Χωρίς εργαλεία

Παρά τα όσα διακινεί η κυβέρνηση μέσω πρόθυμων διαύλων, τα δύσκολα δεν είναι πίσω, είναι μπροστά. Όχι μόνον για τους Έλληνες πολίτες αλλά και για την ίδια. Υπό μίαν έννοια μάλιστα, και παρότι ο δρόμος που έχει διανυθεί όσον αφορά τη δημοσιονομική εξυγίανση είναι μεγάλος, τώρα μπαίνουμε στη δυσκολότερη περίοδο από την έναρξη της κρίσης. Και τούτο διότι τα περιθώρια που είχε η χώρα το 2010, τόσο σε επίπεδο μείωσης των κρατικών δαπανών, όσο και στο επίπεδο της φοροδοτικής δυνατότητας των πολιτών ήταν μεγάλα. Σήμερα τα περιθώρια αυτά είναι ελάχιστα έως μηδενικά.

Με την ύφεση να παραμένει βαθιά και τον εφιάλτη της ανεργίας να μεγαλώνει, οι φορολογικές υποχρεώσεις που θα κληθούν να καλύψουν οι φορολογούμενοι τους επόμενους μήνες του έτους (έξι φόροι και ρυθμίσεις προηγούμενων χρεών) ξεπερνούν, συνολικά, τα 8 δις. ευρώ. Πρόκειται για χρήματα που είναι αδύνατο να εισπραχθούν, όπως βεβαιώνουν σε άτυπες συζητήσεις τους τα στελέχη του φοροεισπρακτικού μηχανισμού.

Το οικονομικό επιτελείο βρίσκεται σε συναγερμό καθώς γνωρίζει ότι το όποιο δημοσιονομικό κενό εντός του 2013 θα κληθεί να το αντιμετωπίσει με πρόσθετα μέτρα. Στις εκθέσεις της Κομισιόν και του ΔΝΤ για την πορεία εφαρμογής του ελληνικού προγράμματος που δόθηκαν την εβδομάδα αυτή στη δημοσιότητα, δεν μένει κανένα περιθώριο παρερμηνειών: Αν δεν εξασφαλιστεί η επιτυχία των εισπρακτικών στόχων από τους φόρους και αν δεν αποδώσουν εισπρακτικά τα μέτρα για τη βελτίωση του φορολογικού μηχανισμού, θα πρέπει να ληφθούν νέα μέτρα περικοπής δαπανών σε «κοινωνικά ευαίσθητες περιοχές». Κι εδώ «ακουμπάει» ο φόβος του κ. Στουρνάρα για πολιτικό κίνδυνο και «κόπωση» των βουλευτών. Γνωρίζει ότι μαζί με την ανοχή των πολιτών έχει εξαντληθεί και η δυνατότητα της κυβέρνησης να υλοποιήσει δύσκολες αποφάσεις που θα βρεθούν στο τραπέζι των συζητήσεων με την τρόικα το φθινόπωρο, πολλώ μάλλον να περάσει νέα μέτρα.

Το αδιέξοδο είναι προφανές. Αυτό ωστόσο είναι το τίμημα που καλείται να πληρώσει το πολιτικό σύστημα, αλλά - εν τη ευρεία έννοια - και οι ίδιοι οι δανειστές: Όταν στηρίζεις το σύνολο του προγράμματος στην (αρχικά) εύκολη λύση της υπερφορολόγησης και της δραματικής συρρίκνωσης μισθών και συντάξεων, έρχεται πιο κοντά η ώρα που τα «εργαλεία» περιορίζονται και οι δυνατότητες χειρισμών εκλείπουν…

(ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ, 3/8/2013)