Το καλό της Γερμανίας - και της Ευρώπης

“Ό,τι είναι καλό για την Ευρώπη είναι καλό και για τη Γερμανία” συνηθίζει να διακηρύσσει η καγκελάριος Angela Merkel, υπεραμυνόμενη των ενεργειών της για την ευρωζώνη απέναντι στους όλο και πιο απρόθυμους συμπατριώτες της. 

Όμως το αντίθετο δεν φαίνεται να ισχύει –όπως μαρτυρούν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών: το “καλό” της Γερμανίας (και των ιθυνόντων της), όπως αυτό αποτυπώνεται στη σχετική οικονομική σταθερότητα και την εντυπωσιακή κυβερνητική ευστάθειά της αποκαλύπτεται αίφνης ότι έχει ως πίσω όψη του τη μετατροπή των εταίρων σε σωρό πολιτικών ερειπίων. Η κοινωνική ρηγμάτωση δεν μπορούσε να μην βρει και έκφραση πολιτική.

Οι κυβερνητικοί συνασπισμοί σε Βρετανία, Πορτογαλία, Βέλγιο, Ιρλανδία, Βουλγαρία, Σουηδία και Δανία αποδοκιμάσθηκαν, ενώ στην Ιταλία και την Πολωνία βρίσκονται αντιμέτωποι με εξαιρετικά ισχυροποιημένους “αντισυμβατικούς” αντιπάλους. Πάνω απ΄ όλα όμως, η Γαλλία, δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και άλλοτε έτερον ήμισυ της Γερμανίας στον “άξονα” που λειτουργούσε ως κινητήρας της ευρωπαϊκής ενοποίησης, τελεί σε κατάσταση σοκ μετά την ανάδειξη του Εθνικού Μετώπου της Marine Le Pen στην πρώτη θέση με ποσοστό 25%, την καθήλωση της κεντροδεξιάς UMP στο 20% (λόγω εσωκομματικού σπαραγμού αλλά και σειράς σκανδάλων) και την ταπείνωση των Σοσιαλιστών του προέδρου Hollande με 14%.

Δεν πρόκειται πλέον για ζήτημα “ξενοφοβίας” και “ρατσισμού”: πρόκειται για την εξέγερση ενός εξαγριωμένου εκλογικού σώματος το οποίο εμπιστεύθηκε το “αναπτυξιακό όραμα” του Hollande το 2012, μόνο και μόνο για να εισπράξει περισσότερη λιτότητα, και το οποίο παρατηρεί το σύνολο της πολιτικής ελίτ να παραμένει αταλάντευτο σε μία στρατηγική η οποία έχει υποβαθμίσει τη χώρα σε ήσσονα εταίρο της Γερμανίας. Αυτή την οργή, μόνο η Le Pen κατόρθωσε να εκμεταλλευθεί, διότι μόνο αυτή κινήθηκε εκτός ευρωπαϊστικής “πολιτικής ορθότητας”, προβάλλοντας έναν “γκωλισμό” δικής της κοπής, που της επέτρεψε πολυσυλλεκτική εκλογική διείσδυση. Σε κάθε περίπτωση, η “αποδαιμονοποίηση” (dédiabolisation) του κόμματός της αποτελεί γεγονός –και η αντίδραση των πολιτικών, μιντιακών και λοιπών ελίτ (είτε με τη μορφή ηχηρών αποδοκιμασιών είτε ιδεολογικών “δανείων”) μόνο να την ενισχύσει μπορεί. 

Ήδη η πρόεδρος του Εθνικού Μετώπου ζητά τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης, λόγω προφανούς δυσαρμονίας με τις διαθέσεις του εκλογικού σώματος, και τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών με αναλογικό σύστημα. Η απαίτησή της προφανώς δεν θα εκπληρωθεί, αλλά η ολοκλήρωση της θητείας του Hollande μοιάζει είτε ανέφικτη είτε εφιαλτική.

Η στρατηγική επιλογή της γαλλικής κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς να επιμείνουν στη σύμπλευση, έστω και από υποδεέστερη θέση, με τη Γερμανία, αντί του ρίσκου να ηγηθεί το Παρίσι ενός μετώπου αντιφρονούντων πληρώνεται πικρά - και το ίδιο το Βερολίνο δεν θα πρέπει μακροπρόθεσμα να εφησυχάζει με τα αποτελέσματα.

(του Κώστα Ράπτη, capital.gr)