Μάγοι από τα βάθη της Ανατολής για το κυπριακό αέριο

Μετρώντας αντίστροφα για το δεύτερο γύρο αδειοδοτήσεων των θαλάσσιων οικοπέδων στην ΑΟΖ της Κύπρου, γίνεται αντιληπτό πως το ενδιαφέρον είναι συνεχώς αυξανόμενο και ξεφεύγει κατά πολύ από τα στενά όρια της Μεσογείου ακόμα και της Ευρώπης. Κατ’ ακρίβειαν, φτάνει στην Άπω Ανατολή.

Ονόματα χωρών που μέχρι τώρα τα ακούγαμε στο τέλος των δελτίων ειδήσεων, στο κομμάτι των διεθνών ειδήσεων, σύντομα θα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αφού κολοσσιαίες εταιρείες από Ιαπωνία, Κίνα και Κορέα έχουν ήδη αγοράσει τις έρευνες στα οικόπεδα της ΑΟΖ και προετοιμάζονται να υποβάλουν ενδιαφέρον όταν ανοίξει ο δεύτερος γύρος αδειοδοτήσεων για τα υπόλοιπα οικόπεδα.

Από Ιαπωνία, το ενδιαφέρον προέρχεται από τη Nippon Oil, τη μεγαλύτερη εταιρεία της χώρας στο συγκεκριμένο κλάδο, η οποία πλέον ψάχνει την απεξάρτηση της από την πυρηνική ενέργεια μετά τη καταστροφή στη Φουκοσίμα αλλά και την απεξάρτηση της από τη γειτονική και ανταγωνιστική Κίνα.

Κάτι παρόμοιο ισχύει και για την κορεατική KOGAS (Korea Gas Corporation) η οποία επίσης θέλει να διασφαλίσει το ενεργειακό της μέλλον απεξαρτημένη από άλλες γειτονικές χώρες και κυρίως από την Κίνα. Υπενθυμίζουμε πως πρόσφατα η κορεατική Daewoo συμφώνησε με τη Delek για μεταφορά υγροποιημένου φυσικού αερίου με πλωτές μονάδες μέσω της διώρυγας του Σουέζ.

Τόσο Ιαπωνία όσο και Κορέα, ενδιαφέρονται για το φυσικό αέριο της Μεσογείου για ένα και μοναδικό σκοπό: να είναι ενεργειακά ανεξάρτητες. Παρά την τεράστια ενέργεια που χρειάζονται, εντούτοις, αν καταφέρουν να ελέγχουν τις δικές τους εξορύξεις στη Μεσόγειο θα είναι ένα πρώτο βήμα για πλήρη απεξάρτηση.

Ενδιαφέρον όμως, επιδεικνύει και το κράτος της Κίνας, αξιωματούχοι του οποίου μάλιστα, θα βρεθούν τις επόμενες μέρες στην Κύπρο γι’ αυτό το σκοπό. Αντίθετα με τις γειτονικές της χώρες, η Κίνα βλέπει την εμπλοκή της καθαρά επενδυτικά αφού το να έχει χέρι στο ενεργειακό μέλλον της Ευρώπης είναι μακροχρόνιος στρατηγικός στόχος της. Παράλληλα, η Κίνα έχει πολλά συμφέροντα στην ήπειρο της Αφρικής τα οποία θέλει να διπλοκλειδώσει με παρουσία στη Μεσόγειο.

Γίνεται αντιληπτό πλέον, πως τα γεωπολιτικά παιχνίδια δεν θα αφορούν απλά τις σχέσεις Ευρώπης-Ρωσίας μέσω Ουκρανίας ή τις σχέσεις Ευρώπης-Τουρκίας. Το παιχνίδι φτάνει στα βάθη της Ανατολής και η μικρή Κύπρος μπορεί στον επόμενο χρόνο να αποτελέσει το νέο hot spot στο χάρτη της ενέργειας. Η κυπριακή δημοκρατία πρέπει να εκμεταλλευθεί με τον καλύτερο τρόπο αυτές τις εξελίξεις καθώς στο συγκεκριμένο τομέα δεν μπορείς να είσαι βασιλιάς για πάντα, ειδικά όταν είσαι μία μικρή χώρα με περιορισμένη ΑΟΖ.

Ένα καυτό θέμα που πρέπει να τεθεί στο τραπέζι, είναι αυτό της δημιουργίας ή όχι τερματικού σταθμού φυσικού αερίου. Πρόκειται για ένα έργο με τεράστιο κόστος κοντά στο 12δις για μία χώρα με ετήσιο ΑΕΠ 17δις. Την ίδια ώρα, οι εξελίξεις στις πλωτές μονάδες φυσικού αερίου είναι ραγδαίες και το σκηνικό άλλαξε άρδην από το 2007 όταν θεωρούνταν οι πλωτές μονάδες σχεδόν πειραματικές (βέβαια τότε ήταν άλλα τα δεδομένα). Ήδη, αναφέραμε τη συμφωνία Daewoo-Delek και υπάρχει το ενδεχόμενο κι άλλες εταιρείες που θα έχουν τα δικαιώματα κάποιου οικοπέδου να προχωρήσουν στη λύση πλωτή μονάδα, οπότε ένα τερματικό στη ξηρά ενδεχομένως να καταστεί ασύμφορο.

Όλα αυτά πρέπει να τα εξετάσει η κυβέρνηση, το αρμόδιο υπουργείο και η επιτροπή σοφών και σύντομα να καταλήξουν σε συγκεκριμένη απόφαση.

Πάντως, το πρώτο που πρέπει να κάνει η Κυπριακή Δημοκρατία είναι να εξασφαλίσει τη δική της ενεργειακή ανεξαρτησία για μία περίοδο μερικών δεκαετιών.

(του Αντώνη Αντωνίου, SigmaLive, 19/12/2011)