Ανεµοµαζώµατα, αδικοσκορπίσµατα

Λίγοι γνωρίζουν ότι οι κάτοικοι των περιοχών στις οποίες εγκαθίστανται σταθµοί ανανεώσιµων πηγών ενέργειας, λαµβάνουν µια έκπτωση στους λογαριασµούς του ηλεκτρικού ρεύµατος. ∆εν είναι πολλά λεφτά, αλλά είναι µια δίκαιη ανταπόδοση των ηλεκτροπαραγωγών εταιρειών για την όποια όχληση προκαλούν µε τα έργα τους.

Το σύστηµα λειτούργησε καλά, µέχρι που ο µπιζιµποντισµός του υπουργείου Περιβάλλοντος αποφάσισε καλοκαιριάτικα να το... µεταρρυθµίσει. Εως τον περασµένο Αύγουστο η έκπτωση ήταν ανάλογη της κατανάλωσης. Ετσι, ενώ το ποσοστό έκπτωσης ήταν ενιαίο για όλους, οι µόνιµοι κάτοικοι που εκ των πραγµάτων καίνε περισσότερο ρεύµα, επωφελούντο περισσότερο από εκείνους που, π.χ., άνοιγαν το εξοχικό τους για 15 ηµέρες.

Παραδόξως πώς, στον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας κ. Θεόδωρο Σκυλακάκη και στην υφυπουργό του κ. Αλεξάνδρα Σδούκου δεν άρεσε ο συγκεκριµένος επιµερισµός κι έβαλαν το ποσό των ΑΠΕ στην κλίνη ενός γραφειοκρατικού Προκρούστη. Οπως προκύπτει από ερώτηση στη Βουλή της κ. Καλλιόπης Βέττα (ΣΥΡΙΖΑ) και παρέµβαση του κυβερνητικού βουλευτή κ. Στάθη Κωνσταντινίδη, στις 22 Αυγούστου –ντάλα καλοκαίρι δηλαδή– δηµοσιεύτηκε µια απόφαση, συµφώνως µε την οποία το τέλος από την επιβάρυνση των ΑΠΕ δεν θα επιµερίζεται αναλογικώς µε την κατανάλωση αλλά ανά παροχή. Ετσι, κάποιος που ζει κάτω από τις ανεµογεννήτριες θα έχει µικρότερη έκπτωση, ενώ κάποιος άλλος, που µπορεί να µην κατοικεί καθόλου στην περιοχή, θα του ’ρχονται λεφτά!

Είναι άγνωστο σε τι και (πρωτίστως) ποιους εξυπηρετεί η εν λόγω απόφαση µε το ακραιφνώς γραφειοκρατικό όνοµα ΥΠΕΝ/∆ Α.Π.Ε.ΕΚ/86389/2479/2024.

Το πρόβληµα είναι, όπως γράφει ο βουλευτής της Ν.∆. κ. Κωνσταντινίδης, ότι «ο πραγµατικά µόνιµος κάτοικος µιας αποµακρυσµένης κοινότητας (σε τέτοιες κατά κανόνα αναφέρεται η σχετική πρόβλεψη) θα λαµβάνει την ίδια ανταπόδοση µε κάποιον περιστασιακά διαµένοντα εκεί, ενώ ο τελευταίος ενδεχοµένως να καρπώνεται και εισόδηµα εφόσον δεν εµφανίζει µεγάλες καταναλώσεις. Οµως, ο ανταποδοτικός χαρακτήρας της (αντι)παροχής συνδέεται ευλόγως µε τη διαµονή και όχι µε την ιδιοκτησία και γι’ αυτό, δικαιότερα, θα πρέπει να έχει αναλογικό χαρακτήρα και τρόπο υπολογισµού. Οχι σε βαθµό που να επιβραβεύει την αυξηµένη κατανάλωση, αλλά πάντως όχι και κατά τρόπο που να αγνοεί τη µόνιµη παρουσία, δραστηριοποίηση και διαµονή των συµπολιτών µας στην ελληνική ύπαιθρο, και ιδίως στις µικρές κοινότητες. Εξάλλου, σε αυτές τις περιοχές, η αυξηµένη κατανάλωση πολλές φορές συνδέεται µε την παρουσία περισσότερων παιδιών ή και µε τη φιλοξενία µεγάλων σε ηλικία πολιτών».

(Αναδημοσίευση από την Καθημερινή)