Γιώργος Φιντικάκης:Σε ομηρεία τα διυλιστήρια

Πιστωτική ασφυξία έχει χτυπήσει τα ελληνικά διυλιστήρια καθώς όλο και περισσότερες τράπεζες με τις οποίες παραδοσιακά συνεργάζονταν σταματούν να τα χρηματοδοτούν για την εισαγωγή αργού πετρελαίου, με φυσικό επακόλουθο τη στροφή προς το Ιράν, το οποίο πουλά κατευθείαν στον τελικό πελάτη, χωρίς τη μεσολάβηση τραπεζών.

Και όσο αυξάνεται η εξάρτηση της χώρας από τις ιρανικές εισαγωγές που έχουν φτάσει να καλύπτουν το 20%-22% των αναγκών μας (κατ' άλλες εκτιμήσεις φτάνουν και το 30%), τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος μη ομαλής τροφοδοσίας της χώρας, εφόσον τους επόμενους μήνες η ΕΕ αποφασίσει πετρελαϊκό εμπάργκο κατά της Τεχεράνης.

Το καμπανάκι του κινδύνου χτύπησε ήδη από τη Πέμπτη, όταν οι ευρωπαίοι υπουργοί Εξωτερικών προσέθεσαν 180 εταιρείες και αξιωματούχους στον κατάλογο όσων τα περιουσιακά στοιχεία έχουν παγώσει, και στους οποίους απαγορεύονται οι συναλλαγές εξαιτίας εμπλοκής τους στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Ανάμεσά τους η κρατική ναυτιλιακή εταιρεία του Ιράν, η IRISL, και μια σειρά από συνεργαζόμενες εταιρείες (όπως οι κυπριακές Acena Shipping Company Limited και Lancelin Shipping Company Ltd) που μεταξύ των άλλων μεταφέρουν και πετρέλαιο στη Δύση. Το πάγωμα επομένως των συναλλαγών μαζί τους μπλοκάρει και κάθε άλλη τους δραστηριότητα, άρα και τις εξαγωγές πετρελαίου.

Σε περίπτωση εμπάργκο. Σε μια τέτοια περίπτωση, τα ελληνικά διυλιστήρια θα αναγκαστούν εκ των πραγμάτων να αυξήσουν τις εισαγωγές σε ρωσικό και σαουδαραβικό πετρέλαιο, αλλά με μεγαλύτερο κόστος, λόγω του επιχειρηματικού ρίσκου της Ελλάδας (country risk), που εκ των πραγμάτων θα μετακυλιστεί στις τελικές τιμές των καυσίμων. Ενας τέτοιος κίνδυνος τοποθετείται γύρω στον Φεβρουάριο, και εφόσον μέχρι τότε δεν έχει μετριασθεί στα μάτια των τραπεζών που χρηματοδοτούν εισαγωγές πρώτων υλών (π.χ. πετρέλαιο, σίδερο, αλουμίνιο) η οικονομική αβεβαιότητα για την Ελλάδα. Κύκλοι των διυλιστηρίων εκτιμούν ότι η λήψη της 6ης δόσης αμβλύνει κάπως το δυσοίωνο αυτό κλίμα, ενώ παράλληλα ένα πετρελαϊκό εμπάργκο στο Ιράν δεν είναι εύκολη απόφαση.

Οχι μόνο γιατί είναι ο 2ος μεγαλύτερος παραγωγός στον κόσμο, και η τιμή του αργού θα εκτιναχθεί στα 140 και 150 δολάρια / βαρέλι (κάποιοι μιλούν και για ακόμη υψηλότερα επίπεδα), αλλά γιατί σε παρόμοια μοίρα με την Ελλάδα βρίσκονται πλέον και άλλες χώρες της ΕΕ, με πρώτες και καλύτερες την Ιταλία και την Ισπανία. Η μεν Ιταλία, για αντίστοιχους λόγους πιστωτικής ασφυξίας, βλέπει πλέον τις εισαγωγές ιρανικού πετρελαίου να καλύπτουν το 13% των αναγκών της, η δε Ισπανία το 10%-15%.Η διαφορά ωστόσο της Ελλάδας με τις δύο παραπάνω χώρες είναι ότι το πρόβλημα παροχής πιστώσεων και μείωσης των γραμμών χρηματοδότησης από τις τράπεζες δεν είναι τόσο οξύ.

(Τα Νέα, 3/12/2011)