Λουμάκης: Δεν θα πληρώνονται οι ΑΠΕ για να μην παράγουν – Φρένο στα φωτοβολταϊκά και στροφή στην αποθήκευση

Σαφές μήνυμα κατά των σεναρίων αποζημίωσης έργων ΑΠΕ που δεν παράγουν, αλλά και υπέρ μιας πιο συγκρατημένης ανάπτυξης των φωτοβολταϊκών, έστειλε ο πρόεδρος του ΣΠΕΦ, Στέλιος Λουμάκης, μιλώντας το απόγευμα της Μεγάλης Τρίτης στο 7ο Power & Gas Forum που διοργάνωσε το energypress.gr στην Αθήνα.

Η παρέμβασή του εστίασε στο κρίσιμο ζήτημα της ασφάλειας ηλεκτρικού εφοδιασμού, σε συνθήκες αυξημένης διείσδυσης ΑΠΕ και περικοπών παραγωγής, αναδεικνύοντας τις στρεβλώσεις που διαμορφώνονται στην αγορά και τους κινδύνους από «εύκολες λύσεις» που μεταθέτουν το ρίσκο από τους επενδυτές στο σύστημα.

Όχι αποζημιώσεις για έργα που δεν παράγουν

Ο κ. Λουμάκης ξεκαθάρισε ότι η χώρα δεν μπορεί να κινηθεί προς μοντέλα όπου οι παραγωγοί ΑΠΕ θα αποζημιώνονται για ενέργεια που δεν παράγουν, προειδοποιώντας ότι μια τέτοια εξέλιξη θα δημιουργούσε σοβαρές στρεβλώσεις και θα μετέφερε το επιχειρηματικό ρίσκο στην πολιτεία. Όπως σημείωσε, όσοι επενδυτές επέλεξαν συγκεκριμένα μοντέλα ανάπτυξης έργων οφείλουν να αναλάβουν και τις συνέπειες αυτών των επιλογών, απορρίπτοντας την ιδέα δημιουργίας μηχανισμών «εξαγοράς» ή στήριξης έργων που δεν λειτουργούν αποδοτικά.

Στο ίδιο πλαίσιο, υπογράμμισε ότι ενδεχόμενοι νέοι μηχανισμοί δεν μπορούν να συνδεθούν με τον ΕΛΑΠΕ, καθώς πρόκειται για διαφορετικής φύσης παρεμβάσεις, ενώ εξέφρασε επιφυλάξεις και για σχήματα στα οποία οι προμηθευτές θα καλούνται να στηρίξουν οικονομικά την απορρόφηση ενέργειας από φωτοβολταϊκά σε τιμές υψηλότερες από τις τρέχουσες της αγοράς. Όπως ανέφερε, σε ένα περιβάλλον όπου οι τιμές καταρρέουν σε συγκεκριμένες ώρες, δεν υπάρχουν τα κίνητρα για τέτοιου τύπου συμφωνίες, κάτι που – όπως εκτίμησε – φάνηκε και από την περιορισμένη ανάπτυξη των διμερών συμβολαίων στην αγορά.

«Θύμα της επιτυχίας τους» τα φωτοβολταϊκά – Προτεραιότητα στην αποθήκευση

Ο πρόεδρος του ΣΠΕΦ χαρακτήρισε τα φωτοβολταϊκά «θύμα της επιτυχίας τους», επισημαίνοντας ότι η ταχεία ανάπτυξή τους έχει οδηγήσει σε φαινόμενα υπερπροσφοράς και αυξημένων περικοπών. Σε αυτό το πλαίσιο, τάχθηκε υπέρ της ανάγκης επιβράδυνσης της περαιτέρω διείσδυσης νέων έργων, δίνοντας έμφαση στην ενίσχυση της αποθήκευσης ως κρίσιμης προϋπόθεσης για τη σταθερότητα του συστήματος.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις μπαταρίες πίσω από τον μετρητή, τις οποίες χαρακτήρισε ως μια από τις βασικές λύσεις για την καλύτερη αξιοποίηση της παραγόμενης ενέργειας, επισημαίνοντας ωστόσο τις τεχνικές και οικονομικές προκλήσεις που συνεπάγεται η εφαρμογή τους. Όπως εξήγησε, η αξία της αποθήκευσης δεν περιορίζεται μόνο στη μεταφορά ενέργειας από ώρες χαμηλών σε ώρες υψηλών τιμών, αλλά και στη διάσωση παραγωγής που διαφορετικά θα χανόταν λόγω κορεσμού.

Την ίδια στιγμή, εμφανίστηκε επιφυλακτικός απέναντι σε υπεραπλουστευμένες προσεγγίσεις, όπως η προσδοκία ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να δώσει άμεσες λύσεις στη βέλτιστη διαχείριση των μονάδων, σημειώνοντας ότι η λειτουργία της χονδρεμπορικής αγοράς βασίζεται σε μη προβλέψιμα αποτελέσματα δημοπρασιών, γεγονός που περιορίζει την ακρίβεια οποιασδήποτε πρόβλεψης.

Κλείνοντας, ανέδειξε τις δυσκολίες που προκύπτουν ακόμη και σε επίπεδο διαχείρισης έργων, επισημαίνοντας ότι η στοχευμένη λειτουργία μεμονωμένων πάρκων μπορεί να οδηγήσει σε αποκλίσεις λόγω μικροκλιματικών συνθηκών, ακυρώνοντας τα οφέλη μιας πιο «επιθετικής» στρατηγικής στην αγορά.

Το «φρένο» στα φωτοβολταϊκά είναι ευθύνη του επενδυτή – Καμία κρατική πρόβλεψη για τη ζήτηση

Ο κ. Λουμάκης ανέδειξε την ανάγκη οι ίδιοι οι επενδυτές να λειτουργήσουν ως το βασικό «φίλτρο» ανάπτυξης των νέων έργων ΑΠΕ, ελλείψει κεντρικού σχεδιασμού για τη ζήτηση, υπογραμμίζοντας τα θεσμικά όρια του σημερινού πλαισίου.

Όπως ανέφερε, η Πολιτεία δεν διαθέτει μηχανισμό που να καθορίζει πόση νέα ισχύς απαιτείται σε σχέση με την κατανάλωση, με αποτέλεσμα η αδειοδοτική διαδικασία να συνεχίζεται ανεξάρτητα από τις πραγματικές ανάγκες του συστήματος. Στο περιβάλλον αυτό, οι ρυθμιστικές και αδειοδοτικές αρχές προχωρούν κανονικά στην έκδοση αδειών και εγκρίσεων, ενώ οι διαχειριστές περιορίζονται σε τεχνικό σχεδιασμό δικτύων, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τη ζήτηση.

Έτσι, σύμφωνα με τον ίδιο, το βάρος της αξιολόγησης της βιωσιμότητας μιας επένδυσης μεταφέρεται αποκλειστικά στον επενδυτή, ο οποίος καλείται να εκτιμήσει αν υπάρχει πραγματικός «χώρος» στην αγορά για την παραγόμενη ενέργεια. Με αυτά τα δεδομένα, επανέλαβε ότι το «φρένο» στην περαιτέρω ανάπτυξη – ιδίως των φωτοβολταϊκών – δεν μπορεί να επιβληθεί διοικητικά, αλλά αποτελεί πλέον ζήτημα επενδυτικής κρίσης και επιλογής.