Νέοι σταθμοί LNG μπαίνουν στην αγορά έως το 2030 - Πώς αλλάζει η αγορά φυσικού αερίου

Η ανάκαμψη από την Covid-19 το 2021 και η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οδήγησαν τον κόσμο σε μια πρωτοφανή ενεργειακή κρίση, με τις παγκόσμιες αγορές φυσικού αερίου να πλήττονται ιδιαίτερα. Και παρά το γεγονός ότι ο κόσμος φαίνεται να βγαίνει από την ενεργειακή κρίση, η παγκόσμια αγορά φυσικού αερίου παραμένει σφιχτή.

Και το μείζον ερώτημα που προκύπτει είναι πώς θα εξελιχθεί η αγορά φυσικού αερίου.

Τις μεσοπρόθεσμες προοπτικές της συγκεκριμένης αγοράς μελετά σε ανάλυσή του το Oxford Institute for Energy Studies επιχειρώντας να δώσει απαντήσεις.

Η έκθεση βασίζεται στα στοιχεία που υπάρχουν μέχρι στιγμής αναφορικά με τις δεδηλωμένες πολιτικές των χωρών όσον αφορά την ενεργειακή και με δεδομένος ότι οι συγκεκριμένες πολιτικές θα εφαρμοστούν εντός του χρονικού πλαισίου του 2030.

Αύξηση της ζήτησης

Στην έκθεση επισημαίνεται ότι η παγκόσμια αύξηση της ζήτησης φυσικού αερίου μεταξύ 2021 και 2030 προβλέπεται σε περίπου 400 bcm, που αντιστοιχεί σε περίπου 10% συνολικά ή 1% ετησίως.

Η Κίνα και η Μέση Ανατολή αντιπροσωπεύουν πάνω από το 80% της αύξησης και παρόλο που η ευρωπαϊκή ζήτηση φυσικού αερίου μειώνεται κατά πάνω από 70 bcm, οι ευρωπαϊκές απαιτήσεις για εισαγωγή LNG αυξάνονται.

Πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την επακόλουθη ενεργειακή κρίση, η αναμενόμενη αύξηση της ζήτησης μεταξύ 2021 και 2030 ήταν περίπου 300 bcm υψηλότερη από τις τρέχουσες προβλέψεις. Σύμφωνα με την έκθεση αυτός ο περιορισμός της αύξησης δεν μπορεί να αποδοθεί στην ενεργειακή κρίση.

Οι συντάκτες της έκθεσης υπογραμμίζουν επίσης ότι η αύξηση της ζήτησης φυσικού αερίου στη Βόρεια Αμερική έως το 2030 είναι περίπου 200 bcm μικρότερη από ό,τι προβλεπόταν προηγουμένως, κυρίως λόγω των επιπτώσεων του νόμου για τη μείωση του πληθωρισμού (IRA) στις ΗΠΑ.

Το ΟΙΕS επισημαίνει ότι η αύξηση της προμήθειας φυσικού αερίου καθοδηγείται από τη Μέση Ανατολή, την Κίνα, τη Βόρεια Αμερική και την Υποσαχάρια Αφρική.

Η Ρωσία βλέπει μια απότομη μείωση της παραγωγής ως αποτέλεσμα των πολύ χαμηλότερων εξαγωγών μέσω αγωγών προς την Ευρώπη. Υπάρχουν επίσης μειώσεις στην παραγωγή στις χώρες της ASEAN, αυξάνοντας την ανάγκη τους για εισαγωγή LNG, και στη Βόρεια Αφρική, συγκεκριμένα στην κάτω Αλγερία και την Αίγυπτο.

Η Ευρώπη έχει σχετικά μικρή πτώση καθώς η αύξηση της παραγωγής από το κοίτασμα της Μαύρης Θάλασσας της Τουρκίας και η υψηλότερη παραγωγή βιομεθανίου αντισταθμίζουν εν μέρει τη χαμηλότερη παραγωγή από τη Νορβηγία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ολλανδία.

Το LNG

Η παγκόσμια ικανότητα εισαγωγής LNG αναμένεται να αυξηθεί κατά περίπου 550 bcm μεταξύ 2022 και 2030. Η Κίνα και η Ευρώπη πρωτοστατούν με 145 bcm και 135 bcm, αντίστοιχα, ακολουθούμενη από την ASEAN ( 120 bcm) και Νότια Ασία (95 bcm). Η ανάπτυξη της Ευρώπης, κυρίως το 2023 και το 2024, ως απάντηση στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, εστιάζεται σε μεγάλο βαθμό στη Βορειοδυτική Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γερμανία.

Παράλληλα, η παγκόσμια ικανότητα εξαγωγής LNG στον κόσμο αναμένεται να αυξηθεί κατά πάνω από 350 bcm μεταξύ 2022 και 2030, αύξηση 60% σε σχέση με τη μέση διαθέσιμη ικανότητα εξαγωγής LNG για το 2022.

Το 80% αυτής της αύξησης έχει ήδη λάβει FID και πάνω από το ήμισυ της αύξησης προέρχεται από τη Βόρεια Αμερική.

Τα βασικά έργα, τα οποία έχουν ήδη λάβει το FID και αναμένεται να  τεθούν σε λειτουργία πριν από το 2030 είναι τα εξής:

2023 – Tangguh T3 (Ινδονησία), FLNG Exmar (Κονγκό)

2024 – Tortue FLNG Phase 1 (Σενεγάλη/Μαυριτανία), Golden Pass (ΗΠΑ), Arctic 2 LNG T1 (Ρωσία), New Fortress Fast LNG (ΗΠΑ)

2025 – Energia Costa Azul (Μεξικό), Qatar Additional T1/T2, LNG Canada, Altamira FLNG (Μεξικό)

2026 – Arctic 2 LNG T2, Qatar Additional T3/T4, FLNG Congo Brazzaville, NLNG T7 (Νιγηρία)

2027 – Pluto Corpusralia), Christi Phase 3 (ΗΠΑ), Plaquemines T1 (ΗΠΑ)

2028 – Plaquemines T2 (ΗΠΑ), Calcasieu Pass Phase 2 (ΗΠΑ), Port Arthur (ΗΠΑ), Μοζαμβίκη T1/T2, Rio Grande (ΗΠΑ)

Πρόσθετες πιθανές FID περιλαμβάνουν το Cameron Phase 2 (ΗΠΑ), δύο ακόμη σταθμούς του Κατάρ (T5/T6), το Παπούα LNG T1/T2 και Woodfibre (Καναδάς), τα οποία θα μπορούσαν να μπουν στο δίκτυο μέχρι το 2028. Επιπλέον, υπάρχει δυνατότητα για το Rovuma LNG (Μοζαμβίκη), αλλά πιθανότατα όχι πριν από το 2030.

Στα σκαριά είναι επίσης και το LNG της Τανζανίας ωστόσο εκτιμάται ότι θα λειτουργήσει μετά από το 2030. Επιπρόσθετα έργα στις ΗΠΑ και τον Καναδά είναι επίσης δυνατά, αλλά δεν περιλαμβάνονται στη συγκεκριμένη ανάλυση.