Οι χρεώσεις του Διαχειριστή και η συνολική εικόνα

Βλέπω και διαβάζω διάφορα, κατά καιρούς, για τα κόστη των ρυθμιζόμενων χρεώσεων, όπως για παράδειγμα τις χρεώσεις δικτύου στο ρεύμα, ή στο αέριο. Είναι σαφές, διότι έτσι λειτουργεί το σύστημα αυτό, με βάση πάντα το ευρωπαϊκό καθεστώς, ότι οι Διαχειριστές θα ανακτήσουν, αργά ή γρήγορα, μέσα από τα τιμολόγια που πληρώνουν οι καταναλωτές, όλα τα κόστη των επενδύσεων που κάνουν. Το θέμα είναι αν οι επενδύσεις αυτές φέρνουν αντίστοιχο όφελος, είτε στο κόστος του ρεύματος και του αερίου, είτε στη σταθερότητα και την ποιότητα της τροφοδοσίας.

Παράδειγμα: Με βάση την πρόταση του ΔΕΔΔΗΕ η μεσοσταθμική χρέωση για το δίκτυο διανομής, θα είναι κάτι λιγότερο από 10% αυξημένη μεταξύ 2024 και 2025. Αυτό αντιστοιχεί (για έναν τυπικό καταναλωτή) σε αύξηση του συνολικού λογαριασμού ρεύματος μικρότερη του 1%. Το κυριότερο όμως είναι ότι το αναμενόμενο όφελος για τον ίδιο τον καταναλωτή από τις επενδύσεις του ΔΕΔΔΗΕ στους έξυπνους μετρητές ή στην ευρεία διείσδυση των ΑΠΕ, θα είναι τελικά σημαντικά υψηλότερο, αφού θα ρίξει την τιμή του ρεύματος. Θυμίζω ότι η λειτουργία των ΑΠΕ στη μεγάλη κρίση του φυσικού αερίου, στην έναρξη του πολέμου με την Ουκρανία, υπολογίζεται ότι έχει γλιτώσει περί το 1,2 δις. ευρώ από το ελληνικό σύστημα ενέργειας.

Άρα, να κοιτάζουμε προφανώς να έχει ο καταναλωτής τη μικρότερη δυνατή άμεση επιβάρυνση, να κοιτάζουμε όμως και την συνολική εικόνα…