Το μοντέλο Μέρκελ στις ΗΠΑ

Το τελευταίο που φαίνεται να ενδιαφέρει τους Ρεπουμπλικάνους είναι η δημοσιονομική σταθερότητα της χώρας και η θέση των ΗΠΑ στην παγκόσμια διαπραγμάτευση για αναζήτηση εξόδου από την κρίση. Ωθούν τη σύγκρουση με τον Ομπάμα στα άκρα, σε μια προσπάθεια να πείσουν την κοινή γνώμη ότι για να μην έλθει ξανά η χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας θα πρέπει ο επόμενος ένοικος του Λευκού Οίκου να είναι ομοϊδεάτης τους.

Στα παραπάνω υπάρχει μια ευθεία αναλογία με τη διαχείριση της κρίσης στην Ευρωζώνη που ακολουθεί η Μέρκελ εδώ και ενάμιση χρόνο: Παίζει το παιχνίδι της καθυστέρησης μέχρι το παρά πέντε της ανεξέλεγκτης καταστροφής, σε μια προσπάθεια να διαμηνύσει στους εταίρους της ότι αν δεν θέλουν να πληρώνουν το κόστος των αποσταθεροποιητικών κραδασμών, δεν έχουν παρά να ευθυγραμμισθούν με τις απόψεις του Βερολίνου για τη διαχείριση της δημοσιονομικής κρίσης.

Το ερώτημα που ενδιαφέρει την Ευρωζώνη σε σχέση με τις εξελίξεις στις ΗΠΑ, δεν είναι μια ενδεχόμενη στάση πληρωμών της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, μια εξέλιξη που θα αποφευχθεί έστω και την τελευταία στιγμή, αλλά οι επιπτώσεις του συμβιβασμού που θα υποχρεωθεί να συνάψει ο Ομπάμα με τους Ρεπουμπλικάνους στη δυνατότητα της Ουάσιγκτον να παρεμβαίνει με αξιοπιστία στην ενδοευρωπαϊκή διαπραγμάτευση.

Μέχρι στιγμής, η αμερικανική παρέμβαση υπήρξε καθοριστικής σημασίας για τη θωράκιση της Ευρωζώνης, με πρώτο δείγμα γραφής την παρέμβαση Ομπάμα το Μάιο του 2010 που εξεμαίευσε τη συμφωνία Μέρκελ-Σαρκοζί για τη συγκρότηση του Προσωρινού Μηχανισμού EFSF, και πιο πρόσφατο την κινητοποίηση του Λευκού Οίκου του υπουργού Οικονομικών Γκάιτνερ και της υπουργού Εξωτερικών Χ. Κλίντον για τη στήριξη της Αθήνας.

Η αμερικανική εμπλοκή στις ευρωπαϊκές ισορροπίες ήλθε την κατάλληλη στιγμή, όταν ο Σαρκοζί άρχισε να υποχωρεί στις απαιτήσεις του Βερολίνου και όταν ο Μπράουν έχασε τις εκλογές στη Βρετανία.

Ετσι ο κίνδυνος να καταστεί ο Ομπάμα «Κουτσή Πάπια» από έναν προβληματικό συμβιβασμό της τελευταίας στιγμής με τους Ρεπουμπλικάνους αφορά άμεσα τη Γηραιά Ήπειρο.

Το 1917 ο Ουίλσον νίκησε την αντίδραση των απομονωτιστών και επέβαλε την είσοδο των ΗΠΑ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, μια παρέμβαση που άλλαξε τους συσχετισμούς στο πεδίο της μάχης και οδήγησε στην ήττα της Γερμανίας. Οι Ρεπουμπλικάνοι απομονωτιστές πήραν την εκδίκησή τους το 1920, όταν απέρριψαν στη Γερουσία τη Συνθήκη των Βερσαλλιών που έφερε τη σφραγίδα του προέδρου Ουίλσον και επέβαλαν την απεμπλοκή από τη Γηραιά Ήπειρο.

Για να έχουμε μια αίσθηση των αναλογιών του τότε με το τώρα, ας φαντασθούμε για μια στιγμή τους Ρεπουμπλικάνους να ανακτούν τον έλεγχο του Κογκρέσου το 1918 και να επιβάλουν αποστασιοποίηση των ΗΠΑ από την Ευρώπη διαρκούντος του πολέμου...

Μια ανίερη συμμαχία ανάμεσα στους Μουτζαχεντίν του FDP και τους ανησυχούντες καθηγητές της Γερμανίας από τη μια μεριά και τη Ρεπουμπλικανική Δεξιά-Ακροδεξιά από την άλλη έχει διαμορφωθεί και κοινό παρονομαστή ανευθυνότητας το λαϊκισμό της ψηφοθηρίας.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι από το βήμα του Κογκρέσου ακραίοι Ρεπουμπλικάνοι υιοθετούν απέναντι στην Ελλάδα την απαξιωτική ρητορική του Focus και της Bild Zeitung παρουσιάζοντας τις Ελληνίδες κομμώτριες ως υπαίτιες της δημοσιονομικής κρίσης και την ελληνική κυβέρνηση ως σκληρό εκπρόσωπο του κρατισμού.

Παρεμβατική αξιοπιστία

Το ερώτημα που ενδιαφέρει την Ευρωζώνη σε σχέση με τις εξελίξεις στις ΗΠΑ, δεν είναι μια ενδεχόμενη στάση πληρωμών της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, μια εξέλιξη που θα αποφευχθεί έστω και την τελευταία στιγμή, αλλά οι επιπτώσεις του συμβιβασμού που θα υποχρεωθεί να συνάψει ο Ομπάμα με τους Ρεπουμπλικάνους στη δυνατότητα της Ουάσιγκτον να παρεμβαίνει με αξιοπιστία στην ενδοευρωπαϊκή διαπραγμάτευση.

(Ημερησία, 28/7/2011)