Κερδισμένοι και χαμένοι από τη συμφωνία Ρωσίας Κίνας στο φυσικό αέριο

Την προηγούμενη εβδομάδα οριστικοποιήθηκε μεταξύ Ρωσίας και Κίνας μια πολύ σημαντική συμφωνία, που θα έχει αντίκτυπο στην παγκόσμια αγορά φυσικού αερίου. Είναι εντελώς φανερό ότι αυτή η συμφωνία έφτασε σε αίσιο τέλος, λόγω των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στην Ρωσία εξαιτίας της Ρωσοουκρανικής κρίσης.

Σε πολλά ΜΜΕ διαβάσαμε ότι το κύριο μέρος της συμφωνίας που δεν είναι άλλο από την τιμή παραμένει μυστικό και ότι πηγές της βιομηχανίας φυσικού αερίου την υπολογίζουν σε 350 δολ. τα 1.000 κυβικά. Επιπροσθέτως η ρώσικη πλευρά επεσήμανε ότι αυτή η συμφωνία θα επηρεάσει τις τιμές του φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Πρωτίστως θα ήθελα να παρατηρήσω ότι δεν χρειαζόντουσαν οι πηγές της βιομηχανίας φυσικού αερίου για να υπολογίσουν την τιμή. Εάν κάποιος γνωρίζει αριθμητική και χρησιμοποιήσει τα νούμερα που δόθηκαν στην δημοσιότητα, υπολογίζει αυτομάτως και την τιμή. Πρόκειται για απλές πράξεις δημοτικού σχολείου.

Φαίνεται λοιπόν εντελώς αστείο, το ότι οι απόλυτοι επαγγελματίες στην παγκόσμια αγορά φυσικού αερίου δεν ανακοίνωσαν την τιμή διότι ήταν μυστικό, αλλά ανακοίνωσαν τα υπόλοιπα νούμερα. Επίσης δεν είναι δυνατόν μετά από δεκαετή διαπραγμάτευση, οι εμπλεκόμενες πλευρές να καταλήξουν σε μία συμφωνία που θα μπορούσαν να έχουν καταλήξει πριν δέκα χρόνια. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ή το πραγματικό deal είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που δόθηκε στην δημοσιότητα, ή ότι η τιμή των 350 δολ. δεν ισχύει.

Είναι απολύτως φυσικό ότι η κάθε εμπλεκόμενη πλευρά προσπαθεί να δείξει την δύναμη και την αποφασιστικότητα της. Προσπαθεί να δείξει ότι έχει εναλλακτικές. Το κρίσιμο ερώτημα είναι μέχρι που μπορεί να φτάσει αυτή η αντιπαράθεση.

Από την μια μεριά, η Ρωσία έχει ανάγκη την Ευρώπη για την εξαγωγή υδρογονανθράκων. Ο κύριος στυλοβάτης της οικονομίας της στηρίζεται στα έσοδα από την εξαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ένα επιπρόσθετο πρόβλημα για την Ρωσία, είναι ότι στη μεν Ευρώπη υπάρχουν αυστηροί περιβαλλοντικοί περιορισμοί  που ευνοούν τον ολοένα αυξανόμενη κατανάλωση φυσικού αερίου, ενώ στις μεγάλες οικονομίες της Ασίας οι περιβαλλοντικοί νόμοι  είναι πολύ πιο ελαστικοί, έως ανύπαρκτοι. Επίσης χρειάζονται πολύ μεγάλες επενδύσεις για την δημιουργία αγωγών προς τις νέες Ασιατικές αγορές.

Από την άλλη μεριά η Ευρώπη έχει ανάγκη την Ρωσία, προκειμένου να καλύψει τις ενεργειακές της ανάγκες και δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος άλλος εναλλακτικός προμηθευτής τέτοιου μεγέθους. Επιπλέον όλα σχεδόν τα κράτη μέλη της ΕΕ ακολουθούν μια διαφορετική προσέγγιση από ότι Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις σχέσεις τους με την Ρωσία, σε ότι αφορά το φυσικό αέριο.

Συνοψίζοντας λοιπόν τα παραπάνω γεγονότα, καταλήγουμε στο εξής συμπέρασμα.

Προς το παρόν η Ρωσία και η ΕΕ είναι οι χαμένοι αυτής την αντιπαράθεσης ενώ η Κίνα είναι η μεγάλη κερδισμένη.

(* του Σάββα Πούλου)