Θοδωρής Παναγούλης: Βόμβα πετρελαίου απειλεί την Ελλάδα αλλά και την παγκόσμια οικονομία

Σε νέα υφεσιακή κρίση απειλεί να ρίξει την παγκόσμια οικονομία η κούρσα στις τιμές του πετρελαίου της οποίας το έναυσμα δόθηκε με την έναρξη της νέας «αραβικής επανάστασης» για να λάβει εκρηκτικές διαστάσεις από τη στιγμή που στο χορό της εξέγερσης μπήκε η Λιβύη.

Ο παράγοντας που θεωρείται από τους αναλυτές ικανός να μετατρέψει σε εφιάλτη τους σημερινούς φόβους είναι μια πιθανή επέκταση του ντόμινο και στην Αραβική χερσόνησο. Το κλειδί δηλαδή για τις μελλοντικές εξελίξεις είναι το τι θα γίνει στη Σαουδική Αραβία, χώρα που έχει την παραγωγική ικανότητα να καλύψει το κενό που αφήνει, άγνωστο για πόσο, η Λιβύη και πιθανόν η Αλγερία.

Τα απαισιόδοξα σενάρια των αναλυτών συνοδεύονται από προβλέψεις για εκτόξευση της τιμής του πετρελαίου ακόμα και στα 220 δολάρια το βαρέλι, τη στιγμή που το όριο αντοχής της παγκόσμιας οικονομίας για να μην διολισθήσει και πάλι στην ύφεση, ορίζεται στα 115 δολάρια το βαρέλι. Παρότι οι παράμετροι που θα καθορίσουν τις εξελίξεις είναι πολλές, (μεταξύ των οποίων ο τρόπος που θα αξιοποιήσουν οι ΗΠΑ τα πετρελαϊκά πλεονάσματά τους για να επιτύχουν όσα επιδιώκουν στην ιδιότυπη διελκυστίνδα τους με την Κίνα και τις Ασιατικές δυνάμεις), τα πράγματα θεωρείται ότι θα γίνουν ανεξέλεγκτα εάν οι τιμές παραμείνουν σε υψηλά επίπεδα για διάστημα μεγαλύτερο των δύο μηνών.

Σε αυτό το περιβάλλον η χώρα μας κινδυνεύει να χάσει εξαιτίας μιας νέας κρίσης ακόμα και τον ασταθή βηματισμό που κατάφερε - ή φιλοδόξησε - να έχει στο πλαίσιο του μνημονίου: Επιδείνωση της ύφεσης, εκτροχιασμός της δημοσιονομικής προσπάθειας, έκρηξη του πληθωρισμού είναι οι νέες απειλές.

Η κερδοσκοπία στα καύσιμα χωρίς δυνατότητα ελέγχου εκ μέρους των αρμόδιων μηχανισμών φαινόμενο που είναι εγγενές της αγοράς, ενισχύεται και πριμοδοτείται από τη διεθνή αναταραχή.

Την ίδια στιγμή τα διυλιστήρια αλλάζουν τα παραγωγικά τους standar με βάση τα καινούργια δεδομένα και επιδίδονται σε αγώνα δρόμου για να υποκαταστήσουν τις «προβληματικές» πηγές προμήθειας με άλλες και να αυξήσουν τα αποθέματά τους επιδιώκοντας αφενός μεν ασφάλεια, αφετέρου δε μεγαλύτερα κέρδη από την αξιοποίησή τους.

Τα ενεργειακά projects που είχε δρομολογήσει ή για τα οποία συζητούσε η χώρα μας, περί συνεργασίας με χώρες όπως η Λιβύη και η Αίγυπτος δέχτηκαν όπως είναι φυσικό, ισχυρό πλήγμα και βρίσκονται στο κενό.

Πρέπει να σημειωθεί τέλος ότι, σε ένα τουλάχιστον ζήτημα, εκείνο που αφορά την έρευνα υδρογονανθράκων, η χώρα μας θα μπορούσε να ευνοηθεί από την συγκυρία: οι μεγάλες εταιρείες έρευνας και παραγωγής (upstream) έχουν αναβαθμίσει στις αξιολογήσεις τους παράγοντες όπως το γεωπολιτικό ρίσκο και η πολιτική σταθερότητα. Συνεπώς χώρες με αβέβαιο ή αμφισβητούμενο πολιτικό καθεστώς «χάνουν πόντους» και στον αντίποδα περιοχές με πολιτική σταθερότητα, συγκροτημένα και δημοκρατικά κράτη αποκτούν μεγαλύτερο πλεονέκτημα στην προσέλκυση επενδυτικού ενδιαφέροντος.

Θα μπορούσε λοιπόν η χώρα μας να αξιοποιήσει την συγκυρία, εάν όμως δεν είχε προηγηθεί η 15ετής τουλάχιστον αβελτηρία των ελληνικών κυβερνήσεων και αν δεν ήμασταν στον τομέα αυτό πίσω από κάθε άλλη χώρα της περιοχής. Μόλις τώρα δημιουργούμε τον απαραίτητο φορέα για τη διαχείριση της έρευνας και φέρνουμε νόμο που να διέπει τα θέματα αυτά.

(Ο Κόσμος του Επενδυτή, 26/02/2011)