Μια όχι και τόσο κρυφή ατζέντα

Μετάθεση κάθε οριστικής και δεσμευτικής λύσης μέχρι το 2014, ώστε όχι μόνον να έχει περάσει για το Βερολίνο η δοκιμασία των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2013 , αλλά να συντρέχουν πλέον και οι προθεσμίες πέραν των οποίων θα επιτρέπεται η αναθεώρηση των ευρωπαϊκών συνθηκών με τη Βρετανία του Κάμερον πιθανότατα εκτός Ε.Ε. και την Ισπανία, Ιταλία και Γαλλία να μην είναι σε θέση να φέρουν αντιρρήσεις.
Το παραπάνω σενάριο προβάλλεται ολοένα και συχνότερα ως ερμηνεία της παρελκυστικής συμπεριφοράς του Βερολίνου σε όλα τα ευρωπαϊκά μέτωπα, αλλά είναι η πρώτη φορά που επιβεβαιώνεται από ημιεπίσημα χείλη, εμμέσως πλην σαφώς.
Σύμφωνα με τον Πετερ Μπόφιγγερ, έναν εκ των πέντε Σοφών που συμβουλεύουν τη Μέρκελ για οικονομικά θέματα, δεν μπορεί να υπάρξει συνολική λύση στην Ευρωζώνη χωρίς πολιτική ένωση, αν λείψει το κουράγιο και η δύναμη προς την παραπάνω κατεύθυνση, θα ήταν καλύτερη η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα.
Η δήλωση έχει την αξία της, καθώς ο Μπόφιγγερ δεν είναι ιδεοληπτικός σαν τους Ζιν και Σταρμπάτι, αλλά έχει το στίγμα του μετριοπαθούς ρεαλιστή. Η δήλωσή του μιλάει από μόνη της, το Βερολίνο θα χρησιμοποιήσει ακόμη και την απειλή αποχώρησης από την Ευρωζώνη, για να εκβιάσει συνολική λύση γερμανικών προδιαγραφών.
Το ερώτημα είναι αν η γερμανική επιλογή αντέχει στον χρόνο, μέχρι το 2014 δηλαδή, που ούτως ή άλλως είχε ήδη ορισθεί ως ημερομηνία πλήρους εφαρμογής της Τραπεζικής Ενωσης, μιας δέσμευσης που ήδη ακυρώθηκε με γερμανική υπαιτιότητα.
Να σημειώσουμε ότι ο ορίζοντας του 2014 είναι εντελώς διαφορετικός στην προοπτική σταδιακής εφαρμογής μιας συνολικής λύσης από την αβεβαιότητα των εμβαλωματικών και αποσπασματικών στο «παρά πέντε» λύσεων.
Στη δεύτερη περίπτωση, οι πιέσεις προς την Ιταλία θα ενταθούν, με σοβαρή χθεσινή προειδοποίηση την άρνηση της Goldman Sachs να είναι ανάδοχος του δημόσιου δανεισμού της χώρας για το 2014.
Οι σχεδιασμοί του Βερολίνου, όσο θα επιβεβαιώνονται με δηλώσεις τύπου Μπόφιγγερ, θα λειτουργούν στη δυναμική αυτοεκπληρούμενης προφητείας, καθώς θα αποσαθρώνουν τη αξιοπιστία της εγγύησης του επικεφαλής της ΕΚΤ Μ. Ντράγκι ότι θα κάνει ό,τι είναι αναγκαίο για να σταθεροποιηθεί η Ευρωζώνη.
Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο κενό της γερμανικής πολιτικής: Η πίεση στο «πάρα πέντε» επί της Ιταλίας και Γαλλίας μπορεί να προκαλέσει ανεξέλεγκτη αποσταθεροποίηση που είτε θα υποχρεώσει το Βερολίνο σε άτακτη αναδίπλωση, είτε θα οδηγήσει σε ασύντακτη κατάρρευση την Ευρωζώνη.
Στον βαθμό που αποκαλύπτεται το γερμανικό σχέδιο θα αυξάνονται οι πιέσεις και οι παρεμβάσεις των ΗΠΑ και της Κίνας, που δεν θέλουν σε καμιά περίπτωση στη σημερινή φάση να εισπράξουν το κόστος των παράπλευρων συνεπειών της αποσύνθεσης του κοινού νομίσματος.
Εχει η Γερμανία σχέδιο Β' για επιστροφή στο μάρκο ή απλώς ο Μπόφιγγερ μπλοφάρει; Αντί άλλης απαντήσεως, να σημειώσουμε ότι πρόσφατα ο Σόιμπλε απαξίωσε τον γαλλογερμανικό άξονα, με την προσπάθειά του να αναμείξει τους Πέντε Σοφούς στη βελτίωση της γαλλικής ανταγωνιστικότητας και ότι την ίδια στιγμή η Μοντ είχε δισέλιδο αφιέρωμα στη στενή συνεργασία Βερολίνου-Βαρσοβίας.
Με άλλα λόγια, πέραν των δηλώσεων, υπάρχει στην πράξη δημόσια απαξίωση του έτερου ήμισυ του γαλλογερμανικού άξονα και ταυτόχρονα μια προνομιακή προσέγγιση μιας εκτός Ευρωζώνης χώρας της Κεντρικής Ευρώπης ή για να θυμηθούμε τη γερμανική γεωπολιτική ορολογία Μεσευρώπης.
Αντοχή στον χρόνο
Το ερώτημα είναι αν η γερμανική επιλογή αντέχει στον χρόνο μέχρι το 2014 δηλαδή, που, ούτως ή άλλως, είχε ήδη ορισθεί ως ημερομηνία πλήρους εφαρμογής της Τραπεζικής Ενωσης, μιας δέσμευσης που ήδη ακυρώθηκε με γερμανική υπαιτιότητα. Να σημειώσουμε ότι ο ορίζοντας του 2014 είναι εντελώς διαφορετικός στην προοπτική σταδιακής εφαρμογής μιας συνολικής λύσης, από την αβεβαιότητα των εμβαλωματικών και αποσπασματικών στο «παρά πέντε» λύσεων.

(Ημερησία, 27/11/2012)