Η «κυπριακή νόσος» και το φυσικό αέριο

Ένα από τα βασικά συστατικά της ιδιοσυγκρασίας μας ως λαού, που πηγάζει αφενός από το γεγονός ότι είμαστε μια μικρή, νησιωτική, αποκομμένη χώρα κι αφετέρου απ’ την έλλειψη παράδοσης στα δημοκρατικά θέσμια και παράλληλα από την έλλειψη σοβαρότητας και τάξης στη διαχείριση των πολιτειακών ζητημάτων, είναι η ανάγκη μας να εξαρτούμε τα δίκαιά μας από την υποστήριξη των συμμάχων μας. Όχι όμως ως ίσος προς ίσον σύμμαχος σε ένα παιγνίδι διπλωματίας όπου το δούναι και λαβείν είναι μια πράξη απόλυτα θεμιτή, αλλά ως ένα κακομαθημένο παιδάκι που το έχουν αδικήσει και που στρέφεται και ζητά προστασία από εκείνες τις δυνάμεις που θεωρεί φίλους του. Οι φίλοι όμως δεν μπορούν πάντοτε να το εξυπηρετήσουν αφού πρεσβεύουν και αυτοί τα δικά τους συμφέροντα με αποτέλεσμα να οδηγείται στην απομόνωση.

Στην Κύπρο πάσχουμε δυστυχώς από έλλειψη αυτοπεποίθησης – δικαίως ίσως εάν αναλογιστεί κανείς ποιοι διαχρονικά μας κυβερνούν και τι πάθαμε– κι αντιμετωπίζουμε με απίστευτη ηττοπάθεια τις καταστάσεις. Σε αυτό συμβάλλει καθοριστικά και η τσαπατσουλιά μας. Διότι με ποια εμπιστοσύνη θα μπορέσει η Κυπριακή Δημοκρατία να σταθεί στα πόδια της και να πιστέψει στον εαυτό της όταν δεν έχει ένα ξεκάθαρο στρατηγικό σχέδιο που να οδηγεί τον τόπο στην ευημερία… Η Δημοκρατία μας μετρά 53 χρόνια ζωής κι είναι βαθύτατα πληγωμένη από τα γεννοφάσκια της. Είναι ξεκάθαρο, πιστεύω, στον καθένα πως είναι στην τύχη που επιβιώνουμε. Η οικονομική καταστροφή ίσως να μην ήταν η χαριστική βολή - αυτό θα το δείξει ο χρόνος - αλλά τη δεδομένη στιγμή έχει αποδυναμώσει την Κυπριακή Δημοκρατία ακόμη περισσότερο.

Αυτή τη στιγμή το μόνο στο οποίο μπορεί να ελπίζει ο Κύπριος για να ευημερήσει (με τη σωστή έννοια της λέξης ελπίζω αυτή τη φορά) είναι το φυσικό αέριο. Η σωστή εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου ώστε ο τόπος να αποκομίσει τα μέγιστα οφέλη κυρίως για τις μελλοντικές γενιές. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει σοβαρή μελέτη και διαφανείς διαδικασίες.

