Κρίκος συνέχειας και αξιοπιστίας

Μετά την αναμενόμενη παραίτηση του Ευάγγελου Βενιζέλου από το υπουργείο Οικονομικών λόγω της εκλογής του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η ανάληψη του κρισιμότερου υπουργείου από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος έχει χειρισθεί τις λεπτομέρειες των καθοριστικών εξελίξεων των τελευταίων εβδομάδων, θα αναδείκνυε μια αίσθηση συνέχειας και συνέπειας εν μέσω της αβεβαιότητας που εκ των πραγμάτων δημιουργεί η επερχόμενη προεκλογική περίοδος.

Ημουν από αυτούς που αρχικά πίστεψαν πως το καλύτερο για τη χώρα θα ήταν η παράταση του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου κατά τα πρότυπα της αντίστοιχης του Μάριο Μόντι στην Ιταλία, τουλάχιστον μέχρι το φθινόπωρο. Αυτό, βέβαια, προϋπέθετε μια διαφορετικού τύπου κυβέρνηση πλαισιωμένη από τεχνοκράτες. Αυτό δεν έγινε και σήμερα όλοι συμφωνούμε ότι πρέπει να διεξαχθούν σύντομα εκλογές. Με δεδομένη τη σαφή αναντιστοιχία λαϊκής βούλησης και εκπροσώπησης στη Βουλή, η προσφυγή στις κάλπες είναι η καλύτερη διέξοδος ώστε να υπάρξει η αναγκαία εκτόνωση, αλλά και να καταγραφεί με τον πλέον επίσημο τρόπο η αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων.

Καθώς σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και στο ΔΝΤ επικρατεί βαθιά ανησυχία για την «επόμενη μέρα» και το κατά πόσον η χώρα θα συνεχίσει να εφαρμόζει τα συμφωνηθέντα, η παραμονή του Λουκά Παπαδήμου στη θέση του υπουργού Οικονομικών θα ήταν η ιδεατή λύση. Δεν είναι εύκολο να αποδεχθεί ένας μέχρι τώρα πρωθυπουργός, να αναλάβει υπουργός (ενδεχομένως και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης), αλλά αυτές είναι συνθήκες πολέμου για τη χώρα και υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει ο κ. Παπαδήμος να αξιολογήσει μια ενδεχόμενη πρόταση που μπορεί να του γίνει. Μια τέτοια εξέλιξη συνάδει με τον σεβασμό που τρέφει προς το πρόσωπό του ο κ. Σαμαράς, αλλά και με τη δεδηλωμένη θέση του προέδρου της Ν.Δ. υπέρ της συμμετοχής στην κυβέρνησή του εξωκοινοβουλευτικών υπουργών.

Με την επιλογή του κ. Παπαδήμου θα αξιοποιηθεί μια προσωπικότητα διεθνούς κύρους, από τις λίγες που διαθέτει η χώρα, η οποία θα λειτουργεί ως γέφυρα αξιοπιστίας προς τους εταίρους, αλλά και τις αγορές. Θα πρόκειται για την πρώτη μείζονα κίνηση που θα πιστωθεί ο κ. Σαμαράς στα μάτια των δύσπιστων ομολόγων του. Εάν, μάλιστα, το ανακοινώσει εκ των προτέρων ως δική του πρωτοβουλία και δέσμευση δεν θα αφήσει μια ενδεχόμενη τέτοια εξέλιξη να φανεί ως απόρροια πιέσεων από το εξωτερικό ή και το εσωτερικό.

Η συνεχιζόμενη παρουσία του κ. Παπαδήμου θα εξασφάλιζε στο πλευρό του πρωθυπουργού έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων που απεδείχθη ικανός, εργατικός, αλλά και ηθικός. Είναι αξιοσημείωτο πως όχι μόνο δεν έπαιρνε τον μισθό του πρωθυπουργού, αλλά δεν το είχε καν ανακοινώσει, ενώ πρωταγωνίστησε σε κινήσεις που ωφέλησαν την Ελλάδα, αλλά είναι σίγουρο ότι κόστισαν στον ίδιο απώλεια προσωπικής περιουσίας. Παράλληλα, δεν θα χρειασθεί ούτε μια μέρα για να ενημερωθεί για την κατάσταση της οικονομίας και να οικοδομήσει διαύλους επικοινωνίας. Από την επομένη των εκλογών, και παρά την όποια εύλογη καθυστέρηση προκύψει από τη διαφαινόμενη απουσία αυτοδυναμίας, ο κ. Παπαδήμος θα συνεχίσει να «τρέχει» τις υποχρεώσεις της χώρας σε μια κρίσιμη φάση που δεν υπάρχουν περιθώρια καθυστερήσεων, καθώς αρχές Ιουνίου θα επιστρέψει η τρόικα για την πρώτη αξιολόγηση μετά τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης.

Τέλος, κάποιοι ίσως αναρωτηθούν γιατί οικειοθελώς να επιλέξει ο νέος πρωθυπουργός να τοποθετήσει στο κορυφαίο υπουργείο έναν άνθρωπο που δεν θα είναι «του χεριού» του. Η απάντηση έχει δύο σκέλη: ο κ. Παπαδήμος είναι άνθρωπος ευθύνης και όχι θορυβώδης ανατροπέας, ενώ η παρουσία του στο υπουργείο που προκαλεί τη μεγαλύτερη φθορά στα μάτια της δοκιμαζόμενης ελληνικής κοινωνίας, δυσχεραίνει τη μετεξέλιξή του σε αντίπαλο πολιτικό δέος.

(ΠΗΓΗ: Καθημερινή, 16/3/2012)