Η τιμολόγηση το πρόβλημα, όχι οι εξαγωγές

Δεν πρόλαβα να «περάσω» όσα μου έγραψε ο Αντώνης Κοντολέων, (ο οποίος είναι κατά κάποιον τρόπο ο εμβληματικός καταναλωτής ενέργειας και ως εκ της θέσεώς του έχει δίκιο να φωνάζει για φθηνή κιλοβατώρα) και δέχτηκα τις επισημάνσεις κάποιων άλλων stakeholders της ενεργειακής αγοράς που βλέπουν με την κριτική για τις εξαγωγές να επανέρχεται μια τάση όψιμου προστατευτισμού.

«Η άνοδος των τιμών παρατηρείται σε όλα τα αγαθά, όταν ενισχύονται οι εξαγωγές τους» μου λένε, και φέρνουν το παράδειγμα του ελαιολάδου, που πέρυσι εκτοξεύτηκαν οι τιμές λόγω των εξαγωγών. «Ποια είναι η λύση; Να κλείσουμε τα σύνορα; Να απαγορεύσουμε τις εξαγωγές; Ή, στην ηλεκτρική ενέργεια, να σταματήσουμε τις ΑΠΕ; Να ανατινάξουμε τις διασυνδέσεις;» 

Προφανώς αυτά δεν είναι λύσεις. Και ποια είναι η λύση; Πρέπει να αναζητηθεί, μου επισημαίνουν, στον τρόπο τιμολόγησης της ηλεκτρικής ενέργειας. «Όσο ισχύει το marginal price, οι τιμές στην DAM δεν θα αντανακλούν το υψηλό μερίδιο των ΑΠΕ και, όντως, δεν θα φτάνουν στον καταναλωτή τα οφέλη από το άλμα που έχουμε κάνει ως χώρα στην ενεργειακή μετάβαση».  

Πάντως, και για να το κλείσουμε, να πούμε το εξής: Τις εξαγωγές τις θέλουμε, δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι αποτελεί κυβερνητικό στόχο το να μετατραπεί η χώρα σε εξαγωγέα ενέργειας.  Οι εξαγωγές δίνουν όφελος για το εμπορικό ισοζύγιο αλλά και για τους παραγωγούς, ενώ το να πάψουμε να εξαρτώμεθα από «καθαρές» εισαγωγές ενισχύει την ενεργειακή αυτάρκεια της χώρας. Επιπλέον «σώζουν» και τους παραγωγούς ΑΠΕ από τις μαζικές περικοπές…