Παρηγοριά στον άνεργο

Όσο και αν η επί πεντάμηνο πρόσληψη για κοινωφελή εργασία θα είναι αναμφίβολα μια ανάσα για κάθε έναν από τους 50.000 άνεργους νέους που θα ενταχθούν στο σχετικό πρόγραμμα, δεν παύει το ίδιο αυτό το πρόγραμμα να αποτελεί την χαρακτηριστικότερη απόδειξη του αδιεξόδου στο οποίο βρίσκεται η ελληνική οικονομία: Ακόμα και τα όποια χρήματα μπορεί να απορροφήσει από τα κοινοτικά ταμεία, δεν έχει τη δυναμική να τα χρησιμοποιήσει σε παραγωγική, αναπτυξιακή κατεύθυνση και επιλέγεται έτσι η άμεσης απόδοσης λύση της παροχής βοηθημάτων. Γιατί περί αυτού βεβαίως πρόκειται. Όσοι έχουν τη σχετική εμπειρία από προηγούμενα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας (κυρίως στους Δήμους) βεβαιώνουν ότι οι εργαζόμενοι στην πραγματικότητα ασχολούνται με το «να ανοίγουν τρύπες και στη συνέχεια να τις ξανακλείνουν» κατά τη γνωστό μέθοδο απασχόλησης χωρίς λόγο.

Οι πέντε μήνες όμως περνούν γρήγορα, όπως γρήγορα ξοδεύονται τα προϋπολογισμένα χρήματα. Και οι 50.000 άνεργοι θα επανέλθουν στην προγενέστερη δραματική κατάσταση στην οποία άλλωστε παραμένουν οι εκατοντάδες χιλιάδες που δεν θα ενταχθούν στο πρόγραμμα. Όπως και οι περίπου 30.000 που χάνουν κάθε μήνα τη δουλειά τους, σε μια αγορά που οι υπέρογκες φορολογικές επιβαρύνσεις και η έλλειψη χρηματοδοτικών μέσων δεν αφήνει να βγεί από τη βαθιά ύφεση.

Ως εκ τούτου, καλή η έστω και πρόσκαιρη ελάφρυνση ενός αριθμού δοκιμαζόμενων συμπολιτών μας, αλλά η κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να επικεντρωθούν όλες οι προσπάθειες και όλα τα διαθέσιμα χρήματα, είναι η ενίσχυση της επιχειρηματικής δραστηριότητας ώστε να εξασφαλιστεί, κατά το δυνατόν, σε σταθερότερη βάση, η δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης.

Πρέπει άμεσα να βρεθούν οι τρόποι για τη σταδιακή αιμοδοσία της αγοράς με χρηματοδοτικούς πόρους. Δεν μπορεί να ελπίζει κάποιος σε ανάταξη της οικονομικής δραστηριότητας όταν οι μειώσεις μισθών και συντάξεων έχουν καταβυθίσει την καταναλωτική δαπάνη, οι στρόφιγγες των τραπεζών είναι κλειστές, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων περικόπτεται και το Δημόσιο συνεχίζει να χρωστάει υπέρογκα ποσά στους προμηθευτές του.

Δεν υπάρχει οικονομία που να μπορεί να απορροφήσει τις απώλειες αυτές χωρίς να υποστεί συντριπτικό χτύπημα στους ίδιους τους πυλώνες της (παραγωγή, κατανάλωση, απασχόληση, ασφαλιστικό σύστημα, φορολογικά έσοδα) και κοινωνία που να μπορεί να διατηρήσει τη συνοχή της υπό αυτές τις συνθήκες.

(ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ, 31/08/2013)