Το (θετικό) μήνυμα της βιομηχανίας για τις προοπτικές της οικονομίας και οι επενδύσεις που είναι με το χέρι στο… κουμπί

Τη θεωρία του… ελατηρίου για την εκτίναξη της ελληνικής οικονομίας φαίνεται ότι υποστηρίζει μεγάλο κομμάτι του επιχειρηματικού κόσμου της χώρας και κυρίως το κομμάτι εκείνο της βιομηχανίας που δραστηριοποιείται στην ενέργεια, τις υποδομές και τη μεταποίηση. Αυτό φάνηκε κατά τις χθεσινές εργασίες του συνεδρίου του ΣΕΒ, όχι μόνο στις ομιλίες που έγιναν από το πόντιουμ αλλά και από τις διεργασίες, τις συζητήσεις και τις οσμώσεις στους διαδρόμους του Χίλτον. Εκεί όπου έδωσαν το παρών ισχυρά ονόματα που δε συνηθίζουν σε δημόσιες εμφανίσεις όπως ο Μιχάλης Στασινόπουλος, ισχυρός ανήρ της ΕΛΒΑΛ και του ομίλου Βιοχάλκο ή στις παρεμβάσεις επιχειρηματιών με βαρύνοντα λόγο που δίνουν το γενικότερο στίγμα των κλάδων τους όπως ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, ο Σ. Καλλιστάντσης ή ο Σ. Θεοδωρόπουλος.

Ποια ήταν λοιπόν η γεύση που αφήνει η χθεσινή πρωτοβουλία του ΣΕΒ, που φιλοδοξεί να αποκτήσει θεσμοθετημένο χαρακτήρα και να αποτελέσει και στο μέλλον ένα πεδίο γόνιμου διαλόγου, έκφρασης και ζυμώσεων για την ελληνική  βιομηχανία;

Το κυριότερο συμπέρασμα είναι ότι τα βαριά χαρτιά του ελληνικού επιχειρείν θέτουν ως προϋπόθεση για τη βελτίωση του κλίματος και την επιστροφή των επενδυτικών κεφαλαίων το θέμα της πολιτικής σταθερότητας και της συνέπειας του κράτους. Ως εδώ βέβαια η τοποθέτηση αυτή δεν κρύβει καμία είδηση. Όμως η επισήμανση Μυτιληναίου ότι η σταθερότητα εξαρτάται από την αντιπολίτευση, δηλαδή το γεγονός ότι έχουμε μια αριστερή φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση που διακηρύσσει ότι είναι διατεθειμένη να προχωρήσει μεταρρυθμίσεις, όπως η ίδια τις εννοεί και αποτυπώνονται στη συμφωνία, και μια φιλελεύθερη αντιπολίτευση που επίσης είναι φιλοευρωπαϊκή και φιλομεταρρυθμιστική, δημιουργεί ένα ασφαλές και προβλέψιμο επιχειρηματικό περιβάλλον με χρονικό ορίζοντα αρκετών ετών πράγμα απαραίτητο για την υλοποίηση μακροπρόθεσμων επενδύσεων.

Εδώ είχαμε και μια ακόμη διάκριση, δηλαδή το θέμα της ποιότητας των επενδυτικών κεφαλαίων που θέλει η χώρα να προσελκύσει στη διαδικασία ανάκαμψής της. Είναι άλλο τα funds που ήρθαν να αποκομίσουν βραχυπρόθεσμα οφέλη πχ από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και άλλο τα κεφάλαια που θα επενδυθούν σε κλάδους όπως οι υποδομές, η ενέργεια, οι αποκρατικοποιήσεις προσβλέποντας σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα και αποδόσεις.

Και παρά την πρόσφατη  μελέτη Μασουράκη που επισημαίνει την ανάγκη να διατεθούν πάνω από 100 δισ. ευρώ μόνο για να διατηρηθούν τα επίπεδα των αποσβέσεων των βιομηχανικών επενδύσεων, χθες ήταν σαφής και η επιχειρηματική αυτοπεποίθηση που έχει αποκτήσει το ελληνικό επιχειρείν και η βιομηχανία μετά από έξι χρόνια κρίσης. Πρέπει να στραφούμε στην παραγωγή και να εγκαταλείψουμε το χρεωκοπημένο μοντέλο του δανεισμού και της κατανάλωσης είπε ο Μιχάλης Στασινόπουλος, ενώ λίγο αργότερα ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος υπογράμμιζε ότι το μεγαλύτερο asset των ελληνικών επιχειρήσεων είναι το μάνατζμεντ και η ευελιξία, η αποφασιστικότητα και η δυναμικότητα επιχειρήσεων που κατάφεραν να αναδειχθούν σε διεθνείς πρωταγωνιστές μέσα στην κρίση.

Τώρα εκτός από το επίπεδο της θεωρίας και των μηνυμάτων, υπάρχει και το πεδίο της πράξης. Σε αυτό το κομμάτι λοιπόν επίσης έχουμε σημαντικές επενδύσεις που βρίσκονται σε αναμονή με το «χέρι στο κουμπί» για να ξεκινήσουν. Όπως για παράδειγμα τα έργα ΑΠΕ του ομίλου Μυτιληναίος ύψους 110 εκατομμυρίων ευρώ που είναι έτοιμα να ξεκινήσουν μέσα στο επόμενο δίμηνο, εφόσον όπως όλα δείχνουν επέλθει η απαραίτητη σταθεροποίηση με το κλείσιμο της αξιολόγησης. Ή η ακόμη μεγαλύτερη επένδυση της ΕΛΒΑΛ που υποβλήθηκε ως υποψήφια για το πακέτο Γιουνκέρ και όπως όλα δείχνουν θα προχωρήσει για το διπλασιασμό της δυναμικότητας της βιομηχανίας.

Βεβαίως υπάρχουν και ορισμένες εκκρεμότητες που άπτονται του «μάκρο» περιβάλλοντος και οι οποίες θεωρούνται ως προϋπόθεση για τη βελτίωση του επενδυτικού κλίματος και εξαρτώνται από τις συνολικές αποφάσεις των εταίρων και δανειστών. Όπως για παράδειγμα το θέμα του χρέους που δεν μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί απειλή για τη βιωσιμότητα της οικονομίας και θα πρέπει να διευθετηθεί, κάτι που επισημάνθηκε και στις χθεσινές ομιλίες.

Σε πρακτικό επίπεδο πάντως ο επιχειρηματικός κόσμος περιμένει οι εξελίξεις (και βεβαίως η συμφωνία που επιτεύχθηκε στο eurogroup χθες τη νύχτα) να αποτυπωθούν άμεσα στην απόδοση των ελληνικών ομολόγων, με περαιτέρω αποκλιμάκωση από τα τρέχοντα επίπεδα των 7,5 μονάδων, στην περιοχή του 5%. Αυτό θα επιτρέψει στις μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις να αποκαταστήσουν το μεγάλο τους πρόβλημα που είναι σήμερα το παράλογα υψηλό, συγκριτικά με τα σχεδόν μηδενικά επιτόκια των ξένων επιχειρήσεων, κόστος κεφαλαίων. Με επιτόκια στα επίπεδα του 3% μέσα στο 2017 αναμένεται να δούμε – ίσως και με ακόμη μεγαλύτερη ένταση – τα όσα είδαμε την άνοιξη του 2014, με την προσδοκία ότι αυτή τη φορά η τροχιά ανάκαμψης θα αποδειχθεί διατηρήσιμη…