Πρώτα απ’ όλα σωστούς χειρισμούς στο εσωτερικό. Όπου η παράδοση είναι άστα να πάνε... Έως πρόσφατα η διαχείριση των ζητημάτων του φυσικού αερίου θεωρείτο παράσταση του ενός. Ο μέχρι πρότινος διευθυντής της υπηρεσίας Ενέργειας του ομώνυμου Υπουργείου Σόλωνας Κασίνης ήταν μονίμως τσακωμένος με τους Υπουργούς του, ενώ διαχειριζόταν επί σειρά ετών μόνος του τα ζητήματα αυτά. Ο κ. Κασίνης όση καλή δουλειά κι αν κατάφερε να κάνει με τον πρώτο και το δεύτερο γύρο αδειοδότησης, όση σκληρή δουλειά και να έκανε, δεν άφησε πίσω του καμία εμπειρογνωμοσύνη στην υπηρεσία του. Την πήρε κι έφυγε στην ΚΡ.ΕΤ.Υ.Κ. όπου διορίστηκε από τον τέως Υπουργό εκτελεστικός αντιπρόεδρός της. Η προηγούμενη Κυβέρνηση ενώ της δόθηκε μια περίοδος χάριτος μέχρι τους πρώτους μήνες της θητείας Νεοκλή Συλικιώτη για να διαμορφώσει μία ολοκληρωμένη στρατηγική για την ανάπτυξη της βιομηχανίας των υδρογονανθράκων στάθηκε ανάξια των προσδοκιών μας. Το σκάνδαλο της ίδρυσης της ΚΡ.ΕΤ.Υ.Κ. με το τρύπιο καταστατικό και τους ετσιθελικούς διορισμούς χωρίς τη σύμφωνο γνώμη της Βουλής κρατάει όμηρο ακόμη την παρούσα Κυβέρνηση στο να μπορέσει να προχωρήσει με γοργούς ρυθμούς στη χάραξη του οδικού χάρτη που θα μας οδηγήσει με ασφάλεια στην ανάπτυξη του φυσικού αερίου. Φαίνεται πως ο κ. Λακκοτρύπης κινείται προς την σωστή κατεύθυνση, αλλά θα πάρει ακόμη χρόνο για να μπουν όλα τα ζητήματα που αφορούν στους υδρογονάνθρακες σε μία σειρά. Το θετικό είναι πως η δανειακή σύμβαση απαιτεί ως τον Σεπτέμβρη συγκεκριμένες ενέργειες εκ μέρους μας. Είναι κι αυτό μια πίεση. Είναι επίσης μια δικλείδα ασφαλείας ότι τα κόμματα θα υποχρεωθούν να κρατήσουν μακριά τα χέρια τους από την γαβάθα με το μέλι.

Το ποιοι είναι οι στρατηγικοί μας σύμμαχοι στη διεθνή σκακιέρα είναι το δεύτερο που πρέπει να ξεκαθαρίσει η νέα Κυβέρνηση. Τι γίνεται με τους Ρώσους; Προτιμούν να επενδύσουν στον ενεργειακό τομέα στην Ελλάδα παρά στην Κύπρο; Ποια είναι τα συμφέροντα των Γερμανών; Και οι Αμερικάνοι ποιο ρόλο παίζουν στις σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας και πού θέλουν να δουν το αέριο να μεταφέρεται; Ποιες εναλλακτικές του τερματικού σταθμού LNG έχουν αλήθεια οι Ισραηλινοί; Υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να κατασκευαστεί ο υποθαλάσσιος αγωγός που θα μεταφέρει αέριο από το Ισραήλ στην Τουρκία; Ποιον διάδρομο ευνοεί η Ευρώπη για να φτάνει το αέριο προς τις χώρες της ΕΕ; Οι πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας είναι πως η ΕΕ δεν θα χρηματοδοτήσει τον σταθμό LNG στο Βασιλικό με το σκεπτικό ότι δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν από την ΕΕ υποδομές που δεν προορίζονται αποκλειστικά για τους καταναλωτές της Ευρώπης. Είναι αλήθεια ότι η ΕΕ δείχνει ιδιαίτερη αδυναμία στον Nabucco West ο οποίος θα μεταφέρει το αζερικό φυσικό αέριο στις ευρωπαϊκές αγορές μέσω Τουρκίας; Ποιες ευρωπαϊκές χώρες εξυπηρετεί αυτό; Κι εάν είναι έτσι τα πράγματα τι θα απογίνει το δικό μας φυσικό αέριο που θα είναι ενδεχομένως κι ακριβότερο λόγω της επεξεργασίας που θα πρέπει να τυγχάνει;

Εάν εν ολίγοις η Κύπρος δεν ξεκαθαρίσει τις επόμενες κινήσεις της, ειδικά στο ποιοι είναι οι εταίροι της διεθνώς, εάν δεν είναι παρούσα στα διάφορα συνέδρια και forum, σε συναντήσεις και εκθέσεις που έχουν σχέση με το φυσικό αέριο, κι εάν δεν συναρμολογίσει το puzzle του ενεργειακού χάρτη δεν αποκλείεται να οδηγηθεί σε μία ακόμη καταστροφή κόβοντας στη μέση το μόνο πράγμα που έμεινε στον Κάθε Κύπριο για να ονειρεύεται.