Κάπρος: Χρειαζόμαστε προγράμματα fast-track για την αποθήκευση ενέργειας και τις αντλίες θερμότητας

Στα κεντρικά ζητούμενα της ενεργειακής πολιτικής σήμερα στάθηκε ο καθηγητής ΕΜΠ, Παντελής Κάπρος, μιλώντας στο περιθώριο του Hydrogen & Green Gases Forum.

Όπως δήλωσε σχετικά:

Από την πρώτη στιγμή, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση, μελετήθηκε με λεπτομέρεια και σχεδιάστηκε η μετάβαση στον ηλεκτρικό τομέα να είναι συντονισμένη μεταξύ ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, αποθήκευσης και αύξησης της ζήτησης μέσω εξηλεκτρισμού και αργότερα μέσω πράσινου υδρογόνου.

Δηλαδή, η άφθονη φωτοβολταϊκή ενέργεια, η οποία είναι εξαιρετικά φτηνή, πρέπει να προωθηθεί από επενδύσεις στην αποθήκευση με μπαταρίες, δηλαδή, και την αντλησιοταμίευση, αλλά και αύξηση της ζήτησης, η οποία είναι απόλυτα εφικτή εφόσον τα δύο πράγματα αυτά προχωράνε συντονισμένα.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι δεν προχώρησαν συντονισμένα όπως είχε αποτυπωθεί στο Εθνικό Σχέδιο Ενέργειας για το Κλίμα, δεν εφαρμόστηκε.

Τώρα, είμαστε μπροστά σε μια κατάσταση διαμορφωμένη.

Το κράτος, η κυβέρνηση, πρέπει να βάλει μια τομή, ριζική, και να πει:

Ξεκινάω ένα fast track πρόγραμμα για την αποθήκευση, το οποίο χρειάζεται να αντιμετωπιστούν τα θέματα χωροταξίας, τα θέματα αδειών, τα θέματα σύνδεσης με το δίκτυο, με πολύ απλό και ριζικό τρόπο, διότι η αποθήκευση δεν είναι οχλούσα βιομηχανία, έτσι;

Δεν δημιουργεί πρόβλημα, ούτε έχει δημιουργήσει πρόβλημα στα δίκτυα.

Ίσα-ίσα, τα ωφελεί τα δίκτυα, μαζί και με την επίλυση μιας σειράς οικονομικών προβλημάτων, κυρίως δηλαδή την εγγύηση για την εξασφάλιση των εσόδων σε μεγάλη κλίμακα.

Η ουρά αναμονής στις επενδύσεις αποθήκευσης είναι τεράστια.

Είναι εδώ έτοιμοι όλοι και περιμένουν.

Άρα, ένα fast track αποθήκευσης χρειάζεται.

Στον τομέα της αύξησης της ζήτησης, της ηλεκτρικής ζήτησης, ο εξηλεκτρισμός φέρνει και το πρασίνισμα της ενεργειακής κατανάλωσης.

Και εδώ, πάλι, έχουμε καθυστέρηση από πλευράς κρατικής πολιτικής σε δύο τομείς.

Στο θέμα της θερμότητας, τα προγράμματα ενίσχυσης των αντλιών θερμότητας πηγαίνουν πάρα πολύ αργά, τίποτα δεν κάνουν.

Πρέπει και εκεί να γίνει ένα ταχύρρυθμο πρόγραμμα για τις αντλίες θερμότητας.

Και η ηλεκτροκίνηση, ενώ υπάρχει φοβερό ενδιαφέρον από τους αγοραστές αυτοκινήτων, το κράτος δεν έχει εξασφαλίσει την υποδομή φόρτισης.

Η υποδομή φόρτισης έπρεπε να είναι μια από τις πρώτες προτεραιότητες.

Δεν χρειάζεται το κράτος να βάλει χρήματα σε όλα αυτά τα πράγματα. Αυτά όλα αυτοχρηματοδοτούνται.

Αυτό που είναι το ελάττωμα, δηλαδή η αστοχία, ονομάζεται στα οικονομικά «αστοχία συντονισμού στην αγορά».

Και εδώ είναι το κράτος να βάλει αυτά τα ταχύρρυθμα προγράμματα, να συντονίσει τους φορείς, να γίνουν υποδομές φόρτισης, να γίνουν υποδομές αποθήκευσης, και έτσι, με αυτόν τον τρόπο, θα προχωρήσουμε γρήγορα στην εξισορρόπηση του προβλήματος, του τεράστιου προβλήματος απορρόφησης των φωτοβολταϊκών.

Στην περίπτωση του κλάδου των ΑΠΕ, η λέξη-κλειδί είναι η εξασφάλιση, από τις τράπεζες και από άλλους επενδυτές, φτηνής χρηματοδότησης.

Γιατί πρόκειται περί επενδύσεων, και οι ΑΠΕ και η αποθήκευση και όλα τα άλλα που συζητάμε, είναι επενδύσεις κεφαλαίου.

Δεν έχουν λειτουργικό κόστος, είναι όλα κεφαλαίου.

Λοιπόν, για να χρηματοδοτηθεί μια μεγάλη επένδυση, είναι γνωστό ότι χρειάζεται να εξασφαλιστεί μια χρονοροή εσόδων με την μεγαλύτερη δυνατή βεβαιότητα.

Τότε, το κόστος χρηματοδότησης, το επιτόκιο, μειώνεται.

Έρχονται τα χρήματα.

Χρήματα υπάρχουν, άφθονα.

Και από funds, και από επενδυτές, δεν είναι μόνο οι τράπεζες.

Αλλά η ΑΠΕ και η αποθήκευση, για να εξασφαλίσει αυτές τις προϋποθέσεις της χρηματοδότησης, πρέπει να παρουσιάσει ένα βέβαιο πρόγραμμα εξυπηρέτησης του δανείου.

Εκεί, λοιπόν, παίζει ρόλο όλο αυτό το σύστημα των συμβάσεων οικονομικών διαφορών, που έχει προτείνει και επιβάλλει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέσω της τελευταίας οδηγίας, η οποία έχει τρεις συνεισφέροντες στο συμβόλαιο αυτό.

Ο ένας είναι ο παραγωγός, ή αυτός που κάνει την αποθήκευση, ή και οι δύο μαζί.

Ο άλλος είναι ο αγοραστής της ενέργειας.

Και ο τρίτος είναι το κράτος που εγγυάται.

Αυτό μπορεί να οργανωθεί σε μια οργανωμένη αγορά, ώστε και να γίνεται διαχείριση του ρίσκου εκ μέρους του κράτους, αυτής της εγγύησης που δίνει, και να μπορούν συγχρόνως να βρεθούν όλοι μαζί, αυτοί που παράγουν, αποθηκεύουν και που απορροφούν την ενέργεια, ώστε να συναλλαχθούν στο πλαίσιο αυτών των συμβάσεων οικονομικών διαφορών.

Γιατί αλλιώς, αν νομίζουμε ότι όλες αυτές οι επενδύσεις, και ιδίως της αποθήκευσης και φωτοβολταϊκών και άλλων, θα χρηματοδοτηθούν από τα αβέβαια και κυμαινόμενα έσοδα της χονδρεμπορικής αγοράς, τότε πραγματικά δεν έχουμε καταλάβει τα βασικά οικονομικά του τομέα της ενέργειας όπως διαμορφώνεται.