Δράση, αλλά ποια δράση;

Η Ευρώπη έχει το 7% του παγκόσμιου πληθυσμού, παράγει το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ και δαπανά το 50% των κονδυλίων που δαπανώνται παγκοσμίως για κοινωνική πολιτική. Ταυτόχρονα, όμως, γερνάει δημογραφικά και καταγράφει τα τελευταία χρόνια αρνητικούς ή καχεκτικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Την ίδια στιγμή μια σειρά από αναπτυσσόμενες χώρες «τρέχουν» επί σειρά ετών με πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Υπολογίζεται ότι η οικονομία της Κίνας θα αποκτήσει το μέγεθος της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε 10-15 χρόνια και θα χρειαστεί άλλα 10-15 χρόνια για να πιάσει το κατά κεφαλήν εισόδημά της. Αυτή η πορεία σύγκλισης θα είναι αμφίπλευρη: Η καταναλωτική δυνατότητα στις αναπτυσσόμενες χώρες θα αυξάνει, ενώ στη Δύση θα μειώνεται.

Μέσα σε ένα τέτοιο, έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον οικονομικής παγκοσμιοποίησης, που φέρνει στο προσκήνιο τα δισεκατομμύρια απόκληρων του τρίτου κόσμου, είναι σαφές ότι η Ευρώπη δεν έχει την πολυτέλεια να αφήσει απλώς τα πράγματα να κυλήσουν. Υπό αυτή την έννοια, η Άγγελα Μέρκελ έχει απόλυτο δίκιο όταν μιλάει για την ανάγκη εγρήγορσης, δράσης και ενός συμπαγούς ευρωπαϊκού σχεδίου. Τι είδους θα είναι όμως η απάντηση που θα δώσει η Ευρώπη και σε ποιο βαθμό θα καταφέρει να επιβραδύνει τους ρυθμούς μείωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της; Επίσης, θα είναι μια απάντηση που θα περιλαμβάνει όλους τους Ευρωπαίους και τι θα θυσιάσει προκειμένου να είναι αποτελεσματική;
Για το πρώτο: Η αδιαλλαξία στην εφαρμογή των κανόνων δημοσιονομικής πειθαρχίας και η λιτότητα που εφαρμόζεται, όχι μόνον στον «αμαρτωλό» Νότο αλλά στο σύνολο της Ευρωζώνης, έχει οδηγήσει σε παρατεταμένη ύφεση, υψηλή ανεργία και χαμηλά εισοδήματα, χωρίς να λύσει το πρόβλημα χρέους.

Για το δεύτερο: Το ψυχολογικό και πολιτικό ρήγμα που εγκαθίσταται σταδιακά ανάμεσα στους πολίτες των πλούσιων χωρών του Βορρά και σε εκείνους του καθημαγμένου Νότου οδηγεί πλέον ακόμα και σε προτάσεις για μέτρα εναντίον της εσωτερικής μετανάστευσης και… κλείσιμο των συνόρων στους Έλληνες που αναζητούν δουλειά στις πιο ευημερούσες χώρες. Για κατάργηση δηλαδή ενός από τους βασικούς πυλώνες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Οι θυσίες έχουν ήδη αρχίσει αφού το κράτος πρόνοιας, οι κοινωνικές παροχές, τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, η ίδια η δημοκρατία, τα στοιχεία δηλαδή εκείνα που συγκροτούσαν την ανωτερότητα του ευρωπαϊκού μοντέλου ατονούν, υποβαθμίζονται ή καταρρέουν.

Κάτι λοιπόν δεν πάει καλά…

(Επενδυτής, 5/10/2013)