Η εκχώρηση της διακυβέρνησης της χώρας είναι λάθος...

Η εκχώρηση της απόλυτης εξουσίας σε κάποιους τεχνοκράτες σε υπουργεία, εφορίες και νοσοκομεία θα είχε σαν πιθανότερη συνέπεια την αναμόρφωση και εύρυθμη λειτουργία των παραπάνω υπηρεσιών προς όφελος του πολίτη και της ελληνικής κοινωνίας. Όμως, δεν αποτελεί οριστική λύση καθώς δεν διαθέτει πολιτική δημοκρατική νομιμοποίηση.

Η δημοκρατική υπόσταση της πολιτικής εξουσίας είναι αυτή που νομιμοποιεί ένα σύστημα και αποκλείει τη βία σε μειοψηφικούς περιθωριακούς κύκλους που συνήθως δεν τους λείπουν και τα παθολογικά χαρακτηριστικά.

Κατά συνέπεια η προσβολή του ΕΓΩ μας θα απονομιμοποιήσει αυτή τη διαδικασία και παρά τις όποιες αγαθές προθέσεις θα έχει καταστροφικές συνέπειες.

Τα έθνη σε πολλά πράγματα μοιάζουν με τους ανθρώπους. Έναν νεαρό όσο σωστά τον συμβουλέψεις ή του οργανώσεις τη ζωή, επί της ουσίας δημιουργείς τους όρους της αποτυχίας και της καταστροφής του. Είναι καλύτερα να τον αφήσει να πάρει τις σωστές αποφάσεις μόνος του και να τις υλοποιήσει με την βοήθειά σου.

Εμείς ο νότιοι λαοί της Ευρώπης διάγουμε κάποιο προεφηβικό στάδιο του βίου μας σε ό,τι αφορά την ώριμη ιεράρχηση και αντιμετώπιση των καταστάσεων. Τούτο ισχύει για τους Έλληνες ακόμη περισσότερο απ’ ό,τι ισχύει για τους άλλους νότιους...

Αυτό που απομένει να συμβεί σε αυτή τη φάση σαν έσχατη λύση, είναι η «οικογένεια» να δείξει εμπιστοσύνη και να δώσει χρόνο στην Ελλάδα και το νότο μέχρι (η Ελλάδα) να ολοκληρώσει την διαδικασία και να αναλάβει τις ευθύνες της τύχης μόνης της...

Αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς σαν κοινωνία μέσα στους επόμενους λίγους μήνες είναι να ολοκληρώσουμε τις πολιτικές εκείνες που θα οδηγήσουν σε μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας η οποία δεν θα υπογράψει αναγκαστικά με το πιστόλι στον κρόταφο ένα δανειακό μνημόνιο, αλλά θα συγκροτήσει ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση (το οποίο ενδεχομένως μπορεί να χρειαστεί να είναι σκληρότερο από το μνημόνιο της τρόικα) το οποίο οι εταίροι να αποδεχτούν και θα χρηματοδοτήσουν...

Τα δανεικά και αγύριστα...

Αυτό που συμβαίνει με τα 110 δισ. και τα υπόλοιπα περίπου 100 δισ. ευρώ που ίσως χρειαστούν, είναι η μεταφορά τους ελληνικού χρέους από τους ιδιώτες, που όφειλαν να είναι προσεκτικοί με χώρες σαν την Ελλάδα, στους Ευρωπαίους φορολογούμενους του βορρά.

Τα περί τοκογλυφικών επιτοκίων, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ακούγονται αστεία και υστερόβουλα. Η αγορά δανείζει την Ελλάδα με πάνω από 15% γιατί τόσο αξιολογεί την φερεγγυότητά της και η τρόικα την δανείζει με 4,5%. Ήτοι επιδοτεί το δανεισμό της χώρας αναλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος του ρίσκου...

Αν οι αγορές αξιολογούν το ρίσκο της Γερμανίας με 3,2%, με βάση τα χρέη και τη δυνατότητα εξυπηρέτησης που διαθέτει, για π.χ. ένα χρέος 2,5 τρισ. ευρώ που διαθέτει η χώρα, η ανάληψη από τη Γερμανία και του ρίσκου του ελληνικού χρέους των 350 δισ. ευρώ (συν του χρέους της Πορτογαλίας, Ιρλανδίας κλπ.) είναι λογικό πως αυξάνει και το δικό της ρίσκο...

Τούτο συμβαίνει ως εξής:

α) Έτσι, αν για ένα χρέος 2,5 τρισ. ευρώ το κόστος εξυπηρέτησης, λόγω της αύξησης του ρίσκου του νότου, αυξηθεί από 3,2% σε 3,4%... αυτό σημαίνει αύξηση του κόστους εξυπηρέτησης κατά 5 δισ. ευρώ ετησίως...

β) Επιπλέον πιστεύει κανείς στην Ελλάδα ή στον κόσμο πως η Ελλάδα είναι σε θέση να πληρώσει ποτέ τα χρέη της;... Το γεγονός ότι τα αναλαμβάνουν οι Ευρωπαίοι για να αποφύγουν τώρα ένα ντόμινο, σημαίνει πως αναλαμβάνουν και το κόστος της αναδιάρθρωσης που υποχρεωτικά θα ακολουθήσει.

Περί ΔΕΚΟ...

Η ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ δεν είναι κάτι τραγικό αλλά κάτι που αν γίνει με το σωστό τρόπο μπορεί να φέρει καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες στην ελληνική οικονομία, όπως και ανάπτυξη και θέσεις εργασίας. Ποιος νοιάζεται αν οι ενεργειακές εταιρείες τις Γερμανίας ή της Μ. Βρετανίας ελέγχονται από κεφάλαια σουηδικά ή γερμανικά ή αν κάποιες από τις δεκάδες αντίστοιχες ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ των ΗΠΑ ελέγχονται από διεθνή κεφάλαια που προέρχονται από την Ευρώπη ή την Ασία.

Στην Ελλάδα, στο ενδεχόμενο των ιδιωτικοποιήσεων αντιδρούν οι πολιτικοί γιατί έτσι θα χάσουν ένα μέσο εκβίασης και προσέλκυσης ψήφων και πολλοί από τους εργαζόμενους σε αυτές που αντιμετωπίζουν την παρουσία τους εκεί σαν πελατειακή αργομισθία.

Νομίζω τα πράγματα είναι απλά. Τα μοντέλα μεταξύ των οποίων έχουμε να επιλέξουμε είναι αυτό της Δύσης με την απεμπλοκή του κράτους από επιχειρήσεις και αυτό του τρίτου κόσμου της μιζέριας και της φτώχιας που μια δράκα συνήθως ελέγχει προς ίδιον όφελος αυτής και των οπαδών της τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους.

(Capital, 8/6/11)