Δείχνουν έξοδο της Ελλάδας...

Παλαιότερα θέλοντας να περιγράψουμε την κατάσταση της Ελλάδας είχαμε δανειστεί την περιγραφή της επικεφαλής της Lucent Πατρίτσια Ρούσο για την κατάσταση της εταιρείας μετά το κραχ του 2000.

Η εταιρεία παρομοιαζόταν με Τζάμπο που έπρεπε να αντικαταστήσει και τις δυο μηχανές εν πτήσει, εν μέσω καταιγίδας.

Κάπως έτσι ήταν και η κατάσταση της χώρας και εν μέρει συνεχίζει να είναι. Αν κάτι έχει αλλάξει τους τελευταίους μήνες είναι πως η καταιγίδα κοπάζει και δείχνει να απομακρύνεται.

Τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων έχουν υποχωρήσει κάτω από το 10% αυτή την περίοδο έναντι 23% ένα χρόνο πριν.

Τα ισπανικά επιτόκια έχουν υποχωρήσει στο 4% από 6% πέρυσι, ανάλογα υποχωρούν και τα ιταλικά, ενώ μετά την Ιρλανδία και η Πορτογαλία (από τις χώρες του μνημονίου) βγήκε στις αγορές.

Με απλά λόγια αυτό που συμβαίνει είναι πως από εκεί που 12 μήνες πριν συζητούσαμε για την έξοδο της Ελλάδας από το  ευρώ τώρα συζητάμε αν η έξοδος στις αγορές θα γίνει σε δώδεκα μήνες ή τέλος του χρόνου...

Τα νέα δεδομένα τόσο για την Ελλάδα όσο και για τον ευρωπαϊκό νότο αποδίδονται σε δυο εξελίξεις.

α) Θετικές ενδείξεις σε σχέση με τη δημοσιονομική προσαρμογή. Το πρόγραμμα γερμανικής λιτότητας με τις όποιες αδυναμίες του δείχνει να αποδίδει καρπούς.

β) Η μείωση των επιτοκίων όλων των κεντρικών τραπεζών και η αύξηση της ρευστότητας μέσω της αγοράς κρατικών ομολόγων (ΗΠΑ, Ιαπωνία) οδηγεί λιμνάζοντα διεθνή κεφάλαια στην αναζήτηση ευκαιριών υψηλότερων αποδόσεων αυξάνοντας τις διαθέσεις για έκθεση σε κίνδυνο.

Η επιτυχής ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που ξεκινάει σήμερα και θα ολοκληρωθεί στα μέσα του θέρους στις βασικές συστημικές τράπεζες, όπως αναφέραμε πιο πάνω από την άποψη της κατάστασης διεθνούς ρευστότητας, θα αποτελέσει άλλη μια θετική εξέλιξη τόσο για την έκχυση ρευστότητας στην πραγματική οικονομία, όσο και την αύξηση της εμπιστοσύνης των ξένων στην ελληνική οικονομία και τα ελληνικά αξιόγραφα.

Η ελληνική πρόοδος

Μετά τις τελευταίες εκλογές οι βασικές εκτιμήσεις συνέτειναν πως η τρικομματική κυβέρνηση δεν θα έβγαζε το χρόνο, ενώ η μεταπήδηση του παρασιτικού ΠΑΣΟΚ στην αριστερά, με αντάλλαγμα την υπεράσπιση των κεκτημένων και των προνομίων διάφορων συντεχνιών στη βάση μιας  αντιμνημονιακής ρηχής ρητορικής, είχε δημιουργήσει ρεύμα αυτοτροφοδοτούμενης ανόδου της εκλογικής επιρροής ενός συνονθυλεύματος της άκρας αριστεράς.

Ένα χρόνο μετά η αύξηση της επιρροής έχει ανακοπεί, η αδυναμία σύνθεσης μιας ρεαλιστικής πρότασης διακυβέρνησης έχει γίνει εμφανής και οι αντιφάσεις αποκτούν φυγόκεντρο δυναμική.

Η μείωση της επιρροής των άκρων θα επιτρέψουν την σταδιακή ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού παράλληλα με την ανασύνθεση του οικονομικού μοντέλου της χώρας, καθώς η απειλή μιας ακροαριστερής ή ακροδεξιάς κυβέρνησης  είχε αναγκάσει σημαντικό μέρος του εκλογικούς σώματος να συσπειρωθεί γύρω από τα παραδοσιακά κόμματα που φέρουν  και το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης της οικονομικής και κοινωνικής χρεοκοπίας της χώρας.

Εν τω μεταξύ η αποτυχία της απεργίας στα μέσα μεταφοράς και η ενδεχόμενη παρόμοια κατάληξη της απεργίας των καθηγητών βάζει τις βάσεις για την απαλλαγή της κοινωνίας από το βάρος των εκβιασμών διαφόρων συνδικαλιστικών ηγεσιών του δημόσιου τομέα, του τομέα που έχει πληγεί λιγότερο από την κρίση χρεοκοπίας, αν και έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για αυτήν.

Βέβαια, ο νόμος περί συνδικαλισμού και απεργιών στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα πρέπει να αλλάξει προκειμένου να προστατευτεί η κοινωνία από την ισχύ που έχουν αποκτήσει διάφορες προνομιούχες μειοψηφίες να εκβιάζουν και με τη στάση τους να λοιδορούν την κοινωνία.

Τέλος, χαρακτηριστική είναι η δήλωση της υπουργού οικονομικών της Αυστρίας κας Φέκτερ για το θέμα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους στο Βήμα της Κυριακής 12/5/2013: «Θα ήταν διατεθειμένη η Αυστρία να δεχθεί ένα τρίτο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους αν η Αθήνα πετύχει να πιάσει τον στόχο του πρωτογενούς πλεονάσματος; Αν ναι, πότε και με ποιον τρόπο;

«Πέρυσι συμφωνήσαμε να επανεξετάσουμε τους όρους δανεισμού του προγράμματος οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα εφόσον επιτύχει έναν αριθμό προκαθορισμένων στόχων. Και φυσικά θα εμμείνουμε σε αυτή τη δέσμευση. Αυτός είναι ο δρόμος για τη μείωση του ελληνικού χρέους σε βιώσιμο επίπεδο το 2020.