Τώρα ξέρουμε

Το «μικρό μυστικό» που όλοι ψιθύριζαν αλλά περίμεναν να ολοκληρωθούν οι Γερμανικές εκλογές για να αποκαλυφθεί, βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης στη Γερμανία, στην Ελλάδα, σε όλη την Ευρώπη. Η χώρα μας θα χρειαστεί νέο πακέτο βοήθειας για να καλύψει το χρηματοδοτικό κενό έως το 2016 και ίσως το δημοσιονομικό κενό της ίδιας περιόδου, ενώ θα υπάρξουν παρεμβάσεις από τους δανειστές (όποια μορφή και αν πάρουν εν τέλει) για να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος.

Πρώτα τα καλά νέα: Η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να βρίσκεται υπό προστασία. Το ενδεχόμενο αποκοπής από την κοινή πορεία της ευρωζώνης απομακρύνεται, όπως και η προοπτική μιας άτακτης χρεοκοπίας με ότι αυτή συνεπάγεται.

Και μετά τα κακά: Ανεξάρτητα από όσα αφήνονται να διαρρεύσουν από το Υπουργείο Οικονομικών, ουδείς εχέφρων πιστεύει ότι η νέα οικονομική στήριξη και η νέα ελάφρυνση του χρέους μπορούν να αποφασιστούν χωρίς να πληρώσει η χώρα μας το αναλογούν τίμημα. Ακόμα και αν αυτό δεν θα φτάσει μέχρι τη συμμετοχή των ιδιωτών καταθετών των ελληνικών τραπεζών (σε θεσμικό επίπεδο ο δρόμος είναι πλέον ανοιχτός), ένα νέο μνημόνιο θα καθορίσει την πορεία της ελληνικής οικονομίας για τα επόμενα χρόνια. Πόσα; Αν ληφθεί υπόψη ότι το υπό κατάρτιση μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα φτάνει μέχρι το 2016, δεν είναι παράλογο να εκτιμήσει κανείς ότι μέχρι το 2020 θα χορεύουμε στο ρυθμό της διεθνούς εποπτείας.

Ωστόσο σήμερα δεν βρισκόμαστε στο 2010, όταν η προσφυγή στο μηχανισμό των δανειστών που αναγγέλθηκε από το Καστελόριζο έφερε μάλλον ανακούφιση παρά ανησυχία. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η «ασπίδα» που δημιούργησαν οι δανειστές, η προστασία έναντι μιας άτακτης χρεοκοπίας, έχει βαρύ κοινωνικό τίμημα. Στα χρόνια της κρίσης η χώρα μας έχασε το 25% περίπου του ΑΕΠ της, είδε το 30% σχεδόν του ενεργού πληθυσμού της να βρίσκεται στην ανεργία, τη συνοχή της να καταβυθίζεται και ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικού κράτους να καταρρέει. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα νέο μνημόνιο που θα διατηρεί τα βασικά χαρακτηριστικά των προηγούμενων, θα οδηγήσει πιθανόν σε ισορροπία τα δημοσιονομικά μεγέθη (ήδη η πρόοδος σε αυτό το επίπεδο είναι τεράστια), αλλά θα ολοκληρώσει μια κοινωνική καταστροφή άνευ προηγουμένου.

Συνεπώς εκείνο στο οποίο έχει να ελπίζει η χώρα μας, είναι να υπάρξει σε ευρωπαϊκό επίπεδο μια αλλαγή στρατηγικής, στο βαθμό που τα αδιέξοδα της σημερινής πολιτικής, όχι μόνον για την Ελλάδα αλλά και για το σύνολο του ευρωοικοδομήματος, δείχνουν ολοένα και μεγαλύτερα. Γιαυτό και οι Γερμανικές εκλογές είναι το απόλυτο ορόσημο.

(ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ, 24 Αυγούστου 2013)