Αρνητικές τιμές, θετική ζημιά για τα φωτοβολταϊκά

Την κατάσταση, την ιδιαίτερα προβληματική, που συνεχίζουν να βιώνουν οι επενδυτές φωτοβολταϊκών, κυρίως οι μικρομεσαίοι όπως συνηθίζουμε να λέμε, περιγράφει παραστατικά φίλος της στήλης. Μας γράφει:

«Οι φωτοβολταϊκοί παραγωγοί απέχουν πολύ από το να θεωρούν ικανοποιητικές τις τελευταίες κυβερνητικές εξαγγελίες, αλλά ούτε και τις μισές λύσεις που ακούγονται κατά καιρούς για το πρόβλημά τους. Η πολυδιαφημισμένη ανακοίνωση για την αποζημίωση της παραγωγής στις ώρες μηδενικών τιμών στη Day-Ahead Market παρουσιάστηκε ως λύση, στην πραγματικότητα όμως πέρασε και δεν ακούμπησε. Τις αρνητικές τιμές, που είναι και το πραγματικό πρόβλημα, ούτε καν τις αγγίζει.

Έξω από το πεδίο του μένουν οι περικοπές έγχυσης από τους Διαχειριστές, που εξακολουθούν να μην αποζημιώνονται. Η ρύθμιση που ανακοινώθηκε στις 5 Ιουνίου κράτησε τη λογική των δύο ωρών, και η αγορά συνεχίζει να προσαρμόζεται με ολοένα περισσότερες συνεχόμενες αρνητικές τιμές. Οι συμβάσεις λειτουργικής ενίσχυσης είναι δομημένες πάνω στη χρηματιστηριακή αγορά, και όταν εκείνη λαμβάνει τέτοια σήματα, τη ζημιά την πληρώνουν οι παραγωγοί. Όσο για τις λύσεις που έχουν πέσει στο τραπέζι, το 20% με clawback δεν φαίνεται να κερδίζει τους παραγωγούς, που δεν θέλουν δανεικά, ενώ η επέκταση των συμβάσεων έχει χαθεί σε τηλεφωνικές συνομιλίες ανάμεσα σε εκπροσώπους του κλάδου, στο ΥΠΕΝ και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Πάνω από όλα, καμία από αυτές δεν αγγίζει τη διαρκή επιδείνωση της οικονομικής θέσης χιλιάδων μικρών και μεσαίων παραγωγών, που βλέπουν τις δόσεις των δανείων τους να τρέχουν με έσοδα που δεν ισχύουν πια.

Το ΥΠΕΝ, συνηθίζει κάθε Ιούλιο να επιδεικνύει έντονη νομοθετική δραστηριότητα. Η αποτροπή όμως της οικονομικής κατάρρευσης χιλιάδων παραγωγών δεν φαίνεται να είναι ανάλογη προτεραιότητα.

Στο μεταξύ, κάτι αρχίζει να αλλάζει και μέσα στον ίδιο τον κλάδο. Ύστερα από μια περίοδο σιωπής που είχε προκαλέσει δυσαρέσκεια στη βάση, στους συλλόγους των παραγωγών καταγράφεται πλέον κινητικότητα, με στόχο τη συσπείρωση, τον συντονισμό και τη διαμόρφωση κοινών θέσεων. Φορείς που για χρόνια κινούνταν χωριστά φαίνεται να συγκλίνουν, και μια κοινή τοποθέτηση δεν δείχνει να απέχει πολύ.

Το ζητούμενο είναι σαφές. Η επιβίωση των παραγωγών να γίνει άμεση πολιτική προτεραιότητα και όχι αντικείμενο αποσπασματικών εξαγγελιών. Γιατί ποιος φωτοβολταϊκός παραγωγός μπορεί να συμβιβαστεί με το μηδέν, όταν ο χρόνος για την οικονομική του επιβίωση μετρά ήδη αντίστροφα;»