ΕΛΒΑΛΧΑΛΚΟΡ: Οι επιπτώσεις της κρίσης στο ενεργειακό κόστος το μεγαλύτερο ρίσκο για τη βιομηχανία

Η κλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή και στο μέτωπο του Ιράν επαναφέρει στο προσκήνιο τον μεγαλύτερο φόβο για τη βαριά βιομηχανία: το ενεργειακό κόστος. Για την ΕΛΒΑΛΧΑΛΚΟΡ, οι γεωπολιτικές εξελίξεις δεν μεταφράζονται –τουλάχιστον προς το παρόν– σε διαταραχές εφοδιασμού, αλλά σε αυξημένο ρίσκο τιμών, κυρίως στο πετρέλαιο και δυνητικά στο LNG.

Στελέχη της εταιρείας παρακολουθούν στενά την κατάσταση, επισημαίνοντας ότι ήδη καταγράφονται ανοδικές τάσεις στις διεθνείς τιμές ενέργειας. Αν και η ενέργεια δεν αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα που «ανατρέπει το παιχνίδι» για τον όμιλο, επηρεάζει άμεσα τα περιθώρια κερδοφορίας. Όσο παρατείνεται η αβεβαιότητα, τόσο ενισχύεται η πίεση.

Το κρίσιμο ερώτημα, σύμφωνα με πηγές της διοίκησης, είναι η διάρκεια της κρίσης. Εάν η ένταση εκτονωθεί γρήγορα, η αγορά μπορεί να επιστρέψει σε συνθήκες ισορροπίας χωρίς σοβαρές παρενέργειες. Αν όμως η κρίση αποκτήσει βάθος χρόνου, τότε οι επιπτώσεις θα αρχίσουν να διαχέονται, τόσο στο ενεργειακό κόστος όσο και στις μεταφορές πρώτων υλών, ιδίως εφόσον επηρεαστούν υποδομές ή θαλάσσιες διαδρομές.

Προς το παρόν, η εταιρεία δεν αντιμετωπίζει προβλήματα στην εφοδιαστική της αλυσίδα, ούτε έχει δει εκρηκτικές αυξήσεις που να μεταβάλλουν δραστικά τον σχεδιασμό της. Ωστόσο, η αβεβαιότητα αναγνωρίζεται ως ο βασικός κίνδυνος. Σε αυτό το πλαίσιο, η διοίκηση επαναφέρει τη συζήτηση για ευρωπαϊκά μοντέλα στήριξης της βιομηχανίας έναντι του ενεργειακού κόστους, επισημαίνοντας ότι χώρες όπως η Ιταλία έχουν ήδη υιοθετήσει μηχανισμούς ενίσχυσης, ενώ στην Ελλάδα δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί αντίστοιχο πλαίσιο.

Θετικό αποτύπωμα το 2025, παρά τις πιέσεις

Μέσα σε αυτό το σύνθετο περιβάλλον, τα αποτελέσματα του 2025 αποτυπώνουν ανθεκτικότητα. Το τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς εξελίχθηκε πιο απαιτητικά, όπως είχε άλλωστε προαναγγελθεί από τη διοίκηση, ωστόσο η εικόνα σε επίπεδο όγκων κρίθηκε ικανοποιητική.

Στον κλάδο αλουμινίου οι πωλήσεις κινήθηκαν αυξητικά σε σχέση με το 2024, ενώ στον χαλκό οι ποσότητες διατηρήθηκαν σταθερές. Σε μια αγορά που χαρακτηρίζεται από επιβράδυνση ή στασιμότητα, η διατήρηση των όγκων θεωρείται κομβικής σημασίας και αποδίδεται στη διεύρυνση του πελατολογίου και στη συνεχή αναβάθμιση του προϊόντικού μίγματος.

Η άνοδος των τιμών των μετάλλων προς το τέλος της χρονιάς αύξησε τις ανάγκες σε κεφάλαιο κίνησης, ωστόσο μέσω ενεργητικής διαχείρισης η εταιρεία συγκράτησε τη ρευστότητα, καταγράφοντας θετικές ταμειακές ροές. Το αποτέλεσμα ήταν η περαιτέρω αποκλιμάκωση του δανεισμού και της μόχλευσης στο 2,6, επίπεδο πολύ κοντά στον στρατηγικό στόχο του 2,5.

