Αλληλεγγύη Σπάρτακου στους Ρουμάνους εργαζόμενους

Το Περιφερειακό Δίκτυο Συνδικάτων Ενέργειας Νοτιοανατολικής Ευρώπης RETUN-SEE, έχει ορίσει την 30η Ιουνίου 2016, ως Μέρα Δράσης και Αλληλεγγύης για τους Ρουμάνους εργαζομένους με σύνθημα «Ο αγώνας των Ρουμάνων εργαζομένων είναι και δικός μας αγώνας».

Ο ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ (ως μέλος του  Δικτύου RETUN – SEE), στα πλαίσια της αλληλεγγύης προς τους Ρουμάνους εργαζόμενους και γνωρίζοντας πολύ  καλά ότι διαχρονικά αλλά πολύ δε περισσότερο τα τελευταία χρόνια της κρίσης, το συνδικαλιστικό κίνημα έχει καταφέρει πολλά και σημαντικά πράγματα (τόσο σε πρωτοβάθμιο, όσο και σε δευτεροβάθμιο επίπεδο) με συντριπτική ενότητα και συνοχή, υιοθετεί μαζί με όλα τα λοιπά μέλη του δικτύου το ακόλουθο ψήφισμα:

ΨΗΦΙΣΜΑ

Μόνο ενωμένοι μπορούμε να κερδίσουμε συλλογικά δικαιώματα!

Στη Ρουμανία οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν μια δραστική μείωση των συλλογικών τους δικαιωμάτων.

Tο 1990, ξεκινώντας από το μηδέν, οι εργαζόμενοι οργανωμένοι από τα συνδικάτα κατάφεραν να αποκτήσουν περισσότερα συλλογικά δικαιώματα. Διαπραγματευτήκαμε σε εθνικό επίπεδο μια συλλογική σύμβαση εργασίας που εξασφάλιζε για τους εργαζόμενους επιπλέον δικαιώματα από αυτά που όριζε ο νόμος, αναφορικά με τους μισθούς, το χρόνο εργασίας και ανάπαυσης, τις άδειες, τις συνθήκες εργασίας, και την υγιεινή και ασφάλεια.

Σύμφωνα με την εθνική συλλογική σύμβαση υπήρχε ένας εγγυημένος μισθός, που ξεκινούσε από το ελάχιστο επίπεδο (όπως οριζόταν από το νόμο) και ανέβαινε ποσοστιαία, ανάλογα με τα επαγγελματικά προσόντα που απαιτούσε η θέση εργασίας.

Σε όλους τους κλάδους υπήρξαν συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις εργασίας για όλους τους εργαζόμενους του κλάδου (ανεξάρτητα από το αν ήταν ή όχι μέλη κάποιου συνδικάτου), οι οποίες εξασφάλιζαν μεγαλύτερα δικαιώματα από εκείνα που πρόβλεπε η εθνική συλλογική σύμβαση.

Το 2011 υπήρξε μια μαύρη χρονιά τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για ολόκληρο το συνδικαλιστικό κίνημα στη Ρουμανία. Τη χρονιά εκείνη άλλαξαν αφενός ο Εργατικός Κώδικας, που θέσπιζε τα εργατικά δικαιώματα, και αφετέρου οι νόμοι που εγγυούνταν τον κοινωνικό διάλογο. Έτσι, αρχίζοντας από το 2011, δεν ήταν πλέον δυνατό να διαπραγματευτούμε μια εθνική συλλογική σύμβαση και οι εργαζόμενοι σε εταιρίες όπου δεν υπήρχαν συνδικάτα στερήθηκαν κάθε συλλογικό δικαίωμα.

Μετά το 2011, πάνω από το 80% των νέων συμβάσεων εργασίας υπογράφτηκαν στο επίπεδο του ελάχιστου μισθού, ανεξάρτητα από τα επαγγελματικά προσόντα που απαιτούνται για την κάθε θέση εργασίας.