδια στιγμή τους εξαπάτησε με την κατασκευή του TURKISH STREAM και την όδευση και του Ρωσικού φυσικού αερίου μέσω των εδαφών της Τουρκίας στην Ευρώπη.

Αρχικά με την βοήθεια των Αμερικάνων, οι οποίοι ήθελαν διακαώς να μειώσουν την εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο, ο Ερντογάν υπέγραψε με τους Ευρωπαίους την κατασκευή του ΤΑΡ. Στην  συνέχεια όμως, έσπευσε και υπέγραψε και την κατασκευή του TURKISH STREAM με την Ρωσία με σκοπό την όδευση μέσω Τουρκικών εδαφών του φυσικού αερίου της προς της χώρες της Ευρώπης και μάλιστα σε τριπλάσιες ποσότητες από αυτές τις οποίες μεταφέρει ο TAΡ.  Είναι δε γνωστό, ότι η Τουρκία δεν είχε ποτέ ανάγκη η ίδια, για δική της κατανάλωση, την κατασκευή του TURKISH STREAM αφού τις ανάγκες της τις εξυπηρετούσε μέσω του BLUE STREAM παλιού διασυνδετήριου αγωγού Ρωσίας – Τουρκίας, τον οποίο μάλιστα σήμερα έχει σε αργία, και μόλις χρειαστεί θα τον θέσει πάλι σε λειτουργία. 

Οι Αμερικάνοι με την πίεση που έβαλαν στον Ερντογάν για την υπογραφή της κατασκευής των ΤΑΝΑΡ-ΤΑΡ στην ουσία το μόνο το οποίο πέτυχαν είναι, να τον ισχυροποιήσουν περισσότερο στην περιοχή και μάλιστα αφενός έναντι της Ρωσίας, η οποία μετά τις υπογραφές των ΤΑΝΑΡ-ΤΑΡ, έσπευσε να υπογράψει μαζί του την κατασκευή του TURKISTH STREAM, και αφετέρου έναντι της Ευρώπης, την οποία τώρα έχει την δυνατότητα να την τροφοδοτεί με 40 δις m3/χρόνο μέσω Τουρκίας (30 δις m3 φυσικό αέριο από τον TURKISH STREAM και 10 δις m3 από τον ΤΑΡ). Κρατώντας τώρα πια αυτός  «το κλειδί της  βάνας του φυσικού αερίου» στην περιοχή χρησιμοποιώντας το κατά το δοκούν και μόνο προς όφελός του.

Εκείνο που δεν σκέφτηκαν οι Αμερικάνοι, αλλά ίσως τώρα πια, το σκέφτονται οι Ευρωπαίοι, είναι ότι λιγότερο επικίνδυνοι τελικά ήταν οι Ρώσοι στο να εκβιάσουν τους Ευρωπαίους με το φυσικό αέριο αφού η Ρωσία ως παραγωγός χώρα φυσικού αερίου ζει από τις εξαγωγές του, άρα και εξαρτάται η ίδια από τους καταναλωτές της και όχι μόνο αυτοί από την Ρωσία.  

Αντιθέτως η Τουρκία η οποία δεν είναι παραγωγός χώρα φυσικού αερίου και μεταφέρει απλώς φυσικό αέριο μέσω των εδαφών της, αν διακόψει την παροχή φυσικού αερίου προς την Ευρώπη η οικονομική ζημιά της θα είναι από ελάχιστη έως μηδενική σε σύγκριση δε με τα γεωπολιτικά και άλλα οφέλη τα οποία ενδεχομένως να προσδοκά από μία τέτοια κίνηση. Μάλλον οφέλη θα αποκομίσει ενδεχομένως από μια τέτοια κίνηση παρά ζημία θα υποστεί. 

Η απεξάρτηση σήμερα της Ευρώπης από το Ρωσικό φυσικό αέριο μπορεί να συντελεστεί μόνο με το υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) το οποίο μπορεί να φθάνει πλέον στην Ευρώπη από δεκάδες διαφορετικούς προμηθευτές και θαλάσσιους δρόμους. 

Για να γίνει όμως αυτό πράξη, θα πρέπει να  κατασκευασθούν πύλες εισόδου του LNG στις Ευρωπαϊκές χώρες, δηλαδή εγκαταστάσεις αποθήκευσης και αεριοποίησης του φυσικού αέριου, ήδη Γερμανία, Ιταλία, Ελλάδα, Κροατία προχωρούν προς αυτή την κατεύθυνση.  

Η δυνατότητα των Ευρωπαϊκών χωρών να συνάπτουν συμφωνίες με πολλούς διαφορετικούς παραγωγούς και προμηθευτές LNG τους δίνει το μεγάλο πλεονέκτημα της απεξάρτησης από την Ρωσία και την Τουρκία, ενώ ταυτόχρονα θα προμηθεύονται φυσικό αέριο σε ανταγωνιστικές χαμηλές τιμές.