Παράλληλα, το μέρισμα αυξήθηκε σε σχέση με το 2024, με τη διοίκηση να αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο περαιτέρω ενίσχυσης το 2026, στοιχείο που αποτυπώνει τη βελτίωση της χρηματοοικονομικής θέσης του ομίλου.

Το 2025, ωστόσο, δεν ήταν μια «εύκολη» χρονιά. Η εταιρεία κλήθηκε να διαχειριστεί δασμούς, αναταράξεις στις αγορές πρώτων υλών και αυξημένο ενεργειακό κόστος. Σε αρκετές αγορές κατάφερε να διατηρήσει τις τιμές σε υψηλά επίπεδα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις προχώρησε και σε ανατιμήσεις, περιορίζοντας την πίεση στα περιθώρια.

Δασμοί ΗΠΑ: Καμία αλλαγή στο 50%

Στο μέτωπο των αμερικανικών δασμών, η εικόνα παραμένει αμετάβλητη. Η πρόσφατη δικαστική εξέλιξη στις ΗΠΑ δεν επηρεάζει τα προϊόντα αλουμινίου και χαλκού, με αποτέλεσμα το 50% των δασμών να εξακολουθεί να ισχύει.

Παρά τις διαβουλεύσεις μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και αμερικανικής κυβέρνησης για πιθανή αποκλιμάκωση, δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής κάποια ουσιαστική μεταβολή. Η διοίκηση εκτιμά ότι το μεγαλύτερο μέρος των επιπτώσεων έχει ήδη απορροφηθεί, καθώς οι δασμοί στο αλουμίνιο τέθηκαν σε εφαρμογή από το δεύτερο εξάμηνο του 2025 και στον χαλκό λίγο αργότερα.

Από εδώ και στο εξής δεν αναμένεται περαιτέρω επιδείνωση, ενώ δεν αποκλείονται και θετικές ανακατατάξεις, ανάλογα με το πώς θα διαμορφωθούν οι εμπορικές ροές.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αγορά scrap, όπου η αναστάτωση υπήρξε έντονη. Η μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων ευρωπαϊκού scrap στις ΗΠΑ –καθώς το υλικό εξαιρέθηκε από τους δασμούς– οδήγησε σε φαινόμενα υπερ-αποθεματοποίησης και στρεβλώσεις τιμών. Προς το τέλος του 2025 η αγορά άρχισε να σταθεροποιείται, ωστόσο η εταιρεία ζητεί ευρωπαϊκά μέτρα για τον περιορισμό των εξαγωγών scrap προς τρίτες χώρες, προκειμένου να διασφαλιστεί η επάρκεια πρώτης ύλης για την ευρωπαϊκή βιομηχανία.

Το βλέμμα στο 2026

Η συνολική εικόνα που προκύπτει είναι ότι η ΕΛΒΑΛΧΑΛΚΟΡ εισέρχεται στο 2026 με ισχυρότερο ισολογισμό και καλύτερη ανθεκτικότητα, αλλά και με ανοιχτά μέτωπα που δεν ελέγχει: το γεωπολιτικό ρίσκο και το ενεργειακό κόστος.

Εάν η κρίση στο Ιράν αποκλιμακωθεί σύντομα, το περιβάλλον μπορεί να εξομαλυνθεί χωρίς βαθιές πληγές. Αν όμως η ένταση παραταθεί, τότε το ενεργειακό κόστος θα εξελιχθεί στο βασικό παράγοντα πίεσης για ολόκληρη την ευρωπαϊκή βιομηχανία.

Σε αυτό το περιβάλλον, η γεωγραφική και προϊοντική διασπορά του ομίλου λειτουργεί ως δίχτυ ασφαλείας. Ωστόσο, το ενεργειακό ρίσκο παραμένει η μεγάλη μεταβλητή που θα κρίνει σε σημαντικό βαθμό την πορεία της χρονιάς.